ξερατά online

masakra

2012-01-21T06:51:00.002+02:00

Σε καμοια περιπτωση ο ανθρωπος δεν μπορει να μην έρθει αντιμέτωπος με ένα σημείο καμπής.
Μια εποχή που ακολουθώντας πιστά το ίδιο μοτίβο σκέψης θα φανερωθεί το γνωστό φινάλε.

Ισως να τα καταφέρει δεν λέω, άλλα αυτος ο εγκέφαλος, τι είναι;

Μόνο σκατά, τηλεόραση, καλοπέραση και αγκαλιές;

Αν όχι ο απόλυτος εξομοιωτης απ' οτι τρέλα μου έρθει στο μυαλό, τότε τι;

Και ναι, υπάρχουν αξίες, υπάρχουν ιδανικά αλλα εγώ τι ρόλο παίζω μέσα σε όλα αυτα;

Τι υπάρχει πέρα απο εμένα που δεν μπορώ να ελέγξω και αν θέλω να τα αποκτήσω όλα;

Η τελευταία φράση έχει ένα λάθος.

Δεν υπογραμίζει το εγώ.

Αλλα στον νου μου κάθεται καλά.

κρασιά

Διαδικασία Παραγγελίας

2011-11-13T03:31:00.001+02:00

Τωρα ή εχθες, παντως σιγουρα λιγοτερα απο τον τελευταιο καιρο που πέρασε πάνω μου, ο πονος ειναι περισότερο εμφανής.

Τα οστά μου δεν τα νιώθω άλεξ και αυτο ίσως να προέρχεται απο μια ανεξήγητη αρρώστια.

Συνομιλώ με τους ανθρώπους, χωρις να τους φανερώνω τίποτα για αυτες τις ανυσηχίες μου και μετα επιστρέφω σπίτι για να φάω ενα μανταρίνι.

Σπάνια ακούω μελαγχολικές μουσικές ή βλέπω μελαγχολικες ταινίες, τώρα με πειράζουν ή με απασχολούν πολύ.

Ήξερα οτι υπήρξα ήρωας, αλλα η επινόηση της μοναξιάς είναι τικ ειναι κλικ ειναι τικ ειναι κλικ ειναι τικ ειναι κλικ ειναι

Γυρνάω, γερνάω, καπνίζω και γράφω:

Εχω καιρό να γράψω (γράφω)

Δεν σιχαίνομαι τίποτα.

Δεν αγαπώ τίποτα.

Δεν έχω λόγο να αμφιβάλω για τίποτα.

Είμαι ειμαι Είμαι είμαι με ει με με με

12M

2011-09-21T05:10:00.001+03:00

Εισαι εδω, ουρανοκατέβατος, σαν τις ψιχάλες, αναμεσα σε 11 πιθηκους, βρέθηκες να μοιραζεσαι ενα δένδρο και την βροχή.

Πριν αρχισεις να γράφεις, συλλογίστηκες:

"θα γράψω οτι ειμαι ενας απο τους 11 πιθηκους, οπου για τώρα, βρισκόμαστε κατω απο ενα δέντρο.

Πιθηκίζουμε, λιγο πιο πέρα εχει κατι άλλους πιθήκους, που πιθηκιζουν σαν κι εμάς και ωστόσο οσο πιο μακρυα και αν πήγα, είδα μονάχα πιθήκους"

Επειτα καρτερείς, κάτω απο τις φυλλωσιές ή αν βρέχει ξανά τον ήλιο, δεν γράφεις άλλο, παρα αντιγράφεις οποιαδηποτε δράση πλάι στην αγγέλη, προσκεφαλι με τις σημειώσεις, και ξυπνας συχνα απο τον φόβο πως καποιος θα σε προδώσει.

Ο πατέρας ή το αρχικό δένδρο που στέγασε ανεπίκαιρα τον πατέρα είναι ο μεγαλύτερος ψευτης, τα φύλλα που τρέφεσε είναι τα ονειρα που σου διηγήθηκε, οι καρποί μερικά απο τα αδέρφια που σου φόρτωσε, κλαδιά που θα πέσουν απ'το βάρος, ξεραμένα στην λάσπη, στο φθινοπωρινό πρωτοβρόχι.

Εσυ παρ'ολα αυτα, συνεχίζεις καθε φορά που γίνονται τουτα, να ψάχνεις που πουλάν τις ομπρέλες.

23156778978688 7

2011-09-06T04:29:00.008+03:00

// Αρχή

Εν αρχή καθόμουν. Σχεδόν, ο μισός κοιμησμένος, περίμενα. Θυμάμαι οτι λίγο πριν συνομιλούσα με έναν. Με τα μισά μου μάτια, εβλεπα εναν δρόμο, με τα αλλα μισά το σκοτάδι να τρυπώνει πάνω σε ένα μονοπάτι, ίσως ακόμα και μέσα απο ένα δωμάτιο. Σκεφτόμουν οτι κάποιος ήταν εδώ. Οτι μου ειχε απομεινει απο την μιση οραση, συλλογιζόμουν ακόμα και τον δρόμο που με οδήγησε σε αυτό το σημείο. Αλλά! αντι για αυτο, για να με ανησυχήσω ίσως, σηκώθηκα. Ησυχος όμως, για να καλως ορισω καποιον, σαν να ηρθε η στιγμη, ανασηκωθηκα. Ξανά. Ηρθε ένας σαν πριν. Μετα απο το διαστημα μιας ώρας ή μιας αιωνιοτητας, κατεφθασε. Δεν ειχα άλλον, ή λόγο να καθομαι, έτσι και διαβηκαμε κατοπιν μαζι τον δρόμο. Καθως περπατούσαμε, και μονο αυτο καναμε, αφου μου ειπε για την οικογενεια, για τα χρέη του, για όλες τις ανησυχίες, και άναψε ένα απο τα τσιγάρα του, ήρθε η στιγμη που επρεπε να αποκαλυφθώ.

Του είπα λοιπόν:

Ας κάτσουμε για λίγο εδώ, και θα σου τα πώ όλα κι εγώ, απο την αρχή και ως το τέλος.

// Τέλος

33

2011-05-23T07:32:00.003+03:00

Οταν ξυπνας στα γεράματα σε ενα σπίτι με ενα ηλεκτρικο βιολί διπλα σου που αναβοσβήνει η ένδειξη της μπαταρίας, γυμνός ή ακόμα και ημίγυμνος και τρίβεις τα μάτια σου, κλοτσάς το πρόσωπο σου να φτάσει μεχρι τον νιπτύρα και νιώθεις οτι ακους καθως απομακρύνεσαι και απομακρύνεις παραλυλα τον διάδρομο, την φωνη απο αυτουνου του puressence να αντυχει, ξερεις πως εισαι μικρος ή αν δεν το ξέρεις αυτο, ξέρεις πως δεν άλλαξε τιποτα, περα απο ενα διαφορετικο δωμάτιο, που ειναι ξεκάθαρα ακατάστατο ή θα παρει καιρο ξανα να το δειξεις σε καποιον ή αν θέλεις να ξέρεις για να το συμαζέψεις / αυτος που μολις εφυγε, θα κανει καιρο να επιστρεψει, τοτε θα γνωριζεις, τοτε θα αντιλυφθεις, τοτε εκει που πλένεσαι, γιατι ειναι εφτά και εικοσιεφτα το πρωι, τοτε θα ξέρεις οτι τιποτε ποτε δεν γίνεται να αλλάξει. Αυτα τα μούτρα τα όμορφα, με τις γραμμές και τα σημάδια και με τις μπλεγμένες τριχες απ'τα μαλια στις βλεφαρίδες, αυτα τα μάτια τα μαυρα και τα ξενυκτησμένα στον καθρέφτη, θα σαγυνευουν μέχρι το τέλος τα μικρά εικοσάχρονα κορίτσα.

Νεπάλ (Απόκριες 2011)

2011-05-14T05:26:00.006+03:00

Σκυλόψαρο χορτοφάγο της ξυράς (επικίνδυνο-σοκ)

στο τέλος δεν φαίνεται ξεκάθαρα οτι μου επιτέθηκε

Goa 2011

2011-03-25T20:35:00.003+02:00

typos me nikiasmeno scooter me prospernaei avator pros anjuna kai akouo:
"in 200 meters turn left and then rignt again and then..."
stamato anagkastika mazi tou giati o dromos den exei diadromh, idia stoixeia pou epali8evei to mixanima h oxi (giati xa8ike/einai xamenos/mporo na ton kano na xa8ei) kai me rotaei... me koitaei kai rotaei san na min kserei tin diafora an8ropou/potamou/8alasas/cyborg poutana grya kai ta resta.
- left or right now ?
koitao to scooter toy, idio me to diko mou, pou den simenei tipota parapano apo 100 roupies, apo to koufari tou telefteoy mou saltou se afton ton okeano kai antikrizo/ kolimeno/sto kantran ena GPS

kai meta anarotieme
What the Fuck!?

Γιατι ποιο λογο ειναι καλο να κανεις Stage-diving

2010-11-09T03:08:00.008+02:00

επειδη στην Umea έχει -5 βαθμούς.

19 ανθρωποι για την Κ΄το 1997

2010-11-01T00:13:00.017+02:00

οταν εφυγα, εκλαψε

αλλα οχι αυτη
το χιλια ενιακοσα ογδοντα
λαθος ή λαθοι επι λαθών απο περιεργα όντα
το χιλια ενιακοσα ενενηντα εφτά κενά
και το ένα επι του εκατό δια του εγώ
τοτε εκλαψε, τοτε το Ω!
με τα ρούχα μου ή Ω!
και ωραια ξανα ο Ω!
που εκλαψε, σαφως
και καποιοι λεγαν οτι δεν θα φοραει ΤΑ ρουχα
για την ομορφια της σήμερα, οχι
για τα ωραια της τα χρόνια να παρουσιαστει
καποιιοι λεγαν, δεν φοραει καλα ρουχα για την ομορφια της
για τα χρόνια της, σαν εμας
και αυτοι λεγαν, αυτη :ειναι, θα ειναι ομορφη ή οχι αυτη
και αυτη ως οφειλε ηρθε στα μυαλια μας
αυτη ήρθε και στα μαλλιά μας, αληθεια!
ειτε γιατι ασχολειθηκαμε πολυ μαζι της
ειτε γιατι εμεις ειμασταν πολυάσχολοι απο πρίν με τρίχες

γιατι τωρα ΄ομως, χασαμε τα χναρια της;

γιατι ειναι καλο να καθεσε κατω απο ενα δεντρο

2010-10-23T05:01:00.003+03:00

και που να ξέρω εγω

Η Ιλιάδα κοιμάτε και εγω πίνω κρασιά

2010-10-14T02:51:00.018+03:00

Ισως εμεις σε αυτο το χωριό, που βρίσκεται κρυμένο βαθιά μέσα στο δάσος, εμεις απο αυτο το κοπαδι, αν ολοι εμεις αγαπουσαμε τον ιδιο ανθρωπο, και ολοι τρωγαμε απο το ιδιο του πιατο και ο ιδιος ανθρωπος μας ταιζε ισαξια και μας αγαπουσε το ιδιο, μα και αυτος αναγνωρίζοντας τον ρολο του ποτε δεν ξεχωριζε καποιον απο την συντροφια μας, τοτε δεν θα ηταν ολα διαφορετικά;

Σαν τον χωρικό, Θεό στην θέα μας, που αυτο κανει και αυτο τον κατευθύνει το σούρουπο προς την ταβερνα του χωριου, και δεν λεει καληνυχτα στα παιδια του, δεν λεει θα επιστρεψω αμεσως, ουτε και στην γυναικα γιατι ξερει πως θα συναντησει απλα τους φιλους αναμεσα στα αναποδογυρισμενα τραπεζια, με τα μουσια που τροχίζουν τα σαπια τους δοντια, με τους απλειτους γειτώνους που δεν μιλάνε ποτέ για τις κόρες τους, που τριβουν στα αρχιδια τους χρύσα χαλίκια απο τον ποταμό, ανακατέβουν στα ρουθούνια τους μπαρούτι και ρεβοντε φωτιές, θα πιουνε του σκασμου και θα τραγουδησουν μεχρι να ξημερωσει πιάνωντας κάναν κώλο ή παίζοντας την μοίρα τους στα ζάρια, ενω ο πιανίστας ... και αυτος ακόμα πίνει!

Πρωι σχεδόν εξώ απο το πανδοχείο. Επιστρέφουν ή αυτο αποφασίστηκε!

Σερνωντας τους στην ουρα τους σαν σάβρες, σαν τα γουρούνια μουγκρίζοντας αναστεναγμούς, ενας ενας διαφορετικα στο ποτάμι με τα σκαλιά απο τους αλιγάτορες, να γλιστράνε απο τα σάλια και την λύγδα της χαραυγής, σε αυτο το χωριό της μέθης, που οι ανθρωποί τρεκλίζουν και με τις τεραστιες μποτες ανακατευουν τις λασπες κι ο πιο μακρυνος στην ουρά να μακρένει στον άλλο τον σκοπο του τραγουδιού και ο πιο κοντός να χαζέβει απλα την αυγή ή ο πιο αρτσούμπαλος της παρέας , ακομα και αυτος να βρισκει τον δρομο για το τεραστιο κρεβατι , μόνος και διχως να πει ευχαριστω, ουτε στην γυναικα να ψυθηρίσει μαλλον σ' αγαπω, και ηρθα, ουτε στην ταβερνα να απολογηθει για το χρέος του, ουτε απ'το κοπάδι που τάισε, να ζητησει ευγνωμοσυνη. Ουτε καν να χαιδεψει ευλαβικα το σκοτάδι στο κελάρι ανάβωντας ένα κερί.
Καληνυχτα μάλλον. Ολοι απλα τώρα θα κοιμουντε, θα κοιμηθήκαν ή οπου να'ναι… θα αποκοιμηθούν.

Στο χωριό αυτο οι Ιλιάδες ονειρευονται κι εγώ πίνω κρασιά.

Party

2010-09-28T03:12:00.010+03:00

καλά περάσαμε, του χρόνου ξανά.

Ξανθος φρεσκοκομμένος καπνός

2010-09-16T04:18:00.005+03:00

Ενας ανθρωπος μιλάει. Ενας μιλάει κάπου μακρύα και θα'θελα να τον ακουσω. Ομως αντι γι'αυτου περισσότερο μου έρχεται μια αναγούλα. Πλησιάζω να δώ. Σχεδόν ανέβηκε πάνω απ'τους αλλους γιατι λιγο πριν ολοι τους ηταν σε μια φάση. Αλλα τι λεω διχως περιγραφές, ακομα και τωρα αυτο να μην ειχε συμβει, παλι κατι αντιστοιχο θα γινοταν. Εσεις δεν θα καταλαβαινατε τιποτα γιατι δεν σας εδωσα την ακριβης εικόνα. Ολοι τους ομως, όμοιοι, θα ηταν σε μια φαση. Ξεκάθαρα οπως το ειδα και μην αρχισω απο τωρα να σας λέω τι εχει συμβει, θα ειχε συμβει. Περασε απο πανω τους και εκεινο θα αναπαραστησω με τα λογια, σαν μια μαιμου (αυτος) με σκοπο να φτασει στο απολυτο της οπτικής μας, οπως και εγινε στην μικρη μας παρέα. Ποιός να είναι; Ένας αυτόχειρας; Ενας σοφός; Ένας λαθρεπιβάτης; Φασίστας; Αναρχικός; Ένας αγαπητος σε όλους που σε λίγο θα εισπράξει το πιο ζεστό χειροκρότημα;

Ενας ανθρωπος μιλάει. Ομως γιατι εδω που τα λεμε να αναλωθω σε αυτον ή γιατι περισσοτερο να αναλάβω αυτον τον ρόλο που θα με βαλει σε διαδικασίες να αναγράψω επιγραμματικά το τι έκανε; Και για να σας πω την αληθεια, αυτα ηταν μονο η αρχη, σιγουρα θα εχει και συνεχεια, ναι και μετα απο αυτο αυτα και πολλα αλλα μετα. Ουφ κουράστηκα. Προφανώς ήδη γύρισα στο συγυρισμένο μου σπίτι. Ευτυχως που δεν έχω ξυλοσομπα. Βαριέμαι να μαζευω ξύλα απο το μπαλκόνι. Και αν με δει κανεις;

Καπου εδώ αποφασίζω να ανεβάσω ένα βιντεο και να κλειδώσω το ασυρματο μου ιντερνετ. Εν'ολιγης για οτι και αν σας εκανα να πιστεψετε, αυτο δεν θα γινει. Δεν ξέρω μάλλον πως προεκυψε, αφερέθηκα. Ακουω φωνές. Απομακρύνομαι απο το γραπτο μου και παω να κλειδώσω ωστόστο και την έξω πόρτα. Βράδιασε. Θα κλειδώσω την εξώπορτα και θα αποκοιμηθώ. Ή δεν θα απαντήσω στο τηλέφωνημα του γνωστου απ'τα παλιά. Καπου τον συνάντησα αλλα δεν ξέρω τι εντυπωση δημιουργισα. Αγχωτικό να μου θυμήζει και πως περνουσα τότε καλά. Χορευαμε κινηματογραφικά οπως εδώ θυμάμαι. Πολυ πιθανόν να ανταμώσω τον εμπιστο φίλο μου για να συζητήσουμε ορισμένες ώρες το πρωι. Αυριο σίγουρα αυτο. Καλυτερα. Για σημερα να φάω πολυ ζαμπόν. Να μην δώσω τα λεφτά που χρωστάω στον εργάτη. Να απομονωθώ στο σπίτι και να αγοράσω το πρωί ένα βίντεο. Να με ξαναδώ στις ασπρομαυρες μου κασέτες. Για μένα και για το εργασιακό μου εγώ. Μόνο δικό μου: απο το εργοστάσιο. Τουλαχιστόν θα περάσει ο χειμώνας ετσι. Παρέα μ'ενα χαρτινο κουτί. Αρκει να ντύνομαι ζεστά και καθαρά. Θα βγω απο την κρίση. Οποιος άντρας χορευει μπαλέτο, ειναι πούστης.

Οποιος τοτε ακουγε cure

ήταν Κιουράς

Φόβος

2010-09-09T02:21:00.011+03:00

Γυρισα ξανα σε μια πολη και εχω αλλουστα μαλλια, πιο βρωμικα απο καθε αλλη φορα, ο συγκατοικος μετα απο 3 μήνες ανοιγωντας την πόρτα, μου ειπε: ειναι σαν τα χωματα, αλλα δεν καταλαβα τι ακριβως, τον ρωτησα πρωτα αν πρεπει να αλλαξω, αλλα οχι σήμερα, ξεμπλεκα απο τις τζιβες πραγματα που νομιζα οτι ειναι συμπιεσμενη αμμο, εβγαλα 2,3 κλαδια απο κεδρους, κοχυλια, θα ηθελα μεσα απο αυτα να βγάλω την Ιλιάδα, να μου πει: τζα!, μου λείπει, αλλα μετα συνειδητοποιησα πως ειναι η αλμύρα και τα ξερατα μου, αυτη η μάζα κολημενη στις ρίζες, την μύρισα: ρακί και τυρόπιτα, γυρνοντας απο το νησι, τωρα στον καθρεφτη μπροστά ξέρω, το καραβι κουνουσε τρομερα,παρα πολυ, θαλασοταραχη, 1η φορα μαλλον ξερασα 2 φορες σε μια βαρκα και 1η φορα θαρρω πως φοβηθηκα την θαλλασα, αλλα δεν εχει σημασια αυτο, τωρα που δεν κουνιεμαι, πλεον ξερω την εκδοχη που τραβηξα, ξεκαθαρα, τωρα θα ειναι αργα για καληνυχτα ή για το "που ήσουν;", κανεις δεν ξερει και λιγοι θα καταλαβουν πως βρεθηκα πάλι εδω, μαλλον καποιοι πάλι θα πουνε "σε σκεφτόμουν", θα τους δω στην πορεια και τους αγαπώ, και εσένα, ομως εγω πρεπει να μην είμαι ποτε εδώ, κανεις δεν λέει οτι ειμαι σε εναν στρογγυλό πλανήτη κοινοχρηστο, με πολυ κοσμο, πανικος και βαβουρα, φανταζομαι οτι αυτο τελειωνει, εσεις τι; τελειωνει για ολους μας μαλλον θα πω, ξεχωριστά, χωρις διαλογο, καλα κανω και μονολογώ, δεν θελω να πεθανω ετσι, κουφος, γιατι εσας δεν σας ξέρω, σας παραγνωρισα, χωρις να κουνηθω, χωρις να βγαζω τα χωματα απο τα αυτια μου, οι τρυπες μου δεν ειναι τιποτα περισσοτερο απο μια λακουβα που οταν βρεξει θα γεμισουν νερο, αν ειμαι ξαπλωμένος σε εναν δρομο και διπλα μου πεσμενη και η ομπρελα, ας πουμε οτι περνάει και μια γάτα, ή το πιο όμορφο κορίτσι, αυτο θα γινει ετσι και αλλιως, αν αφησω την τελευταια μου πνοη, και δεν ξερω τι θα απογινω, ισως καποιος να φωναξει τους δικους μου, ποιους; θα μαζευτουν μα όχι όλοι, γιατι κανεις δεν ξέρει ολους αυτους που συναντησα, κάποιοι θα πουν:"αυτος ηταν ο Άλεξ", ενας ισως ψυθυρίσει "αυτοι ημασταν και εμεις" και τωρα ας φυγουμε, τελειωσε ο καφές, το κατακάθι θα μας κάτσει στον λαιμό, ας φύγουμε, για χρονια θα ανοιγουν οι πορτες, θα μιλανε για εμας, ειναι και τα νησια, ειναι και η Ευρωπη, οι Ινδιες, αυτος υπηρξε εδω, στρογκυλοκάθησε σε αυτον τον πλανήτη, δεν εχει και περισσότερα όμως να μας πει, ειναι και τα μουνια, τον πηρα. Τον πηρα, θα συζητάνε αφου βάφονται. Ακριβώς. Ομως πραγματικα δεν θα ειμαι στον εξωστη, δεν θα ειμαι θεατης, δεν θα ειμαι εννοω εδω ρε, αυτο ηθελα να πω, ισως τα 3 απο τα παιδια μου που πεθαναν πριν καν τα αγκαλιασει η μανα, αυτη δεν φταιει σε τιποτα, κανεις δεν φταιει για τα χαλια μας, ισως τα προτυπα να ήταν απλά λάθος, ας γεννηθούμε γέροι, ισως οι καθρεφτες και τα ματια των εφηβικών φιλων, ισως η ολιγορία τους που μας εκανε να τρεξουμε, τα μοντερνα παπούτσια, μακρυα, να τρεξουμε μακρυα απο την μιζέρια, δεν φταιει το συστημα, σε καμοια περιπτωση η οικογενεια, ποιος ενδιαφερετε για τον πατερα ή την μάνα, οταν αρχιζει να τον φαγουριζει απο νωρίς το εγω του; μονο τον θεο ψαχνει στην αρχη, να του κανει ερωτησεις, να του πει: γαμιεσαι; να του πει:ποτε ερχεσαι να αναμετρηθούμε;, και μετα, επειτα απο την απολυτη σιωπη, μαλλον να του πει .. καληνυχτα. Απο φόβο.

Επιστρέφω σε λίγο...

2010-08-08T17:09:00.007+03:00

Οταν ημουν στο Risikesh, αμεσως μετα την ανακαληψη, ελεγα σε κοριτσια καθε υπηκοοτητας: Do you want to come to my cave? Καποιες διστακτικα προχωρουσαν μαζι μου περα απο τον δρομο κοιτωντας πίσω αν υπάρχει σημειο επιστροφης, τις εσερνα με τα δεσμα της πιστης και ας μην γνωριζα καλα καλά τα πόδια μου ή τον λογο που συμβαινει τωρα αυτο. Εκει που το σκοταδι απλωνόταν ανενόχλητο χαναμε το μοναδικό μονοπατι και ευτυχως οι μαιμουδες αναπαυοταν πανω σε ονειρα πλεγμένα απο μπανανόφλουδες, ακολουθουσαν ερωτησεις και επινοήσεις του φόβου, μα περπατουσαμε ο ενας πισω απ'τον άλλον ολότελα ξενοι, φωτίζοντας με εναν φακο πιθανα σημεία της πραγματικότητας. Τα αλλα αρπακτικα βαθυα στο δασος δεν γοητευονταν απο τα νυχτοπερπατηματα μας (ευτυχώς!) και ας τους ορισαν καποιοι την καθοδο στον πολιτισμό ως συνάρτηση της αβαστακτης πεινας, μολις βδομάδες πριν κατασπαράξαν εναν περιπατητη αναφέραν οι ίδιοι, ομως σε μας ο νους δημιουργούσε μόνο φανταστικά σενάρια, ωστόσο ακόμα και ο ήχος απο τα βηματα που φωλιάζαν στην ψιλή άμμο και άλλοτε σπάγαν τα κλαδιά, μας τρομαζε, μας ένωνε, μας έφερνε πιο κοντα. Όσο χανόταν και η τελευταια υποψία για κάποιο αποκρυφο φως στο μακρινό Risikesh, επειτα απο το διαστημα αυτο θαρρω της μιας ωρας φταναμε λυτρωμένοι στην σπηλια μου.

Μπροστα, στο ένα μέτρο ξεχύνονταν ο Γάγγης και η ανταμοιβη για οσα υποσχεθηκα, ισως η πρωτη γευση ανεξαρτησιας απο μια βραδυνη βουτια να ήταν ενστικτωδώς το ευχαριστώ της συντροφιάς μου και η αμεσότητα για να αναγνωριστει και αυτη ως κομμάτι της φυσης, ακολουθία τις γυμνιας στον ιερό ποταμό, χωματα πανω σε ένα βρόμικο Ινδικό σεντόνι χαμω στα χωματα ή τις λάσπες. Πιστοι εραστες της περιπετειας και ολες οι αγνές πραξεις που απαιτούνται για μια συνευρεση άκακη δεν δειλιάζαμε να μεινουμε ακομα και σιωπηλοί για ώρες, κοιτάζοντας το ποτάμι και άλλωτε τα σύννεφα, μια βόλτα με το ιπτάμενο χαλί της απραξίας, διχως το αγχος πως αυριο θα χάσουμε το τρένο ή κατι απ'την ζωή μας παρουσιάζετε στο διαδικτυο θλιβερό.

Συνηθως αυτες φευγαν το πρωι* με το πρωτο φως μου λέγαν καλημέρα ή suba ratri αν τις εβλεπα να ετοιμαζονται και ήδη σουρούπωνε, ρωτουσαν απο που να γυρίσουν, αν είναι σήμερα μια καλή μέρα για να επισκεφτούν τον Βραζιλιάνο Mπάμπα, φευγαν παντως, μερικες γαμημενες, αλλες αγαμητες λογο της εποχης που στο Ισραηλ κατι ανεξηγητα θρησκευτικο γινόταν, και δεν ηθελα καθολου μα καθόλου να το καταλάβω. Καποιες μονο τις φιλουσα τρυφερα και ας είχα την ευκαιρία για κάτι παραπάνω, οχι γιατι ηταν πιο ομορφες απ'τις αλλες μα ίσως μονο ο τροπος που λαμπυριζαν τα ματια τους στο σκοταδι να μου φανερωνε κατι οικειο, κατι που γευτηκα ξανα σε μια άλλη χώρα, μα οχι σαν αυτην. Οχι σαν αυτην.

Παντα κατι γινοταν για να λησμονήσω κομμάτια απ'το χθές και οταν μέσα απο αμέτρητες ωρες περισυλλογης ξανα μονος στην σπηλιά συλογιζόμουν μοναχά την πεινα ως κατι το λυτρωτικό - αν δεν ειχε προφτάσει το ηλιοβασίλεμα για να με ταξιδεψει ενα φυλλο που διασχιζει απλα το ποταμι ή ενας κορμος που στροβιλίζεται στις ρουφηχτρες γύρω απ΄τα βράχια - ξεκινουσα ξανα την δικια μου καθοδο προς την πολη, σαν εξοικειωμένο αγρίμι χαραζα την άσφαλτο απ'τον δρόμο μηπως με προσκαλέσει καποιο jeep, αλλα συνηθως περπατούσα αμέτοχος για να σκεφτώ τις συνέπειες και ένα πακέτο μπίντι και τα σπίρτα που κάναν μία ρούπια, ίσως δυο-τρεις τομάτες, τι να συμβαίνει πίσω στην Ελλάδα, ένα μάγκο και στο τέλος της λίστας του μυαλου μου στεκόταν μια μαιμού που με κοιτούσε απ'το κλαδί ενος δέντρου και το επομενο κορίτσι που πιθανον αβιαστα περιμένει, είναι έτοιμη να πιστεψει στην μαγεία, στα παραμύθια που θα μοιραζόταν το επόμενο κιόλας βράδυ μαζι μου.

*εκτος απο την Λουέλα

Καλό το κρασί αλλα μας τέλειωσε

2010-06-11T14:07:00.004+03:00

και λόγο της γενικής κρίσης, να σας δώσω μια καλοκαιρινή συμβουλή:

κόψτε το κωλόχαρτο φτάνει πια με τόσα χαρτιά, τα τρώνε και τα ζώα!

μπουκαλάκι με νερό, σκάψιμο η κουράδα και επιστροφή το άδειο μπουκάλι.

μετά απο αυτο αρχίζω και νιώθω κομμάτι του συστήματος

τον χειμώνα θα κατέβω εκλογές με τους οικολόγους

godspeed

μετά έφυγα.

2010-05-29T05:10:00.005+03:00

στην ζουγκλα εκει που είδα έναν, σε μια σπηλια φ*λουσε ενα κορίτσι, για να μην το φάνε τα άλλα αρσενικά.

και οπως έβλεπα με πόσο ζήλο την φ*λούσε απο τους άλλους, καταλαβα οτι στο τέλος θα την φάει πρώτος αυτος.

μετά έφυγα.

λειπει η φωτογραφια (και το τέλος)

2010-05-13T03:11:00.008+03:00

έχω κάτι να μου λείπει τα βράδυα

και έτσι νιώθω πως δεν μου λείπει τίποτα

πάντως αυτο νόμιζα πάντα, και ας είναι το παράδοξο.

όχι οπως ο σκύλος που περιμένει στις σκάλες τον αφέντη

που τιποτα δεν του ελειψε απολυτως

ομως παρ'ολα αυτα εφυγε κι ίσως παντοτινά

μα φροντίσε και για το ζωντανό

να μην του λείψει εξίσου το παραμικρό

αφηνωντας περισότερη τροφή

στο τέλος, στο τελευταίο σκαλί

πίσω απ' την πόρτα που ένας σκύλος αντικρύζει το κλειδί

λιμοκτονεί, μα όχι απ'την πείνα.

απο την θλίψη.

μου λείπει απόψε η Λοέλα

όπως ένα πουλί που του λείπουν τα φτερά

ή πιο απλά μου λείπει το χάδι και το αφού

όπως θα έλεγα στο σκοτάδι, μου λείπει ο ηλεκτρισμός

αφου πίσω απο το φως των μεγα τηλεοράσεων

μου λείπει η απόλαυση ή το τηλεκοντρόλ

μου λείπει το κουμπί να ακουμπήσω στο δάχτυλο

αφού λείπει το τέλος απο το κατακάθι του τίποτα

λειπουν οι ρόδες κάτω απο τον καναπέ που βολευτηκα

ή λειπει η απόφαση για το αν θα αποικήσω εδώ

ή δεν βλέπω την ώρα ξανα, να ξαναφύγω

στις δωδεκάμιση ή και λίγο πιο αργά

μου λειπουν οι δείκτες απο το ρολόι

ή λειπουν οι αριθμοί απο την μνήμη

ή λειπουν τα μάτια μου σε εκείνον τον καθρέφτη

ή λειπει ο τοίχος για να απλώσω μια υπενθύμιση

ή λειπουν τα καρφιά και πρέπει πάλι να κοιτάξω κάτω

για να δω αν ήρθε εκείνη η στιγμή

που ανοίγει για το τέλος, επιτέλους η πόρτα

(λείπει η συνέχεια)

Αγγούρι

2010-05-02T21:12:00.010+03:00

Οταν μέσα στην νύχτα καποιος μας χτυπησει την πόρτα μα δεν υπάρχει κανεις πισω απο αυτην παρα μόνο ένα γράμμα που αναγγέλει το τέλος, τότε ευλογο θα είναι να τρυπώσουμε, κατα προτίμηση σ'ενα τροπικό δάσος, να ανάψουμε φωτιά πλάι στο πιο άπατο ποτάμι του, που ολημερίς στις πέτρες ξανασαίνουν νηστικοί οι αλιγάτορες, να απλώσουμε μια κρεμάλα πάνω στο πιο γερό κλαδί ενός δέντρου και με όση δύναμη μας έχει απομείνει να σκάψουμε έναν λάκκο τόσο βαθύ όσο και τα κατορθώματα μας.

Μα και αν δεν προφτάσουμε να κάνουμε τα μισά απο αυτά, γιατι δεν υπάρχει αρχικά το δάσος, αντ' αυτου ένα άγονο μονοπάτι καταλήγει ξανά σε μια δευτερη πόρτα, κανένα ίχνος ζωής, παραμόνο ενα ανεπαισθητο αεράκι που τρεμοσβήνει την φλόγα, είτε γιατι τα νύχια μας ματώσαν σκαλίζωντας το ακαμπτο χώμα, μα τέλος, έστω κι αν πιστέψαμε για μια στιγμή οτι μπορούμε να εξαπατήσουμε τον αγγελιοφόρο, δεν θα είναι δα και κάτι τόσο το τρομερό!

Και τι ωραία που με την φρίκη μας καθως περήφανα ξημερώνει, η φωτιά ξεφυχά, πάνω στην θηλιά ακροβατεί ένα πουλί και μέσα στον λάκκο μια ελαφίνα είναι έτοιμη να καλωσορίσει τα μικρά της. Τότε μπορούμε να ζητήσουμε μετάνοια, εκείνη την στιγμή δάκρυα ειλικρίνειας θα σκεπάσουν το χώμα.

Η μητέρα γη θα πει ευχαριστώ. Ευχαριστώ που με δρόσισες.

Μπέρδεμα

2010-02-11T04:49:00.005+02:00

Ο 'Α οπως και καθε πρωινο ξεκινησε εναν περιπατο ρουτινας. Κατα την διαρκεια της διαδρομής δεν συνομίλησε με κανέναν παρα μόνο στο τελευταίο σκαλοπάτι της οικείας του, με τον ταχυδρόμο. Αυτος του έδωσε ένα δεμα οπου μεσα ειχε ενα γράμμα και ο Ά αφου το διαβασε εδειξε να καταλαβαίνει. Κουνοντας ρυθμικα το κεφαλι του ευχαρίστησε τον ταχυδρόμο και άρχισε να περπατάει. Εξω εβρεχε καταρρακτωδως και οι περισσοτεροι κάτοικοι ειχαν κλειστει στα σπιτια τους, μολονοτι ηταν Κυριακη. Ετσι πολυ γρήγορα κατάλαβε πως δεν θα παψει η βροχή, οπου και αποφάσισε να τα εγκαταληψει. Αγόρασε μια ομπρέλα και στάθηκε σε εναν λουστραδόρο να καθαρίσει πρώτα τα αρβιλα απ΄τις λάσπες. Τιναξε ωστόσο τις λαστυχένιες σόλες σε μια πέτρα για να ελαφρύνει το έργο του λουστραδόρου και σταθηκε να πάρει μερικές ανάσες δίπλα απο ενα μουσκεμένο παγκάκι. Επειτα αφου όλα τελειώσαν, με μια κίνηση ανασηκωθηκε και ξεκίνησε τον δρομο της επιστροφης , ανοιγωντας παραλληλα την ομπρελα του . Αποφασισε να αλλαξει ομως την διαδρομη για λόγους πρακτικούς (οπως του εξηγουσε και το γραμμα), έτσι και έπραξε. Ενω βαδιζε βιαστικά ενας επαναλαμβανόμενος κτύπος του ξενισε το ενδιαφέρον και κοντοστάθηκε. Πλησιάζοτας αντικρυσε εναν δευτερο 'Α στην άκρη του μονοπατιού, να κτυπάει με την ίδια μανία τα δικά του αρβιλα στην ίδια πέτρα. Λίγο πιο δίπλα βρισκόταν και ο λουστραδόρος μα με την μορφή τώρα του ταχυδρόμου, τοποθετούσε με αυστηρες κινήσεις τα σύνεργα στον πάγκο του. Οσο λαθος και αν του ακουστηκε αυτο, δεν θεωρησε πως προερχεται απο την ετεροχρονισμένη ηχό ή απο κάποιο καθημερινο ντετζαβου. Θα υποθέσουμε πως και ο δευτερος Ά αφου ανοιξε μια πόρτα άρχισε να προβληματίζεται με το πόσο ευκολα τα παρατάει ο Ά ο αρχικός και έτσι προσπάθησε να τον αντιγράψει. Ή ακόμα και πως αρχίζοντας να γράφει μια διαθήκη, του χυθηκε αδεξια το μελάνι, όπως απλωνεται πνιγηρά το αποβραδο στα συννεφα και σουρουπώνει.

Βραδυ τώρα όμως. Απολυτη σιωπή και καπου εδώ θα πρεπει να σας αφήσω. Εντουτοις θαρρω πως αυτος δεν θα ΄ναι ο σωστος τροπος να πω καληνύχτα, δραπετευωντας παρατεταμενα οπως κι ο λοξυγκας, μεσα στις τελευταίες μου πνοές. Ας εκτιμησουμε ξανα την κατάσταση, εστω και με ανακρίβειες. Θα αναπαραστησω για αυτο ξανα την εικόνα και με τουτη την αρχη θα ξετυλιχτουν οι ίνες του συλλογισμού μου. Πραγματι, υπάρχει ενας δευτερος 'Α, πιστο αντιγραφο της ολιγωρίας, ενας ταχυδρόμος υποκινητής της δράσης, οπως και υπαρχει μια ανεξηγητη επίδραση της σιωπης που παραμένει απλωμένη σε ολη την εκταση της πολης. Οπως υπάρχει η εγκατάλειψη κάθε στόχου, η αδρανεια να με αγκαλιάσεις, γυμνάζωντας καθημερινά τις παλάμες σου με μοναδικό σκοπό να κλείσεις τα μάτια. Ακολουθω πιστά και εγώ το σκοτάδι μου μεσα απ'τον αρχικό Ά που αναλογίζεται και την υπαρξη του δευτερου Ά ισάξια στον χώρο του. Σαν σκυλος τυφλός, θεατής των media παθαίνω κρίση και θάβω κόκκαλα παντού, να ξεθάψω κόκκαλα απο παντού, για τις δύσκολες ώρες. Κάνω μια παυση για να αναθεωρήσω ποιος είμαι, πόσα λεπτά μου απομείναν, ίσως και για να καταλάβω τι κρυβεται με βεβαιότητα στα βάθη των λάκων μου. Τώρα γινεται ξεκάθαρο, αφου ειμαι ο αποστολέας του δέματος ή και το αδειο περιοχόμενο της παράλειψης, ή και το χέρι που οπλίζει το φτιάρι με τους τελευταίους κόκκους/σκεπάσματα λάσπης, καθε φορά που σιωπώ θα κάνουν το ίδιο και αυτοί.
Για τώρα ας πούμε χαμηλόφωνα πως συμβαινει ενα καθημέρινο μπέρδεμα. Ή αν θέλετε, πως θα συνεχίσει να βρέχει και μπορούμε υπευθυνα να ξανακοιμηθούμε. Ας κλείσουμε ξανά τα ματια λοιπόν. Ίσως τελικά απλά να προκειτε περι τεχνασματος κουταμάρας στο να αποτυπώνεσαι, γράφωντας τόσα ψέματα για εσένα.

Η διαδρομή της ζωής

2010-01-24T03:55:00.002+02:00

Τρακ-τέρς

2010-01-20T00:24:00.005+02:00

δεν υπαρχει σημειο μηδεν

2010-01-06T08:10:00.001+02:00

μεχρι στιγμής, οχι. Δεν υπάρχει.

2310210-δύο

2009-12-28T03:42:00.009+02:00

Σημερα σε ενα παρκο γυρω στις 12:00 σκαλιζα με μια τσάπα το μαλακο χωμα. Ξενυχτισμενος φανερα, νομιζα πως θα το γλυτωσω λογο της οψης μου, μα ο κυπουρος αμεσως με το που ηρθα με πλησιασε πρωτα ιδρωμενος και μετα βρωμικος, και οσο μου το εξηγουσε περνουσαν τα δευτερολεπτα, οπως εγω τελικά θαρρώ πως συμφωνησα. Του ειπα ναι, γιατι να μην σε βοηθησω; Σκαλιζωντας το χωμα ευλαβικα και στον λιγοστο χρονο που ειχαμε για να μου υποδείξει τον σωστο τροπο, σκαλιζοντας το χωμα με τις συμβουλες του φωναχτά απο την αλλη μεριά του παρκου και με τις σκέψεις μου περισότερο παραπέρα, κοντοσταθηκα, κοιταξα ολογυρα μου αυτην την πόλη και ηταν απο αυτες τις στιγμες που σταματας, παγωνεις τον χρόνο, για να αντικρήσεις κατι λυτρωτικα που υπάρχει εδώ. Η ματια σου γινεται ευρυγωνια, διψασμένη, λυσασμένη, μηχανη απο την μηχανικά διαμορφωμένη συνειδηση, γινεται ενας φακος που ζουμάρει στα πιο αποκρυφα μέρη της μνήμης και ισως τα ματια σου να ειναι ακομα και δυο ολοστρόγκυλα παιδικά τόπια που πήραν τον κατηφορο, μα ακινητοποιηθηκαν λογο ατυχίας στο τελευταίο χλωρό κλαρί που βρέθηκε απο μια σαπισμένη κουφάλα.
Εκει θα καταληξω σκεφτηκα και αυτο δεν με γεμισε οργη, διολου με λυπη, μα αντιθετως με ελουσε με χαρα που μπορουσα κανοντας τουτη την σκεψη να σκαβω πιο βαθια και με περισσοτερο πεισμα, να σκαβω την μητερα γη. Νεκρος, οσο και αν θα το ηθελα δεν θα μπορουσα να διαμαρτηρηθω για το τίποτα, ουτε καν για την κακοτυχία μου. Και για φαντασου, ξανα για κακιά μου τύχη, ως και στο τέλος, ενας νυχτοφυλακας του νεκροτομειου λιγο ανωμαλος, να ασελγουσε στο παγωμένο μου κορμι ή να του έλεγε ο σωας στα φρένα συναδελφός, μην το κάνεις, είναι απλΑ ενας νεκρός; Σε καθε περιπτωση ο πρωτος θα απαντούσε ,το παραδεχομαι και το ξερω, μα και οι δυο τους μαζι θα φευγαν αγκαλιασμένοι για μπύρες, και τι θα μπορουσαν άλλο να μαθουν απο εμένα;

pre-za

2009-12-17T04:29:00.003+02:00

Ημασταν μια παρεα απο φωνακλαδες και μονο φωναζαμε. Ο ενας εκανε Oυυυυυυ, ο δευτερος Aααααα και ο τριτος φιλος, ο πιο φωνακλας εκανε Eεεε Ρεεεε Εεε. Εκανέ Εεεε, και μετα στραβωνε ξαφνου, και έλεγε "Ναι Ρεεεεε …Εεεεε". Μετα σηκωνε τις κάλτσες απ'τα άρβιλα, ορθονόταν απότομα σαν στρατιώτης και σιωπηλα παραμιλούσε για να σταθεί ξανα εκει, πιο μόνος απο πρίν. Ηταν ο αρχηγος μας και αν οχι αυτο, θαρρω πως τον σεβομασταν.
Καθομασταν σε μια πλατεια ολημερις και τιποτα δεν μας ενοιαζε απο τους περαστικους. Μονο ουρλιαζαμε σαν τα φρικια ή αν όχι σαν αυτα, απλά ουρλιάζαμε απο την φρίκη και τις ιστορίες που μας καρφονώταν. Το συντριβανι, τα περιστερια και οποιος περαστικος τολμουσε να διαβεί την πλατεια μας ηξερε. Μας αναγνωριζε και μονο ελεγε: "Ειναι… αυτοι… αυτοί είναι…"
Ένας δευτερος περαστικός έλεγε : "Ξέρεις ποιοι είναι αυτοι.. θα έπρεπε να ξέρεις.." και ένας τρίτος που εφευγε, πάντα ξεκαθάριζε " Δεν ξέρω τίποτα για αυτούς.. θα έπρεπε να το ξέρεις" , καθως απομακρινόταν βιαστικά με μια σακούλα ψώνια.
Εμεις οι τρεις, φιλοι, οσο ενωχλητικοι και να υπηρξαμε, συναμα ημασαταν και ενωτικοι. Δεν μας ένοιαζε το τι γινοταν σε αυτην την πλατεια περα απο το οτι ημασταν για τώρα εκει. Δεν φροντίζαμε την πλατεία, το ξέρω, μοναχά τους εαυτούς μας. Εμεις, μια παρεα αγνωστων, ειχαμε φτιαξει την φωλια μας για να γίνουμε και να γινόμαστε εφ'όρου ζωής.
Κατα καιρους καποιοι ήθελαν να μπουνε στην παρεα και εξίσου καποιοι άλλοι να μας διωξουν, μα τους περνουσαμε απο βαθυτατη εποπτεια. Γίνοταν συγχρονισμένα και οταν το καταλαβαίναμε γουρλωνε τα ματια μας συντροφικα! Σφίγγαμε τις γρωθιές μας και δεν είχαμε κάτι εκεί να σπάσει, ενω περιμέναμε. Τι θελετε απο εμας ρε μουνια και τετοιες ερωτησεις, τους καναμε, απο τα νευρα. Κατασκευάζαμε ταινίες, πολεμικές με νίντζα και γεράκια. Πόλεμος/ θα χάσουμε την πλατεία, μα γιατί!; . Σαν μια στρατευση επι του ανασφαλους και λαθος οφέλη, σαν μα την αποχώρηση που μολις ηρθε, αλλα γιατί να μας αναγκάσετε να κλαίμε;!. Ξανά για την επομενη σκοτεινη γωνεία, πριν καν δωθουν οι εξηγησεις ή και τα ντεσιμπελ. Τόσο πολύ φωνάζαμε, εμεις που ήμασταν και τόσο λίγοι!;
Πρωτος αποχωρουσε απο εμας ο τριτος, ο πιο φωνακλας.. σιγά σιγά.. Ο αρχηγός. Εμεις, οι υπολοιποι δυο, μεναμε και παλευαμε με τις φωνες μας. Ουρλιαζαμε και σκεφτομασταν για πρωτη φορά πραγματικά και τον τρίτο ως σκοπό. Και ας μας εγκατελειψε. Μα και ας μας εφτισε στα ίσα. Αυτο μας κρατουσε ενωμενους. Αν μπορούσαμε θα τους γαμούσαμε ή μπορεί ακομα και να τους σκοτώναμε. Όλους. Αρκει να μεναμε εμεις, για λίγο ακόμη στην πλατεία.

internet

2009-12-13T05:59:00.004+02:00

Για την Κατερίνα, που πλεον μετα απο όλα αυτα τα χρόνια,
ειμαι σίγουρος πως δεν με ανακάλυψε, δεν με διαβάζει.

ε;

2009-12-11T04:15:00.005+02:00

εμεις μόλις και ηρθαμε απο εσας. Μας είδατε;

11 ή δεκάδες απο 10

2009-11-07T04:51:00.026+02:00

Έντεκα οπως μετρηθηκαμε το μεσημερι στα δαχτυλα μα ενας σκόρπιος,
που μαλλον εγω, κατεβαινουμε τρεχοντας την πλαγιά και εκει άξαφνα, αναρωτιεμαι!
Τι κανω μαζι τους, και γιατι αυτη την στιγμη τρεχω μαζι τους σε φάση πανικού;
Φερ' ειπειν, συλλογιζομαι πως κάλιστα θα μπορουσα να τρεχω μονος,
ναι πραγματικα αυτα τα πραγματα με απασχολουν σημερα,
ισως απο την ακινησια,
ή απο το να στεκομαι με μια απατηλη διεγερση των μηρών μου,
απο την ακινησια μαλλον,
παρατηρωντας μονο, πως τρεχουν οι υπόλοιποι απο την συντροφια.

Στεκομαι ακινητος και παρατηρω Δέκα ατομα πως τρεχουν,
να κατεβαίνουν μια πλαγια.
Επι του ασφαλους εχω προφυλαχθεί ήδη απο τον ηλιο μα και απο τον φοβο,
κατω απο ενα δενδρο ξερό που ωστόσο τα κλαδια του με αγκαλιαζουν σαν μάνα.
Μετα μαλλον με περνει ο υπνος
ή ενας απο τους δεκα που κατεβαίνουν την πλαγια
ζηταει εξηγήσεις!
Η εγκατάληψη λεω εγω, ως ενοχος ή απλα το παραδεχομαι.
Και αυτος, ο πρωτος αναμεσα στους 10, λέει, γιατί;

Αργά

2009-10-27T03:50:00.010+02:00

Καθομαι σε εναν καναπέ και δεν είναι μεσημέρι.
Δεν σημαίνει τίποτα μέχρι και να σας πω τι θα απογίνω. Θα είμαι τακτικός ή και αν υπήρξα απο πριν πιστος υπηρέτης του χρέους μου, θα το ξανακάνω. Φοβάμαι, όμως εχω νυχια να κατευθυνω στα δοντια μου. Και μετα ακολουθει καθε κομματι της σαρκας. Η λογική μου, μου λέει πως πραγματικά ανασαίνω και δεν είμαι σε μια κατάσταση mute. Και γι'αυτο διπλωνομαι, μηπως και το σταματήσω.
Αποδεικνύοντας οτι ειμαι ευκαμπτος οπως ο ανθρωπος και όχι ένα λουλούδι, μέσα σ'ενα μισοαδειανο βάζο, πάνω σε ενα φαινομενικά μισογεμάτο τραπέζι, που ολα αυτα συλλογικά είναι η αναπαράσταση μέσα απο εναν καθρέφτη, καθως τα κοιτάει μέσα απ'τα μάτια του, Ο Ανθρωπος.
Σκεφτομαι έστω μια ηλεκτρονική παυση. Ομως αληθεια! τιποτα που να εχει εμενα ηρωα στην σκεψη μου δεν συλλογιζομαι. Δεν ενδιαφέρομαι για εμένα ή για το μισοφαγωμένο μου εγώ απο τa εγώ μου. Σκέφτομαι για εμένα οπως σταματάει ένας ξένος σε ενα απο αυτα τα αμέτρητα κανάλια του Αμστερνταμ, ενω ψάχνει τον δρόμο της επιστροφής. Ή τον δρόμο που βγάζει απ'τον δρόμο και οδηγεί στο κανάλι. Και γι'άυτο μαραζώνω στο κέντρο του δωματιου και μοναχά ανασαινω. Μήπως φουσκώσω απο τα κατορθωματα μου έτσι. Αργά, σιγανά, αργά ξανά ανεβάζω την ένταση απο το στέρεο και ακούω κατι παλιό που θα με συγκινήσει. Αργά..ηρεμα, με απαλό fade in βομβαρδίζομαι απο αναμνήσεις. Οπως ενα σαλιγκάρι μετά την βροχή. Ένας πρωην τοξικομανής που ξαναπέφτει στον λύθαργο. Η ενα φύδι που λιαζεται στα βράχια.
Βροχή ξανά σε μια ξένη πόλη.
Μια ομπρέλα που ανοίγει σε high speed motion μα οστοσο την προβάλουμε σε slow motion καρέ. Ενας συγγραφέας που υπογράφει την νέα του νουβέλα σε ξαναμένες θαυμάστριες. Ένα κομμάτι σκατού που δεν θα σιγουρευτείς οτι ξεκόλισε απ'΄τις τρίχες σου, μέχρι ν'αφουγκραστείς οτι βυθίστηκε στην λεκάνη.

Καποιος απο δίπλα μου, μου βαράει τον τοιχο. ενω δεν είναι διπλα μου.
Φαντάζομαι πως το κάνει με τις γροθιές και έχουν ματώσει τα χέρια του.
Φαντάζομαι πως τώρα που μετακόμισα σε αυτο το καινούριο, άδειο δωμάτιο, ακόμα και οι σκέψεις μου τον ενοχλούν.
Μου χτυπάει τον τοίχο λες και πρέπει να αριθμήσω τους χτύπους και τότε θα δραπετευσω απο το νέο μου κελί, στην νέα μου φυλακή.
Ή με μια σκούπα που έχει κοντά στο κρεβάτι του οπως και αυτην που εχω και εγώ σε αυτο το βρωμικο δωμάτιο.
Μοναδικό αντικείμενο κοσμεί την γωνία και σήμερα κρέμασα το μουσκεμένο μου παλτό.

Καποιος απο δίπλα μου, επιμενει, να μου βαράει τον τοιχο ενω δεν είναι διπλα μου. Να τον ενοχλει η μουσική που είναι δυνατή; Ρεαλιστικά, για λίγο προσπαθώ να μην σκέφτομαι παραλογα. Ή να'ναι η σιωπή μου, που θελει εκεινος να σπάσει; Ανεβάζω περισσότερο την ενταση και τωρα μου χτυπάει την πόρτα! Δεν πάω να ανοίξω, μόνο ανασαίνω πνιγηρά κι οσο πιο κοντα μπορω στο ηχειο και τσιμουδιά, μηπως και με ξεχάσει. Τσιμουδιά και μόνο ακούγετε ξανά ο Γιόρκ που υπόσχεται "I will". Τουλαχιστον αυτο θα με σωσει και ετσι γινεται, δεν χρειαστηκε να μεινω εκει για παντα. Εφυγε ίσως, αυτο το ίσως ειναι αρκετο. Τωρα σταματησε να χτυπα, τουλαχιστον η πόρτα δεν βροντάει ή έτσι νομίζω. Σίγουρα ομως τίποτα απο αυτα "που υποσχέθηκα" πριν στον εαυτο μου δεν εχουν συμβεί.

Εφυγε απο την πόρτα. Ή θα μπορούσα να την έχω ηδη ανοίξει και τώρα να είναι κιόλας μεσημέρι. Αν έχει περπατήσει μέχρι αυτο το κρεβάτι θα το ηξερα, ομως ειμαι ακομα διπλωμενος και κοιτω το πάτωμα με ευρυγωνια λήψη .Ισως αυτος απο δίπλα που χτυπάει ηθελε μονο μια ζεστη αγκαλιά και ενα κρεμύδι. Η με περίμενε στην εξωπορτα να μου πει, πως τώρα είναι αργά. Αργά για λόγια.

αν ήταν μεσημέρι και φρονιμα
θα στρογκυλοκαθομουν σε εναν καναπε
και θα συλογιζόμουν το παρελθόν
μα τώρα ειναι περασμένα μεσάνυχτα
και έχω κάθε λόγο,
να μην κάνω φρόνιμες σκέψεις για το μέλλον.

HeyT

2009-10-12T01:19:00.014+03:00

Δυο ανθρωποι και ενας μπάτσος καθονται σε ενα παγκακι.
Δυο ανθρωποι καθονται σε ενα παγκακι.
Ενας μπάτσος καθεται σε ενα παγκάκι.

x-αρχη-Α

2009-10-11T04:00:00.004+03:00

Βαλαμε τους 2 αναμεσα σε 4, ή σε 14 και τους ειπαμε: Εδω θα μεινετε απο εδω και περα και θα μεινετε για οσο εσεις θελησετε. Τους ειπαμε: (τον "αρχηγο"τους) Αυτος ειναι ενας προβολεας και οτι αυτος προβαλει μπορεις να το αποκτησεις. Τους είπαμε, ποτε δεν θα κριθείς, έχεις εσυ τα μάτια πρώτος για να κρίνεις.
Τους ειπαμε, αυτος ειναι ενας προβολεας και οτι αυτος προβαλει, μπορεις εσυ να τον σκεπασεις, ακομα και να τον σβησεις. Τους ειπαμε, αυτος ειναι ενας δρομος, πες το και στους υπολοίπους. Οποτε θελησεις ή απλα οταν εσυ θελεις, θα τον περπατησεις. Τους είπαμε: Αυτό, είναι ενας ανθρωπος και αυτος ειναι ο κοσμος. Αθωος. Ταπεινος. Ευκολος να τον αλλαξεις.
Και τωρα εμεις το μονο που έμεινε να κάνουμε, ειναι να κοιτάμε. Ή να ξεφυγουμε απο το παιδικό παραμύθι. Ή να γεράσουμε με το ιδιο παραμύθι. Ή να κοιτάξουμε μακριά. Πολυ μακριά.

στις τηλεοράσεις
ή μέσα απ'τους δρόμους

αποφασίστε...

Ξέχασα

2009-09-26T07:10:00.002+03:00

Πραγματι ξέχασα. Τι ήθελα να γράψω. Ειναι ολοφάνερο. Ειχα κατι κατα νου αλλα ξέχασα. Αλλα τωρα που ξεχασα ειναι σαν να θέλω να γράψω λιγο ακομη, για να μην φανώ δειλός. Ομως τι μπορεί να καλήψει το κενό της μνήμης μου και ωστόσο να είναι ενδιαφέρον προς εσάς; Κάποια που θα γάμησα, κάποια που θα με γάμησε. Τελευταία όλο τέτοια έχω μέσα μου. Μπαίνω. Βγαίνω. Ανασάνω. Ξεφυσάω.

2)->

Στο πιάνο

2009-09-08T21:06:00.004+03:00

Είμαστε δύο και κοιτάμε ο ένας τον άλλον.

Δεν είχαμε τίποτα καλυτερο να κανουμε και αυτό ως ακολουθο οδηγησε αυτόματα στην συνεργία. Πριν καταλήξουμε έτσι, παιζαμε με την άμμο και ένας απο τους δύο έτρωγε τους καρπούς απο το δέντρο της γνώσης. Κανεις δεν γεννησε την ιδέα, ουδεις φροντισε για τους κανονισμους και τις προεργασίες για ότι αρχιζε. Ανοίξαμε σαφώς την ίδια πόρτα, καταλήξαμε στο ίδιο δωμάτιο που ορθώνεται απ’τα ίδια κλαδιά της ανήθικης πόλης και παρουσιαστήκαμε ομόψυχα . Εγω είπα πρώτος:

«Βλέπω, τουτη την στιγμή, πως είσαι σιωπηλή και αυτό θα οφείλετε στα γεγονότα, ε;» και σαν αντίλαλος ακούστηκε φωνή να ανασκευάσει:

«Σιωπώ για να δείς πως τίποτα δεν παραμένει αιώνιο».

Επειτα τραβήξαμε δυο καρέκλες και σταθηκαμε για ένα ολοκληρο βράδυ καρφωμένοι στο αερικό της όψης μας, μέχρι που το ξημέρωμα καυτηρίασε για πάντα κάθε δισταγμό.

Γίναμε αχώριστοι ή σαν από σφάλμα ο ένας χάθηκε νικημένος στις σκάλες. Ξημερώσαμε μαζί ή οι ηλιαχτίδες την αυγή τεντωθηκαν οσο ποτέ να μας ζεστάνουν χώρια. Ειμασταν δυο αναμφισβήτητα και απο μονο του ήταν αγνό να το θελήσουμε. Φαντάζομαι πως κανενας από εμας δεν χρειάστηκε έναν δευτερο μα να που την συντροφιά δεν την αρνηθηκαμε, αντίθετα την τιμησαμε και νιωσαμε τυχεροι για ότι μας έτυχε! Ωστόσο δεν θυμαμαι με ακριβεια ποιος κοιταξε αρχικά κι αν ο δευτερος με την σειρα του ενωχληθηκε ή του φανηκε ηδονικό. Να έχει σημασία; Θα θεωρησουμε εδω οτι ηταν απλα ένα στίγμα που μας συνδεσε, μια στιγμη ουδέτερη αναμεσα στις τοσες αδράνειας, σε αυτές τις καθημέρινης πάλης που ανοιγοκλεινουμε τα ματια και ξαγρυπνούμε αδιόρατα.

Τα προσωπα μας δεν μοιαζουν μεταξυ τους στο ελάχιστο, όχι προς την ομορφιά ή το σχήμα μα σίγουρα όχι και ως προς την έκφραση. Αν ενας τριτος μας κοιταξει απώτερα θα το διαπιστωσει δίχως κόπο. Μερικοί θα πουν:

«ο πρωτος έχει καστανά μάτια, ενώ ο δευτερος όχι… τα βλέφαρα του ενός είναι βασανισμένα ,αρα ο δευτερος κοιμάται πιο πολύ… ξεκουράζεται κατω απο το φώς του καιριού διαβάζωντας Μπήτνικ» ,μα ενας σοφος με βεβαιότητα θα τους σταματήσει λέγοντας:

«Αυτα τα δυο προσωπα δεν εχουν καμοια ομοιοτητα σαφως, και ομως το ένα θωρει τ’ αλλο με τοση φρονηση!». Και θα προσθέσει, αυτή την φορά προσεκτικά:

«Βλεπω δυο προσωπα ακατανόητα, όπως βλέπω θολά δυο μορφές σε εφιάλτη, μα όταν ξυπνήσω θα τα ξεχάσω και αυτό τουλάχιστον με ησυχάζει ».

Και έπειτα θα προσέξει διεξοδικά και το τελευταιο στοιχείο πάνω μας, με δέος θα εξετάζει μα δεν θα τρέξει να κρυφτεί. Θα μας πάρει από πίσω, με ενα σάλτο θα γραπωθεί απ'τις βλεφαρίδες, για να τρυπώσει στις κόρες μέχρι και να τον πνίξουν τα ποτάμια που θα εκβάλουν απ'τα δάκρυα της απόλαυσης. Δεν θα προβάλουμε αντίσταση. Τοσο βεβαιοι για την δυναμη μας, διόλου δεν θα χρειαστεί να αφυπνίσουμε ακόμα και το πιάνο για να τον λογικευσει. Μονο θα σταθουμε μια στιγμη να τον κοιτάξουμε συλλογικά ωσπου παραδεχθει:

«Είναι φανερο πως εσας σας συνδέει ενας ανεξήγητος δεσμός, που πρωτη μου φορα συναντάω στο χρονικό μου. Κόμπος πολύπλοκος που ποτε μου δεν θα καταφέρνα να λύσω ακόμα κι αν ζούσα αιώνια.»

Και μόνο τότε θα μας παρατηρήσει με γνώση καθως φευγουμε. Τοτε θα αντιληφθεί ποσο μονοιασμένοι, περήφανα απομακρυνόμαστε, για να προφυλαχτούμε.
Σαν δυο εραστές θολωμένους που ψάχνουν την οδηγία στο πιάνο.

enteka

2009-05-09T08:02:00.003+03:00

h tourkala na poume sto ubahn me thn roz mpourka me gkavlone ala ego kratiomun. mousoulmaniko gamisi oneiro. eixe pente lepta na er8ei to treno kai koitusame kai tetoia kaname. meta anebikame sto bagoni, ego souromenos, anoiksame tin idia porta kai mono koitomiastan ksana kai meta gia ligo. katevika stin hermanplatz protos. meta h isos prin se ena domatio kapoioi pernan lsd ala ntaksei na sas po oxi narkomaneis xontroi, kati tetoioi pou den tous pianei tipota kai ta dokimazyn. nearoi. ego otan imoun neos gamusa poly xoris na oneirevome kai epina amstel kai meta heineken. nomizo oti h zoh einai poly asteia gia na grafo aidies, as poume tora kati den einai sovaro. isos giati epestrepsa kai sto diplano domatio yparxei mia federika poy tin filusa to vrady kai gustare ala afto mu fenete san xronia prin. tin proth fora poy tin sinantisa se afto to spiti imastan stin kouzina kai ksafnika mas epiase amixania giati fygan oloi kai moiname emeis. akougotan to roloi, o ktypos kai eipa0000 afto to roloi (sta egklezika) xanei ena milisecond ston ktypo ara xanei 60 milisecond sto defterolepto, ara xanei ena defterolepto sto defterolepto.... kai kai kai ...den ksero giati arxisa na tis leo gia ton xrono kai tin ekana na poume na me pistepsei. isos giati mporo na ziso kalitera, genimenos ksana apàto tipota na sapiso sto tipota... na ksanagino ena tipota. eimai ego aftos pou eimai. eklepsa ena podilato, ena kounoupidi kai simera apo to lidl pou plirosa tin vodka, eklepa ena aposmitiko.

ο sigυr*os υπηρέτης

2009-04-05T05:04:00.006+03:00

Ο υπηρέτης μου, μου λέει αρκετά! του λέω πως είναι δυνατόν;
Ετοιμάζει τα πράγματα του, και μονο, μονολογεί πως θέλει να φύγει!
Αρκετά! ανέχτηκα... ειναι τα λόγια του, μονο αυτα.
Αρκετα... απο τα δικα σου! ειναι τα δικα του, τα τελευταια λογια που ακουω.
Να θέλει αυξηση; Να τον ταλαιπωρησα σιγά σιγά και να μην το κατάλαβα;
Φευγει και με ολες τις βαλιτσες και χωρις κατι που δεν θα ειναι δικο του.
Φευγει χωρις να κλεψει τιποτα δικο μου, με τα λιγα του, αποχωρει οπως ήρθε.
Να... ήδη κατέβηκε τις σκάλες και μου δείνει το κλειδί.
Φευγει ο υπηρέτης μου αμέσως τώρα, και δεν με κοιτάζει στα μάτια.
Και την πορτα την βροντάει δεν την αφηνει μισανοιχτη για να τον κυνηγησω.
Νευριασμένος, οργισμένος θα πω ... μα γιατι, και απο τί;
Ειναι φανερο πως δεν θα θελησει να γυρισει ποτε ξανα πισω.
Ειναι ξεκαθαρο πως δεν θα βγάλει σε τίποτα αν τρεξω εγω απο πισω του.
Να του πω τι, μετα απο αυτο, τι άλλο θα τον κανει να αλλαξει γνωμη;
Δεν καθησε ουτε στιγμή, να διαπραγματευτει.

Σε κάθε περίπτωση, ειναι η περίπτωση του ανθρώπου που σε παρατάει.
Για σένα είναι απόβραδο, γι΄ αυτον είναι καλη-μέρα.

Η πόλη των χαμένων.

2009-03-06T21:51:00.006+02:00

Ειμαστε δυο υπαλληλοι στον τόπο μας,
και εχουμε την δυναμη για αποφασεις.
Η πόλη μας είναι ακρως αυστηρη στους νόμους
και εμεις οι δυο εφαρμοζουμε την τάξη.
Ο ενας ειναι υπευθυνος για το καλό,
και ο δευτερος να επικρίνει το κακό.
Αξιολογουμε ποιος έχει την χάρη,
γιατι αυτη η πόλη που ζούμε ειναι στολίδι,
και πρεπει να διατηρηθει για παντα ως σύμβολο ξεχωριστό.
Υπάρχει και ένας τρίτος που συχνά μένει ουδέτερος.
Αλλα και αν είχε την δύναμη, ποτε δεν είχε την θέληση.
Αυτος είναι ο σκοπός, και ο σκοπος μας ειναι ιερος.

Ενας καλος ανθρωπος της τέχνης, μια μέρα
μας πλησιάζει στον χώρο μας.
Περιμένει απο εμάς να τον κρίνουμε,
διστακτικά περνάει το κατώφλι,
ερχομενος μας φέρνει γλυκά και λιχουδιές,
μυρίζει αρώματα και ευωδιές,
και στάζουν τα λόγια του απο σιροπια και ευγένειες.
Υποστηρίζει πως ειναι κακος καλλιτέχνης,
μα και αυτο το λέει μεσα απ΄την καρδιά του.
Τον μελετάμε, ειναι δουλειά του πρωτου και ειμαστε ευδεμων,
που μας απαλλασει απ΄τον κοπο,
κραταει τις ισσοροπιες, σοφός που είναι.
Τον εμπιστευόμαστε για αυτο, τον εγγρίνει ο δευτερος,
πρωτος για εμάς.

Ενας ανθρωπος που ειναι πραγματικα καλος, λεει
πως ειναι καλλιτέχνης κακος.
Αυτη ειναι μια περιπτωση που πραγματικά αξιζει την προσοχη μας.
και εκφραζεται ασχημα, ετσι υποστηρίζει,
μα μεσα απο την καλοσυνη του!
το βασικότερο, το βασικότερο φροντισε
να μας πει ο υπαλληλος.
Τον συμπονούμε που ειναι καλος, μας τον προτεινε ο πρωτος.
Κλείνουμε τα μάτια...
Και τον κανουμε μέλος της κοινωνίας μας.
για πάντα θα τον αγαπάμε, θα γινει και ενας καλος καλλιτέχνης
συζητάμε στα σαλόνια καπνίζωντας τα ακριβά μας πούρα
πως αφου του δώσουμε τον χρόνο θα λάμψει.
οπως λαμπρός θα ήταν και ως τραγουδιστής μουγκος,
να πρεσβευσει την μικρή μας μπάντα στο καπηλειό
ή ακροατής κουφός,
να εκτιμήσει ποια φωνή αναμεσα στο πληθος είναι αληθινα ζεστή
μα και ιχνυλάτης τυφλός,
να μας δειξει τον δρομο, θα τον ακολουθούσαμε παντού,
καθως η κριση του πρωτου υπαλληλου ειναι αναμφισβητητη!

Την επομένη, παρουσιάζεται ενας άλλος στην πόλη μας.
Έρχεται απο μακρια, ειναι ενας ξενος, κανεις δεν ξερει τιποτα γι'αυτον.
Σταματάει το αλογο του μπροσ' το δημαρχείο,
και ξεκρεμάει αργά, αργά τις βαλίτσες.
Εκει οι δύο υπάλληλοι ετοιμάζονται να τον υποδεχτούν
και θαρρεις πως ειναι κιολας θυμωμένοι.
Ειναι ξεχωριστος, το νιωθεις απ' τον τροπο που στεκει απεναντι τους.
Λιγομίλητος και καθολου φοβισμένος, τους αντικρύζει στα μάτια.
Ενα προσωπο που ειναι καλλιτέχνης καλος,
αυτο που πάντα ψάχναμε, επιτέλους φανερώθηκε
μα ειναι σιγουρα κακος ανθρωπος!
Ορθωνεται μπροστα τους και μονολογει, μονο μιλαει γι'αυτον.
Παρουσιάζετε μέσα απο τα γραπτά του, τα συνεργα και τα πινέλα.
Απλωνει τους πολυχρωμους καμβάδες με ασέβεια στο γραφείο.
υποστηρίζει πως ετσι εκφραζεται ικανά και,
τιποτα αλλο δεν φανερωνει απ' την ψυχη του.
Και ίσως έτσι να είναι, θα μπορουσε να εχει ενα δικιο ο ξενος.
Μα τον φοβόμαστε, δεν τον θελουμε αναμεσα μας,
και πιο ευκολο θα γινει αν τον διωξουμε,
υποστηριζωντας πως ειναι κακος σε αυτο που κάνει.
ακομα και σιωπώντας έναντι στο έργο του,
κοιτωντας το με περιφρονηση.
Ο δευτερος υπάλληλος μας προτρέπει αυτο να πραξουμε.
Πιο ευκολα θα τον κανουμε να πονεσει ετσι, μας εξηγει.
πιο γρηγορα θα φυγει απο τα πόδια μας, θα ξεκουμπηστεί μια για πάντα.
"αν τον ταπεινώσουμε με αυτο που πραγματικα αγαπαει"
Λέει ο δευτερος υπαλληλος της πόλης
και συμφωνεί ομόφωνα ο πρώτος
Μα ο τρίτος, ο ουδέτερος, να που πεταγεται, και αναφωνεί!
"Αφου ειναι ενας ανθρωπος τοσο κακός,
πως ειναι δυνατον να αγαπάει, έστω και το εργο του;"
Κανεις δεν απαντά, μονο προχωραν οι διαδικασιες
και η σιγή για όσο κρατήσουν.
Στην θεση του βαζουμε τον καλο ανθρωπο να μας εκπροσωπήσει.
Του δίνουμε τα πινέλα του άλλου, την αγαπημένη του γραφίδα
και απλα περιμένουμε πότε θα εργαστεί.
Φροντιζει για αυτο ο πρωτος και επικροτεί ξεκάθαρα ο δευτερος,
σηκώνει τα χέρια ψιλά ο τρίτος,
και την επόμενη κιολας μέρα,
τον χρίζουμε έξοχο καλλιτέχνη.

Αδιαφορώντας για το αν εκφράζεται σωστά ή όχι.
Και ποτε μην ξέρωντας αν ο καλός ανθρωπος
θα καταφέρει να μεγαλουργήσει.
ή ο κακος που καταχωνιάσαμε,
ήταν πράγματι εξαίρετος ως καλλιτέχνης.

1280x1024

2009-03-06T01:13:00.004+02:00

Υπαρχει ενα σπίτι που με γυρίζει στον δρόμο. Σε μια πολη που οσα και αν ρωτησα, δεν καταφερα να πάω. Διαφορετικες γλωσσες, διαλεκτους, ανθρωποι με στολίδια και καποτε η μοναξια. Συναντησα "ένα" και μετά φτάσαν πολλά.
Εξαπατηση προσωπων που δεν γινεται να χασουν την ομορφια τους. Σουρεάλα, 2200 χιλιόμετρα χωρις μέτρο και σταθμό. Αντάμωσα και ξεχασα να αριθμήσω τα τόσα. Στα πεζοδρομια, ντυμενα με 2009 ρουχα ή με 1960 οργασμους αφου αφαιρεθηκαν. Δίνονται στο τώρα, δωθηκαν τώρα μόλις θα ειναι μια αποδειξη. Δώθηκαν γιατι το είδα με τα μάτια μου, θα ειναι κατι που γενναει την αμφιβολία. Αληθεια, μόλις κάτι απο αυτα θα είναι γεγονός, γιατι σας το λέω. Τωρα και ξανα εσενα που βλεπω παντα θα ξέρω. Ομοίως η επαναληψη.
Καλοθρεμενα στηθη που δεν θα χασουν την λάμψη τους. Τα ανανεώνουμε, ποτε δεν υπάρχει τέλος. Μας συντηρούν. Νικάνε τα γαλάζια μάτια μας! Τωρα ναι, αλλα για ποσο θα υπάρχουν τα χρώματα, τα σχήματα; Θα ορθωθει ενα βυζι ή ενα μουνί ή ενας πούτσος που συμβολίζει την δύναμη μέσα απο μια τετράγωνη και έγχρωμη τηλεόραση. Εγω σου μιλώ.
Ειμαι ενας χοντρός Ασιάτης που του αρέσει η κάναβη. Κοντα απο αυτο το σπίτι, λίγο πριν με βγάλει σε εναν δρόμο εγω και τα αδερφια μου. Και διπλα μερικοι θα τρωνε φαστ-φουντ και διπλα μερικοι θα ειναι διπλα μου. Μερικοι σουπερ ήρωες πεταμένοι, οχι μακρυα μου.
Περπατάω για ώρες μέσα σ'ενα σπίτι που θα με γυρίσει στον δρόμο. Η Σωτηρία είναι πουτάνα ας πούμε. Ισως ενας ιδιος που βαφτιστηκε διαφορετικος. Ισως ενας ιδιωτης απο εδω και απο εκει καμουφλαρισμένος σε γείτονα. Ενας Β' μπλεγμένος σε Γ' καθοδηγουμενοι απ΄τον Α' με ενα αμαξι 1200 κυβικών χωρις να βιαζονται διασχίζουν την εθνική. Χαλαρά αυτο γίνεται τώρα. Ειναι η Σωτηρία θα πούμε. Ή θα πούμε, είναι τρείς.
Αυτη η νυχτα τελειωνει, οπως τελειωνει το αδιεξοδο που υπαρχει ενας φράχτης. Οπως τελειωνει ενα τοσο μπερδεμενο πιατο γεματο μακαρονια. Η περιστροφή του πιρουνιού γενάει τοσες απορίες. Το πιρούνι οστόσο όχι, εξηπηρετεί ξεκάθαρα τον σκοπό του.
Θα μπορούσε να είναι μια τσουγκράνα ή ακομα και μια Άννα που με ταΐζει. Και μετά αυτο. Ένα ταπεινό τελος.
Μαγνητης, το συγχρονο σπιτι. Η ηλεκτρική κουζινα, εκεινα τα αδεια δωματια με τις ανέσεις. Οι διακόπτες που πραγματικά δεν διακόπτουν τίποτα επι της ουσίας.
Μια φορά πάτησα έναν διακόπτη γιατι εκανε παγωνιά και ζεστάθηκα. Απο τότε καθε χειμώνα, ξέρω, πως έτσι πρέπει να γίνει.
Δυο τηλεοράσεις, σε δύο δωμάτια, δεν είναι αρκετες για να χορτάσεις την ζωή.

Dogville

2009-03-01T04:38:00.017+02:00

Διασχιζω μεσ'την πόλη αυτην την πολη, που δεν ειναι η πολη μου, περπαταω σε αυτους τους δρομους που δεν ειναι οι δρομοι μου, ειναι οι δρόμοι για να περπατησει καποιος άλλος, πιο τολμηρός ή περισσότερο ξένος. Τρεχω καπου να χαθω, μα καταληγω παντα στο ιδιο σημειο, λες και την ξερω απ'εξω και ανακατωτα. Συναντω τους ανθρωπους να κλεβουν αυτοκινητα, ισως και το δικο μου, δεν ενδιαφέρομαι που κλεβουν, ισως και το δικο μου.
Να αγαπιουνται, να γαμιουνται στα σοκακια μου, δεν ενδιαφερομαι, να χτυπανε πρέζα στα σοκάκια, δεν ενδιαφέρομαι, αυτη η πόλη δεν ειναι η πολη που θα ενδιαφερθω.
Διασχιζω αυτην την πολη σαν φαντασμα, αφηνω τα σημαδια μου, αφηνω τα βηματα που δεν ειναι τα βηματα μου, ειναι τα βηματα καποιου αλλου, που εχει οτι κερδισα απο αυτην την πολη, και θελει να ορθωθεί σε αυτην την πολη, εχωντας αυτο που εγω προ καιρού απαρνήθηκα.
Μιλάω κοιτώντας σε αυτην την πόλη τους ανθρωπους και φοβαμαι να τους δω, να τους ρωτησω για αυτην την πολη οπως την βλεπω, σε αυτην την πολη ο φοβος εχει σκεπασει καθε δραση, καθε δραση σκεπάζεται απο ερωτήσεις που δεν θα έρθουν απαντήσεις, ποτέ. Ανοιγω τις πορτες για να τις κλεισω σε λίγο, σε αυτην την πολη, που δεν ειναι δικια μου οπως τότε, καμοια πόρτα δεν είναι ανοιχτή, συναντω ανθρωπους που προσπερνουσα και τωρα θελουν να με προσπερασουν, γιατι να, τους ανηκει η πολη, η πόλη που τους χαρισα.

6948 x 2

2009-02-21T05:06:00.006+02:00

την ρώτησα απλά αν με αγαπάει
της είπα:
"μ'αγαπάς;"
"απάντησε μου τώρα με ένα ναι ή ένα όχι"
και αυτη με κοιταξε προβληματισμένη
σκέφτηκε, διέταξε την σιωπή έπειτα
δεν μπορούσα να ξέρω τι έχει στο μυαλό της
ήμουν σίγουρος πως θα πει όχι
έπειτα με πλησίασε και μου ανακάτεψε τα μαλλιά
"μ'αγαπάς; ξαναρώτησα επίμονα."
και είπε αυτή:
"Ναι, γιατί όχι."

Μεγάλη προσφορά!

2009-02-18T21:54:00.001+02:00

Στο surealismos.gr κληρωνουμε ενα αυτοκίνητο. Βρείτε το password στην ενότητα literature και μπορεί να είστε ένας απο τους τυχερούς! Ο πιο γρήγορος θα έχει δώρο και το πρώτο φουλάρισμα αξίας 500 χιλιομέτρων!
Βιαστείτε όμως γιατι δεν έχουμε πολλά αυτοκίνητα.

Τίποτα

2009-02-08T08:04:00.000+02:00

Παρεξήγηση.

2009-01-27T23:07:00.003+02:00

καλα που είμαι αυτος.
κι όταν μετανιωνω,
επαναλαμβάνω:
"ειμαι αυτος... ειμαι αυτος"
και ευτυχως, αυτο μοναχα.

και όταν νεκρος,
θα πω μια φράση:
"ημουν αυτος ..."
και ευτυχως.
δεν έγινα αλλος.

καλα που είμαι αυτος
και όχι λόγου χάρη,
εκείνος ή τα μάτια εκείνου.

και όταν νεκρός
θα πω μοναχα:
"ευτυχως"
θα πω: "ημουν αυτος"

θα νιωσω τυχερος
κι αν όχι έτσι
παλι αυτος θα είμαι
μα ευτυχώς.

δεν θα πω "ζωντανός"
δεν λέω "νεκρός"
δεν θα σκεφτώ "ζεστός"
ή κρυος

θα ξέρω, "είμαι αυτος"

ποια σημασία θα ειχαν ολα τα άλλα
αν ήμουν και εγω ένας άλλος;

Ο αναβάτης.

2009-01-06T01:05:00.005+02:00

Ιππευω το άλογο μου για ώρες, ήδη βρίσκομαι πολυ μακριά απο κάθε ξεχασμένο σπιτικό. Έφυγα όταν όλα ήταν σκοτεινά δίχως να το πω σε κανέναν. Διπλα σε μια λίμνη σταματάω να το ξεδιψάσω. Ευκαιρία για εμένα να ξαποστάσω λίγες ώρες και να σκεφτώ με καθαρότητα τον προορισμό. Δεν είχα κατα νου να φτάσω κάπου συγκεκριμένα, μοναδική μου φρόνηση ήταν να αποδράσω απ' τις φωνες. Οπως και έπραξα δίχως δευτερη σκέψη.
Ξημερώνει, ο ήλιος ξεπροβάλει δειλά πίσω απ΄την πλαγιά. Η εξοχή φαίνεται γαλήνια αυτην την ώρα, δεν υπάρχει κανείς, σιγουρα κάποιος που θα συναντήσω. Μα εκεί που ετοιμάζομαι να ανέβω στο άλογο, κάτι μου τραβάει την προσοχή ανάμεσα στα δέντρα. Κάποιος κρύβεται, μπορω να τον διακρινω που ειναι κρυμένος και σας λέω οχι μακριά! Με βεβαιότητα κάποιος είναι μεσ'το δάσος. Δεν κινείται καθολου, μονο οι φυλλωσιες γι'αυτον, που τρυπωσε πισω απ'τον κορμό ενος δέντρου. Το άλογο μου στάθηκε και αυτο, δεν χλιμιντρίζει, ουτε σκαλίζει το χώμα με τις οπλές. Συμφωνει με τον αφέντη του στο συμπέρασμα πως κάποιος άλλος υπάρχει ανάμεσα μας και σιγεί. Ελέγχω με δισταγμο, δεν κάνω τίποτα άλλο απο το να παρατηρώ προς το μέρος του, μα κρατώντας απόσταση. Με το ένα χέρι σφίγγω ζεστά τα χαλινάρια και με το άλλο σχεδόν αγγιζω το μαχαίρι μου. Μην ξερωντας οταν θα έρθει σε εμένα αν θα του επιτεθω ή θα το βάλω στα πόδια. Σε καμοιά περίπτωση όμως δεν θα τον καλωσορίσω, μέχρι και να μου εξηγήσει τι συμβαίνει.
Τα τελευταία σημάδια της ημέρας χάνονται αβρά, με τις ηλιαχτίδες που λαμπυρίζουν την υγρασία πάνω στα κλαδιά. Θα κρυφτει και ο ηλιος οπου να΄ναι πίσω απ'τον λόφο και το δάσος θα παραδωθεί για ώρες στο σκοτάδι.
Όμως αυτος παραμένει στο ίδιο σημείο δίχως τίποτα να τον απασχολεί. Δεν ανασαινει βαρια σαν να χρειάζεται βοήθεια, παρα μονο το γλυκό αγερακι που ανακατευει τα πεσμένα φύλλα το κάνει γι' αυτον. Μου'ρχεται να φωνάξω μα δεν έχω φωνή, περισσότερο τρόμο. Σιωπώ και περιμένω, μόνο αυτο. Μα αν είναι τραυματισμένος; Θα χρειάζεται την φροντίδα μου. Ή κάτι τρομερό να του έχει συμβεί και γι'αυτο στέκεται τόση ώρα στο ίδιο σημείο ακίνητος; συλλογίζομαι. Ομως οπως και να'χει, θα ειναι ενας ανθρωπος που δεν θελει να αποκαλυφθεί. Με την σιωπη του, με την πονηριά του με εκανε να τον προσέξω, αλλα ως εκεί. Ακομα κι έτσι, δεν ήταν αρκετο να ενδιαφερθώ.
Σέλωσα το αλογο μου σφικτά γιατι η συνεχεια της διαδρομής φάνταζε ατελειωτη. Πραγματικά δεν ήξερα τι με περιμενε έπειτα. Δεν κοίταξα πίσω, να δω αν τελικά φανερώθηκε. Τον ξεχασα όπως ξεχνάς έναν φωνακλά. Μέχρι που χάθηκα ξανα, ιππευοντας αγέρωχα μεσα στην νύχτα.

Ενα βραδυ με τον Δον στις Συρακούσες

2009-01-05T08:48:00.009+02:00

Ενα ανεξηγητο ονειρο για τον πλοηγό.
Αεναως μετα την εκτέλεση ακολουθει η περιγραφή. Μπρος στέκει ο θρος και φλόγα. Συρμος υπο τον κατασκευασμο της πτώσης. Αερινο πλανου ακυβέρνητης αμαξας. Ό κόμης χαμογελάει με οίστρο. Ο ωχού και ο γκρού στον λάρυγκα μου ηρεμούν. Και τα βήματα παραέξω τα σέρνει πανταλόνι. Σε ενα κάστρο απο εξω παραμένει ενας ταξιτζης. Είναι θορυβος αυτο που αντιγράφει την φωνη ή την στιγμή. Έτσι οπως κλείνει το στόμα απ΄οτι φαίνεται. Πατημασιές ανοίγουν τον επίλογο. Χωρίς λόγο, χωρίς. Ο διαδρομός πιο άγονος απο ένα αδειο βάζο για λουλούδια. Ωστόσο, οσο κάτι το διαφορετικό. Οι ξυλινες σκάλες είναι σκαλοπάτια. Χωρις λόγο, όπως όλα. Ας ισοροπήσουν δύο που ορκιστήκαν να μην. Ας αγκίξουν οι άλλοι τον έναν. Ειμαστε σε μια κρεβατοκάμαρα μικροί. Κοιτάμε αποσβολωμένοι όσο έχουμε ακομα μάτια. Αναγνωρίζουμε όσο έχουμε ακόμα κρίση. Απουσια ολων αυτων που δεν ειναι εδω. Απουσιάζουν οπως δεν ξεκινησαν ποτε να ερθουν. Βρεθηκαν μεταξυ τους και καπου αλλου. Στειλαν μυνήματα sms. Παραδώσαν την τύχη τους στην τύχη. Τους συλλάβαν έπειτα απο σχέδιο. Ο ενας βλέπει στην τηλεόραση τον άλλον μεσα απο μια τηλεόραση σε ενα κελί. Ο άλλος κατασκευάζει απαραβίαστες εκδοχές της εγκατάλειψης. Και οι δύο όμως θα είναι νεκροί. Πρωτα ο αγωνιστής. Επειτα δεν ξέρω. Τίτλοι τέλους μάλλον. Μια τηλεόαση που σου καίει τα μάτια.

Δεν υπάρχει ασύρματος έλεγχος. Μόνο εικονική επαφή. Θα αγαπήσω οτι πιο ψευτικο απ'το ίντερνετ. Ως προς όλος πλεγματα απο καλο ιωδιο. Ειρμούς απο αλληλουχία των συν. Θα βαφτώ απο ιστορίες αλλωνών. Ματωμένη θάλασσα οκτώ παρα τέταρτο μποφόρ. Πρωινό χωρις τον ήλιο και ξαναηρθε με τα εξης:

Ιστορία απ'τα παλιά που μου είπε ο Ζορό:
Σάλος στο σαλούν, ένας έξαλος καουμπόης μελαγχολεί. Θα τον γλυκίνει η μουσική και θα είναι απαλή. Παει ο παλιός, ο χρόνος. Φρόντισε. Χτυπος και ανασκελα περα ενας αστικός. Θα το κοιτάξω και αυτο. Ο Ω ξαπλα, ο Ω θα πούμε ξαπλωμενος. Φρόντισε ο χρόνος. Με αυτο συμφώνησε και ο Δον. Παει ο παλιός ο χρόνος και κανείς δεν ξέρει κατα πού. Κοπηλατούσε απλως και μετά θα σταματήσουμε να ψάχνουμε την αιτία .Γιατι έτσι του κατέβηκε. Γιατί έτσι θέλησε εμας να μην μας αφορά. Απλώς είχε λόξα. Πισω και τα μαζι αν όχι η λόξα. Τώρα χορευει Ταγκο με ενα καγκουρο στον παράδεισο. Και μαζι σας. Ενα λιβάδι. Και μαζι μας. Ναι το δίκιο οταν μου ζηταει κάτι όχι. Ναι το δικιο οταν μου ζηταει κάτι και όχι. Κατι άλλο σκεφτομουν ειναι ολοφάνερο. Αλλα ναι θα συμφωνησω μαζι μου ιστορικά. Στα Ισπανικά οπως ενας ταυρος που θα προτιμούσε να τρώει την χλόη. Στα Ελληνικά οπως ο γάιδαρος της φωτογραφίας. Δεν έχω τι να γράψω, φανερά. Ούτε τι να κοιτάξω ορθά, μου είπε ο Δον. Συμφωνώ κατοπιν βολής. Αλλα όχι αλλιώς αφου με σημαδευει. Κιχώτης μου συστήθηκε και δεν τον ξαναείδα.

Ποιος καταδέχεται την λόξα; Ενα δίκιο σε ολη την αδικία υποθετικά. Απλως αργοπεθαινουμαι. Με τις μυξες μας. Με τις ασθένειες και τα πλουτη.

ήρθε η στιγμή και είμαστε ταμένοι
θα πληρώσουμε το ιδιο λάθος
που κάναμε να είμαστε όμορφοι
αντικειμενικά εμεις
εμεις και τα ρούχα μας
τα στολίδια
και ολα τα αντικειμενα.

Βάρος

2008-11-28T07:27:00.013+02:00

Είμαι ενας ανθρωπος. Αυτη η καρέκλα που καθόμαι με ανακουφίζει ομως τρίζει. Αληθινά δεν ακούω τίποτα το σοβαρό μα να σας πω το παρατήρησα εχθες. Μόνον αυτον τον αόριστο ήχο που φευγαλέα μου γρατζουνάει τα αυτιά. Ειναι όμως αρκετό για να με ανυσηχει. Αυτο καμοια φορά με κάνει και να στεναχωριέμαι. Οπως είναι Δευτέρα ή ξημερώματα Τετάρτης τον ακουω. Είμαι ενας ανθρωπος που κάτι τον ανυσηχει. Σήμερα είναι Πεμπτη και συμβαινει το ίδιο. Ξημερώνει και ενω όλα φαινονται γαλήνια πίσω απ'΄το παραθυρο, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ λόγο αυτου. Κοιτιέμαι στον καθρέφτη, αναζητώ την ζυγαριά μεσ'΄το σπίτι και την ξεθάβω απ΄το πατάρι. Στέκομαι μπροστα της για ώρες και απο πίσω της και περιμετρικά στριφογυρίζω μεχρι να ανέβω. Ανάλαφρα ακολουθώ το σκαλί που με αριθμει, τοποθετώ εκεί το πρωτο μου πόδι και ξανακοιτάω με κλεφτές ματιές τον καθρέφτη. Το υπόλοιπο στο σώμα μου το σκέφτεται που θα καταλήξει. Είμαι ενας ανθρωπος. Παραδίνομαι ολόκληρος με δισταγμό, το κορμί μου είναι αρκετό για να το προγραμματισει το ζύγι. Αναμονή και όχι κάτι απο αυτα που σκέφτομαι.Τα ίδια κυβικά οπως και χθες, ισως και κάποια περισοτερα μαζί με την ανασφάλεια . Αυτο είναι κακό όπως κατι κακο που είναι ανθρώπινο. Είμαι ενας ανθρωπος βαρύς. Βγάζω τα ρούχα μου και περιφέρομαι στο σπίτι ανησυχος. Κοιτώ στο βάθος του δωματιου την καρέκλα που είναι ταμένη στο παραθυρο. Κοιτώ τον καθρέφτη που είναι στραμένος προς το σπίτι, ξανα ανεβαίνω την ζυγαριά με ενα σάλτο. Βλέπω τον εαυτο μου που ειναι ενας ανθρωπος και του τοποθέτησα δυο πόδια. Πραγματι, δεν έχει αλλάξει τίποτα, αρκει να το πιστέψω. Απόψε το βράδυ δεν θα φάω τίποτα χορταστικό. Χαζευω τον καθρέφτη ξανά αφου περάσουν τα λεπτά και τα άλλα. Τα μαλλιά μου με βαραίνουν και έτσι αποφασιζω να τα κόψω. Παιρνω το ψαλίδι αφου ανάψω ένα τσιγάρο και αρχίζω σχολαστικά την κόμη μπρος στον καθρέφτη. Πεφτουν οι τρίχες ατακτα στα πόδια μου και η στάχτη και εγω μόνο ξανασαίνω ικανά. Χτυπάει το τηλέφωνο μα δεν απαντώ σε αυτον που κτυπάει. Μόνο βγάζω τον καπνό και κάνω κύκλους. Δεν νομίζω οτι κάποιος θέλει να αντικρήσει τα καινούρια μου μαλλιά.

Τελείωσα και δεν μου πήρε πολύ η δυσκολη διαδικασια. Ξανα ανεβαίνω στην ζυγαριά επειτα απο διαστημα μια ώρας που με υπηρετούσε η σκέψη. Είμαι ενας ανθρωπος σκεφτόμουν και ειλικρινά ήμουν αβέβαιος. Η ζυγαριά καρφώνεται ξανά στο ίδιο νούμερο. Χοροπηδώ και ανακατέβω τα νούμερα μα δεν υπάρχει η μουσική. Ταλαντευεται ο δεικτής και επειτα απο καποια στιγμή καταλήγει στο ιδιο συμπερασμα. Εκατον-Εντεκα ακριβώς. Μα πως μα να μην ειναι αδύνατον; Κοιτιεμαι στον καθρέφτη πάλι. Βραδυάζει. Θρονιάζομαι στην καρέκλα σκεπτικός. Νομίζω πως δεν χωράω σε αυτο το παράθυρο μα το σκέφτομαι. Είμαι ενας ανθρωπος και έχω ενα υπνοδωμάτιο. Κοιτώ εξω απο αυτο και πιο πολυ τα πόδια μου αγγιζουν την πραγματικότητα που είναι απλωμένα στον εξώστη. Πέρνω το ψαλίδι και τα αφαιρώ το ένα προς ένα. Πλέον δεν έχω πόδια και ίσως να μην ξανασηκωθώ. Βλέπω κάποιον που κατευθυνεται προς την αυλή μου περπατώντας. Ακουω τα βήματα του που πατάνε τα φυτά μου. Φαντάζομαι τον ήχο της πόρτας αν θα θελησει να την χτυπησει. Φανταζομαι την αισθηση της παλάμης του αν θα θελήσει να σφηξει την δικια μου αφου μου χτυπήσει την πόρτα αφου μου έχει πατησει τα φυτα. Έχω ακόμα δάχτυλα τα κράτησα για φυλαχτό. Φαντάζομαι τι κρατουσε πριν με αυτο το χέρι. Ίσως και ένα απο τα πιο όμορφα λουλούδια του κήπου μου. Λίγο πριν σκεφτεί να με επισκεφτεί. Αυτο το βάρος εξαφανίζει την ψευδαισθηση οτι κάποιος θα έρθει και ίσως αργίσω να τον υποδεχτώ. Τον επεξεργάστηκα πολυ, ήδη. Ομως οπως και τίποτα. Κάποιος θα ερχόταν έστω και να μου πιει το αίμα. Βάζω επιδεσμούς/δένω τα πόδια μου και σταματώ την αιμοραγία.

Ουδέν θόρυβος σε αυτο το σπίτι και νιώθω το ίδιο βαρύς απο την μοναξιά και την συγκίνηση, οπως για λίγο πριν που την ονειρευτηκα. Εχω σφραγίσει ολα τα παραθυρα και προσεκτικά παρατηρώ την σιγή στο δωμάτιο. Ενας κάθεται μόνος σε μια καρέκλα και περιμένει τον κτύπο. Τικ Τικ Τικ ακούγεται ο λεπτοδείκτης κολημένος απ'το ρολόι που σταμάτησε τον χρόνο. Σταματησε ο χρόνος. Και λίγο πριν κάνω να σηκωθώ έρποντας να τον ξεκολήσω ακούγεται το τριξιμο στην καρέκλα, ξανά. Τούτος ο ήχος που δεν είναι και το τρομέρο απαριθμει την καρδιά μου! Ξανά και ξανά και ξανά! Ορθώνομαι λειψός και σέρνομαι προς την ζυγαριά. Ψαχουλευω το γρανάζι και την ρυθμίζω πριν απο το μηδέν, να την μπερδεψω. Όμως παρ'ολα αυτα καταλήγει ο δεικτης στον ίδιο αριθμο όπως και πρίν! ΕκατωνΕντεκα και τώρα. Κοιτάω την καρέκλα στο βάθος που κοιτάει προς το παράθυρο. Πλησιάζω να δω αν τώρα μόνη της τρίζει, ομως δεν το κάνει και το ξέρει. Κοιτώ τον καθρέφτη και προσπαθώ να ανακαλύψω τι περιττό υπάρχει στην μορφή μου. Θωρώ τον καθρέφτη οπως ενας ανθρωπος κάνει. Είμαι εγω αυτος που έιμαι και με παρατηρώ. Αυτα τα μάτια που αποτυπώνει ο καθρέφτης με κοιτάνε αποκρουστικά. Ασήκωτα, σιγουρα έχουν πολυ βάρος να σφραγκίσουν σε αυτο το καμπυλωτό και ομορφο αλλωτε προσωπο. Ορθά με βαρένουν, αυτα και οτι εχουνε δεί αυτα. Ουρλιαχτά που ήμουν ενας ανθρωπος. Για λίγο και ας μην έχω πόδια να τρέξω. Και για λίγο η ηρεμία ξανά. Ξανα, ξανά παίρνω το ψαλίδι και με τους αγκωνες αφαιρώ το δεξί μου μάτι. Τρέχει το αίμα στους νώμους μου και στην ποδιά, μονοφθαλμος το κοιτώ μα περισοτερο ουρλιάζω. Ο πόνος σταμάτησε μετά. Εντεκα και Εντεκα ακριβως σταμάτησε ο πόνος και αρχίσαν οι κτύποι. Ο δείκτης κινειται νοητά, αφηνει πίσω του την αποδειξη της εκπνοής και τον τρόμο. Είμαι ακόμα ενας ανθρωπος αν αναρωτιέστε για αυτο.

Ανασαινω με ενα μάτι και ειμαι ενας ανθρωπος που καπνίζει. Τι διαφορετικό; Κοιτάω τον καθρέφτη όχι πονηρά, δεν του κλείνω ματιές. Είναι δύσκολο να εστιάσω με το ένα μου μα θα το συνηθίσω αν έρθει ο καιρός. Ξανά. Σαν έρθει ο καιρός. Ξανά. Αναζητώ την ζυγαριά που βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο μα το ένα μου σκαλώνει Ξανά στον καθρέφτη. Ερπομαι δυσκινητα και καταληγω. Εχω ενα ματι και όχι δύο απ΄τα χέρια μα ειμαι ενας ανθρωπος που κοιτάει τον καθρέφτη. Είμαι ενας ανθρωπος που ξανά κοιτά τον καθρέφτη. Τωρα ίσως λίγο σωστά με φανερώνει, μα θα είμαι και πιο ελαφρύς; Φτάνω στον ζυγό και χτυπάει το τηλέφωνο. Ξανά. Ποιος θα ήθελε να χωρέσει το βλέμα μου; Ποιος είναι αρκετος να καταλάβει την αγκαλια μου; Σιγουρα και δεν απαντώ σε κανέναν. Με ενα γρήγορο "βήμα" διαπιστώνω πως πράγματι έχασα έντεκα απο της μέτρησης. Όμως τώρα τι γίνεται αν σταματήσω που όλα πάνε ανάποδα; Ειμαι πιο ελαφρύς κατα έντεκα και κέρδισα πιο πολλά απο αυτα που έχασα. Ωραία μάτια και αηδίες. Θα την αλλάξω την ζωή μου και αυτο αποφάσισα. Κανενας ανθρωπος αριθμητης ποτε δεν υπήρξε οραματιστής. Ξεκάθαρα τα μάτια μου είναι μια απόδειξη οτι με βαρένουν, έτσι αποφασίζω να αφαιρέσω και το 2ο. Βαρετά. Και το κάνω αμέσως δίχως δισταγμο και με λιγοτερο πονο τουτη την φορα.

Τυφλός πλέον κουτουλάω στους τοίχους, ψηλαφίζω τα αντικείμενα και αναζητώ την ζυγαριά. Ανεβαίνω πάνω σαν σκουλίκι μα δεν μπορώ να ξέρω το ακριβές. Δεν γίνεται να δω τα νούμερα και εστω να νιωσω την ανθρωπινη απιστία. Αυτο με κάνει πιο βαρύ γιατι δεν ξέρω τι βλέπω. Ειμαι ενας ανθρωπος τυφλος και βαρυς ομως χρειάζομαι εναν άλλον. Ευτυχως που δεν έχω έναν σκύλο γιατι θα ήθελε την τροφή του. Μα ποιον να εμπιστευτώ να ερμηνευσει τους αριθμούς; Ποιος μπορει να μου πει το νουμερο που θέλω εγω να δώ ασχετα απο την διαταγή; Μήπως η Σούζη; Ϊσως να προσκαλούσα κάποιον απο τους φίλους της, μα θα μου έλεγε την αλήθεια;. Μαλλον όχι, τοσο καλος που ήταν μαζί και όλοι μαζί. Οστοσο δεν χρειάζομαι την αλήθεια περισσοτερο απο την πίστη. Πρέπει να δικάσω τον ήχο, λίγα μου απομείναν και όχι τα πολλά. Η μόνη αποδειξη ειναι η αφή και σίγουρα η καρέκλα.

Έρπομαι ένα σίχαμα αναζητώντας την μεσ'το σπίτι και επειτα απο ώρες φτάνω στο δωμάτιο με το μεγάλο παράθυρο. Δεν ξέρω αν η καρέκλα είναι ακομα στραμένη προς το παράθυρο, νιωθω μονο το σκοτάδι και αυτο που φαντάζομαι οτι υπάρχει μέσα σε αυτο. Ομως θα ανοιξω τα μάτια αφου πιστέψω σε τουτο που θέλω και ισχυει ακαμπτα ο χρόνος. Ειμαι ενας ανθρωπος που δεν βλέπει μα κλείνει τα μάτια στον χρόνο. Είναι εκει το πουπουλένιο ,αγγιζω μια ανάμνηση, το μαξιλάρι αρα είναι εκει. Η θέση της οπως την ανυσηχησα, αραγε κοιτάει προς το παραθυρο ή στον καθρέφτη; Οπως και να' χει αρκει να κάτσω να αναπαυτώ και παρακαλω ας μην τρίξει. Παρακαλώ ως ανθρωπος που παρακαλεί να μην τρίξει και μόνο αυτο. Παρακαλώ που είμαι ενας ανθρωπος τυφλός και κουτσός να μην γίνει η αδικία. Περναν οι ώρες, και όχι, αφουγκράζομαι καθαρά και τις βλεφαρίδες μου που ανοιγοκλείνουν δειλά. Ακούω τον ήχο που αφήνουν οι κλειδώσεις στα πόδια μου. Ακούω τις πατούσες μου που φωλιάζουν στο χαλί. Και ας μην έχω τίποτα απο τα σταθερά αισθητά. Αφαιρώντας την όραση κορυφώνεται η ακρόαση. Θέλω και να τρέξω τον παλμό, ακομα και να πετάξω το βλέμα. Ενας λόγος παραπάνω για να είμαι σιγουρος οτι αυτη η καρέκλα ακομα τρίζει .Εγγυηση οτι ακομα είμαι ενας ανθρωπος.

Ομως κοιμάμαι σαν το ζωο και ξυπνω, σιωπώ και δεν συμβαίνει τίποτα το ανθρωπινο. Μονο η τυφλα μου που κατευθυνει την όραση καθως περνάν τα χρόνια να σας πω. Μονο η ακινησια μου κατευθυνει την ταχυτητα καθώς περνάν τα χρόνια να σας πώ. Ακουω τα πουλιά και τα παιδιά στην αλανα βλέπω, ο κόσμος όλος φαινεται διαφορετικος με αυτα τα γυμνα μου μάτια. Ξέρω ποιος θα έρθει και ποιος γύρεψε την εκδοχή μου. Ξέρω τι είναι να ειμαι ενας άνθρωπος.

Και μετα... ξαφνικά μια απο τις μέρες που συνηθισα ...η παυση. Μια ουτοπία σαν να ακουστηκε απο το ίδιο το τίποτα. Παγωνει το κορμί μου, θαρρω πως για δευτερόλεπτα έχω την εξήγηση και ας είμαι μισός. Η καρέκλα άξαφνα τρίζει και γι'αυτο είμαι βέβαιος. Δεν τρομάζω μα δεν ξέρω πως είναι το δυνατόν. Ξανά; Σηκωνομαι αποτομα και νιώθω τα χέρια μου υγρά, θαρρω πως εσπασα τον καθρέφτη. Τρόμος και οχι εξηγηση. Ξέρω που βρίσκομαι δεν μου λείπει το αρκετό. Το αίμα θα'ναι κατακόκκινο αν θα υπήρχε κάποιος εδώ να ορίσει το χρώμα. Ομως οχι, περαν απο την αμφιβολία. Να ξέρω τι έμεινε. Αναζητώ με την αφή τον διακόπτη της εξώπορτας και καταλήγω στο μπαλκόνι. Ξεδιπλώνω με ανασφάλεια την ασφάλεια. Εξω στο κενό ως ανθρωπος και όχι ακροβάτης. Αγγίζω τα κάγκελα, το ελαφρυ αγερακι δεν ξέρω τι μου κάνει. Αν είχα πόδια, αν είχα μαλλιά και αν είχα μάτια , ολα αυτα με τον αγέρα θα μπερδευόντουσαν. Τωρα ομως έχω ενα ψέμα και μια διαισθηση οτι δεν έχω τίποτα το αναγνωρισιμο και αυτο βαραίνει την ψυχή μου. Οχι δεν ήμουν ποτε ανθρωπος οπως σας είπα. Λένε πως η ψυχή ζυγίζει κάποια γραμμάρια. Αυτο μόνο έμεινε και θα'μαι πάλι ελαφρύς. Ανθρωπος ελαφρύς θα είμαι. Και πάλι, ξανά. Η πτώση οδηγεί στην ανόρθωση και ο χρόνος καμπυλώνεται όπως οι αριθμοί.

Αντίο Σούζη και βγάλε βόλτα τα σκυλιά.

ά-tiλT-ο 02

2008-11-08T23:49:00.020+02:00

Μου είπε: "Αυτο το συννεφο κρυβει τον ηλιο μα οχι για πολυ". Τυλίχτηκε αυτη στα πόδια μου σαν γάτα δημιούργημα απο τις μυρωδιές και με σιγουριά απάντησα: "Θυμαμαι ακομα πως είναι να μην συμφωνω μαζι σου".
Κατι μπλεχτηκε στην σκονη απο το πατωμα, ξανασηκωθηκε απο το αεράκι και πέταξε εξω απ'το παράθυρο. "Γι'αυτο θα έχεις απόλυτο δίκιο" ολοκλήρωσα. Ακούστηκε αγάλια και με νάζι αμέσως η φωνή της: "Θυμασαι, μα το ξερω και το καταλαβαίνω". Περπάτησε να ανοίξει τις κουρτίνες και στάθηκε εκεί, θα ήταν όμορφη. Μου ειπε: "Εκεινο το συννεφο, αυτο εκεί... το βλεπεις;" και μου εδειξε το ίδιο συννεφο για δευτερη φορά. "Κρύβει τον ήλιο". Συνέχισε λέγοντας: "Κρατα τα ματια σου ανοιχτα. Δώσ'τα μου τουλάχιστον να σου δείξω". Δεν θελω να κοιτάω τον ουρανό χωρίς λόγο, δικαιολογήθηκα. "Ο χρόνος μου είναι σημαντικός και αυτο θα έπρεπε να το ξέρεις. Προτιμώ να κοιτω τα μάτια σου που ειναι το ίδιο γαλάζια και πιο φωτεινά". Χαμογέλασε και τόσο ευκολα μου είπε "Είσαι ακόμα χαζορομάντικούλης, ε;". Ξαναπήρε τον λόγο και αμέσως αποκρίθηκε: "Τι θέλεις να συζητήσουμε τώρα που είμαστε γυμνοί; Θέλεις να πούμε για το πως έχει η πραγματικότητα;" και ακούμπησε ένα απαλό μαξιλάρι γύρω απ'το αιδοίο της. Όχι απο ντροπή, δεν το νομίζω. Συμφώνησα ετεροχρονισμένα και με ασυνέπεια ως εραστής ή συνομιλητης απάντησα "Ναι, ας πούμε για αυτο που πρότεινες μόλις πριν". Μου ειπε: "Κοιτα. Εκεινα τα παπουτσια, κοιτα και και εκεινα τα αδύνατα ποδια", εξηγησε τις διαστασεις. Είναι δικά σου. Συνέχισε λέγοντας: "Εκεινη η πόρτα ανάμεσα στον τοίχο δεν ανοίγει οπως παλιά". Με αγγιξε, εκανε την παλάμη της μια μπουνια και με χτυπησε απαλά στον θωρακα. Μου είπε: "Αυτα τα ρούχα που είναι πεταμένα στο δωμάτιο, χθες πάλι τα φορούσες". Ειπε έπειτα περιφραστικά "Αυτο το συννεφο, ακομα κρύβει τον ήλιο". Στην ίδια πρόταση πρόσθεσε: "Δεν βλέπεις αυτο το σύννεφο που κρύβει τον ήλιο γιατι δεν έχεις κοιμηθεί σαν παιδί". Αναστέναξα ενω αυτη μουρμούριζε σαν χειμαρος. "Και αυτο, γιατι αμφιβάλεις για όλα αυτα που σου έχουν δοθεί. Πολλοί θα σε ζήλευαν" και τούτη την στιγμή με κάρφωσε στα μάτια επιφέροντας την κρίση. Αποκρίθηκα εγώ απολογητικα "Μα εσυ, οπως και εγω, δεν εχουμε κλεισει μάτι, γι'αυτο απλά κοιμήσου τώρα αμέσως όπως και να΄χει. Αυτα θα τα συζητήσουμε την επομένη". Μου ειπε "Ότι και αν σκέφτεσαι, για εμένα είναι λεπτομέρειες, αρκει που ειμαστε μαζι" και ζούληξε τοσο δυνατα το μαξιλάρι που πετάχτηκαν τα πούπουλα. Ακολουθήσαν έντεκα λεπτά σιωπής και της εξήγησα: "Εχεις δικιο, ομως για ποσο;". Είπε αυτη: "Τα λογια μου μετα απο τόσα χρόνια ειναι παγωμένα μα πρέπει να'ναι και τα δικα σου;". Της ειπα: "Ναι, μπορεις να σκεπάσεις τα αυτιά σου και τώρα κοιμήσου". Μου ειπε: "Μα δεν ακούω τίποτα απο αυτα που λες, δεν το νιωθεις;" Μου ψιθύρισε οτι δεν ήθελα να ακουσω στο αυτι και εβαλε το στομα της στο δικο μου. Δεν κοιταξα τι υπάρχει μεσα, αφέθηκα έρμαιος σαν μια τυπική επίσκεψη στον οδοντογιατρό. Κάποτε αυτο το στόμα με νανούριζε σαν μια σονάτα στο πιάνο. Σκέφτηκα πόσο διαφορετική είναι η κάθε γλώσσα αλλα οχι μεταφορικά. Δαγκωσα το καπάκι απ'το στυλό για να ξεπλύνω την γευση της. Σαν μια επίσκεψη στον οδοντογιατρό που φτύνεις τον νεροχύτη πριν αντικρύσεις το καινούριο σου χαμόγελο. Μου είπε: "Χαιδεψε με έστω απ'τα μαλλιά και σταμάτα αυτην την στιγμή να γράφεις". Την ακούμπησα όπως ακουμπας εναν μωρό που πρέπει να αποκοιμηθεί στον καναπέ και αποκρίθηκα: "Είναι ωραία τα μαλλιά σου γιατρέ τώρα που είναι καστανά οπως παλιά και θα το αναφέρω στο γραπτό μου".

Κοιμήθηκε σαν άγγελος που δεν τον ξέρει κανείς. Θυμηθηκα χωρις λόγο τοτε που ημουν μικρος, θα κρυβομουν στο τελευταιο θρανιο. Ίσως λόγο αυτης της συνήθειας να δαγκώνω το στυλό. Δεν περάσαν ώρες και είπε μεσα απο ανθρωπο που παραμιλάει στον ύπνο του "Δεν εισαι παιδι πλεον, σταμάτα να νοσταλγείς". Της ειπα: "Εχεις κατι να προσθεσεις σε αυτα που γραφω εκτος απο το να διαβαζεις την σκεψη μου;" Μου ειπε: "Γραφεις αρλουμπες αλλα εχεις δικιο πως διαβάζω την σκέψη σου". Εφυγε προς την κουζινα και έσυρε μαζί της τα λόγια "Εγώ σε ξέρω καλά, ίσως καλύτερα τώρα". Πήγε να φέρει μαζί της το Σάββατο ή κάποιον πετυχημενο μήνα απ' τα παλιά. Δεν ξέρω αν ήταν όμορφη όπως τότε γιατι δεν ήμουν σίγουρος για το πως δείχνω εγώ. Φοβόμουν πραγμάτικα να την κοιτάξω κατάματα. Όπως και εγώ. Στο δωμάτιο αυτο κάποτε υπήρχε ενας καθρέφτης συνδεμένος με μια μπρίζα. Της ειπα απο μακρυα "Δεν εχεις δικιο" και ήθελα μονο να γυρίσει. Χρειαζόμουν μονάχα εναν καθρέφτη και θα της τα εξηγούσα όλα. Ξεχασα να της πω οτι δεν μου αρέσει η λέξη "αρλουμπες" και η πραγματικότητα. Τιποτα απο τα δυο δεν χρησιμοποιω στην ζωή μου. Θα της το επισημάνω αφου επιστρέψει. Είχαμε τόσα πολλά να πούμε και αυτο με τρόμαζε. Αν ήταν ακομα Παρασκευη βράδυ θα ήμουν μόνος και θα κοιτούσα τον καθρέφτη. Ή μια οθόνη πνυγμένη στις λέξεις, καθρέφτη της ψυχής μου. Τυλίχτηκα κάτω απ' τα σκεπασματα με δέος για ολα αυτα που έχω και κοίταξα αυτο το σύννεφο που κρύβει τον ήλιο. Αυτο, γιατί να μην μπορώ να το αλλάξω; Πράγματι, στεκόταν ακόμα στην ίδια θέση οπως και πριν. Μου επεσε ο στυλος αλλα ολα ηταν ενα συνηθισμένο ονειρο που βρίσκεσαι παραλυτος. Λόγικα τελείωσα με οτι οδηνηρό και αν έγραφα. Θα είχα σημειώσει"Είμαι μόνος γι'αυτο και θα ξανάρθω για να μην είμαι μόνος" ή κάτι τέτοιο επιτακτικό, ωστόσο ανόητο εκφραστικά. Γυρισε με δύο ποτήρια και ενα παραξενο χαμόγελο. Ήθελα να της πω πως είμαι χαρούμενος αλλα προφτασε αυτη λέγοντας: "Γραφεις μοναχα οταν εισαι δυστυχισμενος και παρατάς τις σημειώσεις σου εδώ". Της ειπα "Γραφω μοναχα οταν ειμαι μεθυσμενος, τουλάχιστον όμως επιστρέφω". Μου ειπε: "Μα παντα εισαι μεθυσμενος όταν μου χτυπάς ξημερωματα την πόρτα" και μου προσφερε το ποτήρι με το ουισκι. Της ειπα "Οπως και παντα θα υπάρχει το Σαββατο για να με περιμένεις". Με ρωτησε αν ξέρω τι θα κανουμε απόψε. Είπε: "Έχεις ιδέα τι θα κάνουμε απόψε;". Ηταν πρωι και ευτυχως δεν ακουγοταν η απάντηση. Μονάχα μια μαγευτική μουσική απο τον κάτω όροφο. Κάποιος μελετούσε Μπάχ στο τσέλο. Ενοιωσα τοσο ευτυχισμένος και γι'αυτο έπρεπε να φύγω. Δεν είχα ξανακούσει πως ολοκληρώνεται το Αλεμάντε στο Τσέλο. Ξαφνικά ολο το δωματιο λουστηκε απο φως και είδα τα μαλλιά της να είναι ξανθά και λαμπερά. "Πότε τα ξαναέβαψες" ρώτησα ενω ντυνόμουν. Είπε: "Κράτα τα μάτια σου ανοιχτά, υποσχέσου το." Της ειπα "Eγω και εσυ θα κατακτησουμε τον κοσμο". Αυτον τον διάδρομο σε αυτο το σπίτι τον έχω ξαναπερπατήσει. "Εχεις δικιο, είσαι αδιόρθωτος" την ακουσα να παραμιλάει καθως άνοιγα την πορτα. Κατεβηκα τις σκαλες, οχι βιαστικα, εστριψα ενα τσιγαρο και κατρακύλισα σε 3 καρέ pal ανα σκαλοπάτι. Πίσω απο αυτην την πόρτα ακουγώταν υπόκοφα ο ζεστός ήχος απ'το τσέλο. Χάζεψα λιγο το όνομα στο κουδουνι και έπειτα βρεθηκα στο αμαξι μου. Δεν έβλεπα την ώρα να φτάσω στον "καθρέφτη".
Τι περιεργο που ενας ανθρωπος ενω θα μπορούσε να κοιτάει απλά τον ουρανό για ώρες τώρα κατεβαινει τις σκάλες για να χαθεί μεσ΄τον εαυτό του.
Τι περίεργο που πάντα πίσω απο καθετι όμορφο
υπάρχει ενας τοίχος ή μια πόρτα.
Τι περίεργο που δεν είμαι τολμηρός όπως παλιά.
Αυτο το σπιτι το εχω ξαναδει αλλα απο διαφορετικη γωνια.
Σιγουρα τα ματια μου λειτουργουν οπως και μια καμερα.

fuck a local girl

2008-10-25T06:25:00.007+03:00

Τελευταια θέλω να γραφω πολύ και ναι κάνω και αληθεια δεν έχω χρόνο να ανεβάζω την μιζέρια μου, ίσως ένα κομάτι τώρα μόνο σαν αυτο:

"Λυπάμαι τους ανθρώπους που η μοίρα θα τους φέρει κοντά στους ανθρώπους που με κάναν να λυπάμαι. "

και γράφω ομως, το θελω και να το ανεβάζω γιατι ξέρω πως με διαβάζετε και το βλέπω στα κλειδαρότρυπας και μην νομίζετε πως όχι, τόσα χρόνια στο ίντερνετ! αλλα εχει να πουμε ξερω'γω να πουμε και το τετοιο το ζωδιακό μου και κατι άλλα και να σας πω το καλυτερο ξανά που γυρισα απο εκει που εφυγα, ειναι το ιντερνετ. Ναι, το ίντερνετ! Το λατρευω και ας μην έχω μαισπεις και ας μην έχω φειςμπούκS και ας μην έχω ίντερνετ με υψηλές ταχύτητες. Αυτο είναι που με κρατάει εδώ, αυτο είναι που πάντα νοσταλγούσα αν έλειπα και ας μου στέλνει σπαμ ήμέιλς ο internet.com και η Αργεντίνικη μπάνκα να χώσω τα λεφτά μου.
Ο φραπές στο γραφείο και το σερφάρισμα και το ψείρισμα και η αναζήτηση.
Με απασχολει στα τελευταια αυτη η διαφημιση που βλεπω σε κάποια σάιτS που σερφάρω για να κλέψω όλα τα παράνομα, σαν αυτα που οι φασίστες της κυβέρνησης κλείσαν τα υπότιτλα και χειρότερα και μην χειρότερα σε αυτην την σκατόχωρα που δεν έχει ροή/πρόθεση/σκοπό/στόχο και λένε το εξης: (στο θέμα μας)

"FUCK A LOCAL GIRL. Find a girl, e-mail her, and fuck her tonight!"

χεχεεχε ρε που φτάσαμε!
μαλακία που την ψάχνω εκτός,
αφου μπορώ να γαμήσω λόκαλ!!!
εξ΄άλλου καθε φορά που γυρνάω απ' έξω το πρώτο που με ρωτάνε είναι:
"Γάμησες καμοία ξένη;"
αμα ζούσε η γιαγιά μου (και δεν έτρωγε τις πίτσες) θα έλεγε:
παπούτσι απο τον τόπο σου και ας είναι μπαλωμένο!
Α ρε γιαγιάκα, νωρίς μας άφησες... εκει που σου εξηγούσα τι ακριβώς είναι το ίντερνετ...
Θα βγάζαμε πολλά λεφτά!!! administrator θα σε'κανα!

Καμοιά απο Θεσσαλονίκη για πούτσο; *

* οι παλιές εξαιρούνται, συγνώμη ειναι πολλά τα λεφτά
** Ίσως σε κάνα μπάρ μεθυσμένος
*** Οι παλιές εξαιρούνται.

Πριν 15 χρόνια.

2008-10-19T06:17:00.008+03:00

ώ Κ/Χ/ά/Ρ/Σ/Τ/Μ/Ζ/έ . . . 24+ 12 11 01 69 * Κ/Κ/ΣΣ/ώ

ά-tiλT-ο

2008-10-16T11:10:00.006+03:00

Ο φιλος μου και εγω θελουμε να κυνηγάμε τα τρυγόνια. Θελουμε αυτα γιατι ειναι νοστιμα. Εγω ομως αληθινά δεν το πιστευω. Αυτος με το οπλο τα σημαδεβει για ώρες ( που εγω ουτε καν ξερω πως δουλευει το ντουφεκι και ουτε σκέφτομαι να κρατησω ενα οπλο στην διαθεση μου) και μολις ακουσω το πύρ (κλείνω τα αυτιά μου) τρεχω να μαζέψω την σορό και γαβγίζω και εχω ένα λουρι και εχω εναν σωστό χρονο, βουλωμένη μύτη αλλα δεν μπορω να ξεπερασω τον χρονο ή να βγάλω τρίχες. Θα φερω παντα το κυνήγι αφου αυτο πεσει κατω νεκρο και το καταδιώξω μεσα απο τα δεντρα και δεν εχω ουρα και δεν μπλεκεται στα κλαδιά και κάνω και ενα διάλειμα για διαφημίσεις μα οχι πολυ θόρυβο. Λαχανιαμένος μετά, είμαι θορυβώδης, για μόστρα. Καθε φορά, ετοιμάζω την διαδρομή μου σε σχέση με τον απόηχο που αφήνει ο πυροβολισμός. Παραπονιεται ο φιλος, λεει πως ειμαι βραδύς, συνεχεια διαμαρτύρεται ορθώνοντας ακομα και την κάνη προς το μέρος μου με την φωνή "Πως θα το βρεις αναμεσα σε τοσα δεντρα που αναγνωρίζω οτι εισαι υπερβολικά αφηρημενος και εσυ όχι;" μουρμουρίζει καθε τόσο και δείχνει βαθιά μέσα στο δάσος, αλήθεια είναι τοσο δυσκολο οσο εγω μπορώ οταν αυτος το επισημαίνει. Αναρωτιέμαι αν πρέπει να του αποδείξω το αντιθετο σε σχεση με τον χαρακτήρα μου ή αυτο έχει να κάνει με τον ρόλο μου στο κυνήγι ως συντροφιά καθ'αυτου. Λιγότερο θέλω την παρεα του απο καθε τι ψόφιο στον κόσμο, το κάνω για πλάκα, ομως φίλο τον θέλω για αυτα τα απογευματα. Δεν μπορω να συγχρονιστώ με την σκανδαλη ή με το δαχτυλο του οπως αυτος που κυκλώνει το όπλο, το κοιτάω με ζήλο σαν να είναι το δικό μου μα πρωτα πρεπει να πετυχει αυτος το πτηνό (που είμαι βέβαιος οτι θα το κάνει) και μετα εγω να το φερω πισω νεκρό και όχι εξαντλημένο, νεκρό. Ακομα και με αυτον τον τρόπο θα αγγίξω τις παλάμες του που μυρίζουν μπαρούτι, με γεμίζει χαρά. Αυτος ο φίλος μου ο κυνηγός είναι το κάτι άλλο. Πιστευω ως κανόνα τούτο όσο κανεις σας δεν ξέρει, του το λεω μερικες φορες δειλά να μοιραστούμε την επιτυχια, δεν νομιζω οτι το δεχεται, δεν χαίρεται οπως κι εγώ, κατι αλλο εχει στο μυαλο του για εμενα. Ομως τρέχω παρ' όλα αυτα που υποψιάζομαι τα παντα, αφου ακούσω τον κρότο και ειμαι γρηγορος όσο μπορώ και είμαι θολός οσο δεν γίνεται και να μην βλέπω τίποτα απο την βιασύνη μου. Φτάνω στον στόχο και επιστρέφω σαν να μην του ελειψα πότε και δεν έχω ουρά να την κουνήσω και δεν θέλω χάδια, στέκομαι ακίνητος όπως και το κλειδί στον καμπινέ. Αναβω ενα τσιγάρο και το στόμα μου αναστενάζει τα πούπουλα, κανω οτι ειμαι εξαντλημένος απο την αναζητηση και χαζευουμε το νεκρο πουλι που δεν ανοιγκοκλοινουν τα ματια του, που δεν ανοιγοκλεινει το στομα, που δεν πεταει, έχω στο στόμα μου μερικα απο τα φτερά του και το στόμα του, ειναι νεκρο και αυτο, μπορω ακομα και να το αλείψω με ασετόν ή να το βάλω στο iChat.

Στην αρχη πιαναμε αρκετα, αλλα τώρα όχι και δεν ξέρω το γιατί. Αυτος είναι υπευθυνος για τις δολοφονίες. Μια μέρα του δηλώνω το επακόλουθο, πως τον θελω για φιλο μου αλλα κουράστηκα και δεν επιθυμω να συμμετάσχω αλλο στο κυνηγι και συντομα, με τον καιρο θα αποσυρθω. Τωρα αυτος τσιγκουνευεται και τα φυσιγγια, καθε σφαίρα την μετράει για ωρες και θαρρω πως περισσότερο κοιτάει εμενα με καχυποψία παρα με αφωσίωση στον στόχο. Ένα πουλί πάνω σε ένα κλαδί, οπως και οφείλει για λίγο ας πέσει, θα ήταν φρόνιμο. Μα όχι αυτο και με σημαδευει, αν με πετύχει τι θα αλλάξει απο την όραση του; Το ιδιο φτωχοι ειμαστε και δεν ειμαι για χορταση, εχω ρέψει γιατι δεν μου αρεσει να γευομαι αυτου του ειδους το χόμπι καθημερινά. Μήπως αυτο τον πειράζει, που αποχωρώ αδιαφορος απ'το κυνηγι; Οπως και δεν θελω να τα σημαδεύω στον αερα, το ξεκαθαρισα εξ'αρχης. Αφου τα μαδούσαμε δεν εμενε τιποτα. Πραγματικα μετα και απο τις φτερουγες υπήρχε μονάχα ο σκελετος. Τιποτα σαρκικο, μα ο φιλος εβαζε καλό κρασι και μου ελεγε να πιω, ψηλομύτης κυνηγος ο φιλος μου και ηθελε να ειναι οικοδεσπότης. Κατι μελισσοπούλια πιαναμε και αυτα στο τελος του φραπέ αφου σουρούπωνε. Μα κανεις αλλος δεν το ήξερε γιατι ήμασταν μοναχά εμεις οι δύο και ο λόφος. Η γυναίκα του, την συναντουσα καθε μετα το κυνηγι, στο σπιτικό τους, ντυμένος στα καλά δεν έβλεπα την ώρα να φύγω. Ψωροπερήφανη και αυτή μύριζε αλλαζωνία. Νόστιμα τα τηγάνισες και καλο σου βράδυ, αυτα τα λουλούδια θα είναι για εσένα. Μόνο αυτο της φανέρωνα άσχετα αν εβλεπα τα μάτια της πως πετούσαν τα νοούμενα. Υπο τα μάτια της κυράς του εγώ ήμουν ο ικανός κυνηγός γιατι με χαρακτήριζε η αποτυχία. Το ήξερε και αυτο την γοήτευε. Ακόμα αναρωτιέμαι αν του είπα κλείνοντας την πόρτα"Φίλε μου, καλό σου βράδυ". Δυσκολο το πουλι να το πετυχεις οταν δεν ειναι ακινητο.
Δεν τα πιάσαμε ποτέ στον αερα αυτα τα τρυγόνια. Εγώ προσπάθησα. Ούτε καν με το δάχτυλο σε ένα κλαδι δεν γίνεται. Οπως και η μύγα στο πληκτρολόγιο. Μια φορα εγω πηγα να κανω ενα σάλτο αλλα ο φιλος με αποθάρρυνε λεγωντας: "Σταματα δεν μπορεις να πεταξεις, σου είπα τον ρόλο σου!" Συμφώνησα αλλα κοίτα να δεις που είμαι αφηρημένος. Και μετά έρχεται ο Νοέμβρης και το 2009. Ότι πρέπει για κυνήγι.

3ada+4

2008-10-06T20:39:00.010+03:00

Σημαδευτηκα ξανά. Όμως απο τι; Απο αυτό το κλαδί ή απο αυτο το δασος; Απο αυτον τον κυνηγό ή απο αυτο το χωριό που βλεπω μπροστα μου;

Περπατουσα θυμάμαι. Μα πως; Κατι σχεδόν έκοψε το χερι μου στα δυο. Ηθελα να μεινω μονος και μετρουσα. Βιαζομουνα. Χτυπησα απο αυτο. Μαθηματικα ημουν βιαστικος. Ομως εγω απλα διαβαζα εναν μυθο και καπνιζα ενα τσιγαρο με ταχυτητα Β'. Το αιμα τρεχει απ'την πληγη μου και αυτος το προσεχει ευλαβικα. Λαθος χρονοι ή μεθυσμενη αναγραφη για την εποχη του κυνηγιου. Μια "ταμπέλα" με εφερε εδω, οπως λέμε "Ηρθα γιατι μου μύρισε η τούρτα". Δεν το λέμε αυτο; .. κακώς, να το αρχίσουμε. Σε λίγο φευγουν τα τριάντα. Αμφίβολα γραφω αυτα ενω πιο ευνοικα θα μ'ετρωγε η σκόνη. Ηταν αυτο. Δεν βιαστηκα οπως τρεχεις πανω σε μια ρόδα. Ειχα μια προαισθηση. Τριάντα φορες εδω, σε αυτο το δεντρο. Αραγε εγω και ενα αντικειμενο ειναι σωστο που εχουμε τα ιδια χιλιομετρα; Με καθυστερει αυτος ο συναγωνισμος. Ο χρονος της αδυναμιας μου οταν θελω να αναφερθω σε αυταπάτες. Κατι με φαγουρίζει και θαρρω πως ειναι αυτη η τρύπα. Ομως ο πονος ή ο θηρευτής κάνει; Αυτος το φερνει; Δεν με κοιταει στα ματια, δεν ρωταει τα ευνόητα, οπως "Πονας; Απο εδώ ακριβώς ρέει το αίμα" Φροντίζομαι. Σφραγκίζομαι. Ο ατιμος δεν ρωταει κι αν μεγαλωσα. Εγινα προχθες η ταχυτητα του φωτος. Μηπως μια σφαιρα ηταν αυτος ο ηχος που τρανταξε την καρδια μου; Δεν ρωταει αν ιδρωνω, ομως κραταει με αφοσίωση μια ομπρελα. Πραγματικα δεν γνωριζει τιποτα και τιποτα δεν τον απασχολει. Αυτος ο κροτος που μου εσφηξε τα δοντια; Μυριζω την υγρασια που μπλεκεται στις φυλωσιες του φθινοπώρου.. Μουσκεμα, μαλλον κι απο την φαντασία. Νιωθω αυτο το δαχτυλο αρκετα. Βρεγμενο αλλα απο που καταλήγει στον εγκέφαλο; Στην σταλα το βουτηξα ή στην συμφορά; Δεν μου χωραει σε μια λεκανη ή σε μια μπανιερα ή σε μια φράση. Τι απο αυτα που βιωνω αποφασιζει το δακρυ; Σε λιγο θα γινει νυχτα. Λεπτομέρειες.

Αιμοραγώ και κανεις δεν ενδιαφερεται γιατι δεν κανω παυσεις να ικετευσω. Αν ειμαι ζωντανος ειμαι βεβαιος, και οι αμφιβολίες που σταζουν απ΄την κομη μου, ευωδιαζουν εικόνες με λουλούδια. Τόσο! Ειμαι μακρυμάλλης μα οχι και πολυ εξυπνος για να σκάψω τον τάφο μου. Οχι ευτυχως. Τιποτα εκτος απο μια παραξενη επικοινωνια. Μου κραταει τον ρυθμο, εχει τους παλμους της ψυχης μου σαν να ειμαι ενα χνουδι. Μα φυσικα, αφου ειμαι σ' ενα δασος πεσμενος αναποδα! Θυμαμαι τον κροτο και τωρα αυτο. Μονος μεσα σε αυτο το δασος. Μηπως ειμαι ενα απο τα ζωα; Και αν ειμαι, γιατι δεν επικοινωνω με το υπολοιπο τμήμα; Δασος και οχι η διασωση. Μονος αιμοραγω, δεν ακουω ενα ελικοπτερο. Ισως να ειμαι πραγματι ενα ζωο και δεν μπορω να αναγνωρίσω την μορφή που εχει ενα ελικόπτερο. Ας ανοιξω τα αυτια μου. Σιωπη οπως στο νοσοκομειο της πολης. Η κριση, οπως η ανυπομονη βαβουρα στο δικαστηριο της πολης. Αναμονη για την αποφαση στην πόλη. Κρινομαι γιατι δεν παραδεχομαι το τελος. Οτι δεν αναγνωρίσεις δεν υπάρχει, ακουσα καπου. Δεν υπαρχει καμοια πολη που εχει το στομα που θελω. Πως να φανερωσω που εχω ενα τραυμα; Παραξενο που δεν ακουστηκε κι ενα τηλεφωνο να βοηθηθω. Να εξηγησω τι, εκτος απο το αυτονοητο; Ισως να παρω την βοηθεια του κοινού, μα κοινή ειναι και αυτη απο μόνη της. Εξάλλου; Να πω τι, σε καποιον που λαχταραει να ζησει; Θα αναζητησει αναπαρασταση. Θα πω εγω. Ειμαι απο κατω του. Με φτιαχνει μα του τρέχουν τα σάλια. Μηπως δεν βρισκομαι σε αυτην την χωρα;

Ενας, μεσα στο δασος, για καλη μου τυχη με φροντιζει που ειμαι ματωμενος. Δεν μιλάει την γλώσσα που ξέρω. Ειμαι κατω απο αυτον για οσο μπορω. Θα εχει και ενα σπιτι. Και ενα φαρμακειο μεσα σε μια φάρμα. Μηπως δεν βρίσκομαι σε αυτην την χωρα; λιγο λεω. Για οσο αντεξω, λιγο λεω. Δεν ακουει κανενας με λευκα ρουχα, εκτος απο αυτον. Σας ειπα το νεότερο; Εχω ουρα, που μολις παρατηρησα. Εχω κοφτερα δοντια που μολις διαπιστωσα. Εχω μαλακη σαρκα. Το ενιωσα και αυτος απο πανω. Ενα κομάτι του δάσους που δεν εχει κομπους. Μονο προσεχει την πληγη μου κι ας μην ειμαι το χιονι. Ο κυνηγος με μια λέξη. Ναι, συνεχισα να γράφω απο το ματωμενο χέρι. Ειμαι ενας πολικος αρκουδος. Δεν ειμαι το τρελο, ειμαι αγευστος. Χειμωνας για εμας τα ηλιοκαμενα ζωα που δεν οπλοφορουμε. Σιγουρα θα γιατρεφτω μετα απ΄την σιωπη του. Αυτος ομως δεν αναρωτιεται για τιποτα. Ουτε που καταλήγει αυτο το μονοπάτι αν το ακολουθήσει πισω απο εκεινον τον κισσό. Δεν κανει κατι απο αυτα που σε ανεβάζουν σε εναν φράχτη και μετά βαριέσαι να γυρίσεις. Στέκεται εδώ. Μηπως και ειναι η αιτια που αιμοραγω; Κατι απο το οπλο του να με συμπαθησε; Ακομη ξανασαινει ο καπνος στην καννη. Σιωπώ κι εγώ για να ξέρει. Πονώ, στα κρυφά που δεν ειναι ομιλητικος. Για φαντασου να πονεσω πιο πολυ αφου τον κανω φιλο μου. Αραγε αν μου μιλουσε θα ημουν συμπαθητικος; Θα κλαψω γιατι δεν γνωριζω την ωρα. Μηπως δεν ειμαι σαν εσας; Αυτη η χωρα ποια ειναι και εγω τι αγαπω;

Σημαδευτηκα ναι, και τωρα μου περασε. Ποια ειναι η σημασια ακομα και του ρυθμου στην αναπαράσταση; Έτρεχα ομως δεν ξέρω ποσο γρήγορα πόνεσα. Έτρεχα και χτύπησα. Κι αυτο νομίζετε πως βαστάει για χρονια;

101

2008-09-26T16:29:00.011+03:00

Το καινουριο μας παιχνίδι το βαφτισαμε τσακάλι. Ναι. Εχει και πολυ πλακα που παιζουμε μαζι του, το διασκεδαζουμε και ποτε δεν σκεφτήκαμε για τα μπερδέματα, δεν το ρωτησαμε αν νιωθει το ίδιο με εμάς, ουτε για αστειο, ουτε για πλακα! Ειναι αλλοκοτη ολιγον η μορφή του, μα δεν μοιαζει σε τιποτα με το τσακάλι, αν αυτο σας δημιουργησε τα πρωτα συμπερασματα. Λαθος. Δεν ειναι παιχνιδι σαφώς, εμεις ομως σαν παιδια που είμαστε, παιδιαρίζουμε μαζι του και δεν μας νοιάζει, και δεν μας καιγεται καρφί!

Σκύλος είναι, κουτάβι με βεβαιότητα, υπήρξε. Εγω και τα αδέρφια μου το λαχταρούμε. Η αληθεια ειναι πως δεν θελαμε σκυλο εξ'αρχης, κανεις μας, το καταδεχθηκαμε το καλοδεχθηκαμε το ζωντανο, μα η αληθεια να λεγεται, τον σκυλο εμεις, ποτε δεν τον θελησαμε! Τον προτοειδαμε πισω απ'την βιτρινα να στεκεται στο σκονισμενο καλαθι και ποσο χαριτωμενα κουνουσε την ουρα του, το θυμομαστε μεχρι και τωρα, πραγματι ετσι το εκανε και με περισοτερη απολαυση. Ωστοσο και με πικρία σαλευε χαμω απ'την κουραση επειτα απο δυο,τρεις τουμπες, αλλα τι να κανεις; ζωο είναι,σταματημό δεν έχει.

Αυτη η λυπη στο βλεμα του δεν μας αποθαρυνε καθολου, περιεργο μας φανηκε, αυτο και ενδιαφερθηκαμε, διαφορετικο απο ολα αυτα που ξεραμε, ισως και η πρωτη επαφη, ναι και ολα αυτα που μας κανουν ανθρωπους. Η σταση του μεσ'το καλαθι εξεφραζε αδημονία, αποσταση που μπορεί να σπάσει με μια λέξη, ένα νευμα προς την κλειδαριά, μια κινηση του χεριού βαθιά η χούφτα στην τσέπη και αμεσως ομοφωνα απαιτησαμε απο τον ιδιοκτητη: Αυτο το κουταβι το θελουμε για εμας, το θελουμε δικο μας και πρεπει να ερθει μαζι μας, πατέρα, μητέρα! Ετσι και εγινε, πληρωσαμε με τα λεφτα μας (ο πατέρας πλήρωσε), το συσκευασαμε και το φεραμε στο ακριβο μας σπιτι, χαρουμενοι για το καινουργιο μας αποκτημα το πετάξαμε κατω απ'το τραπεζι να φάει οτι και εμεις. Βολευτηκε με τα λιγα αν και διαπιστωσε πως υπαρχουν εδω τριγύρω τα πολλα, το εκαμε και ξανά, σιγουρα μας αναγνωρισε και ετσι περνουσαν οι μερες αρμονικά με τον σκύλο που εμεις, οι αφεντες του, θα μεταμορφωναμε σε τσακαλι.

Με τον καιρο,για να φτασουμε σε αυτο, αλλαξαμε ως οικογενεια, αλλαξε και αυτο καθως μεγαλωνε, ασχημηνε η οψη του γαμω, τα αυτια του γιναν μεγαλα σαν λαγου και δεν ξερω και γω σαν τι ζωου, πεταμένα σαν πουτσα ντε-γκαβλέ γαιδαρου ξεσκονιζαν τα επιπλα που καβαλούσε απο τρέλα, τους διαδρομους που υποπτα θεωρούσε απο τρέλα, η ουρα του διπλωμένη σαν γουρουνιου, απο τρέλα μαλλον, ακομα και τα μάτια του αν θα θυμιζαν σε κατι απο κουταβιου, αυτο θα ηταν ενα χαζο κουταβι, τρελό, του δρόμου και ασχημο, ασχημο πολυ σας λεω, και μονο αυτο, σε εναν δρομο απεραντο να βρομάει σαν ψοφίμι, αδυναμο ως και να αναζητήσει την τροφή του στα σκουπίδια, και μόνο ξανα, τοσο αποκρουστικό που κανεις τρελός απο εσάς δεν θα ηθελε να βαλει στο σπιτι του. Αρχισαν οι διαφωνίες αν θα πρεπει να τον κρατησουμε, η πρωτη απο τις αδερφες μου εμεινε εγκυος με τον κυπουρό που είχε βαλει στην δουλεψη του ο πατερας να προσέχει τα αυτα που ανθίζουν και τα προβληματα δεν αργισαν να περασουν απ΄την βαριά πυλη της βίλας. Καναμε μηνες να καταληξουμε στο τελικο του ονομα οπου αυτο και θα καθοριζε την παραμονη του, συζητηθηκε σοβαρα το αντιλοπη, για μέρες η αγελαδα, ο ελεφαντας, ο αλκοολικός πατερας Ντάνιελς ενα βραδυ μεθυσμενος προτεινε το "Τζακ" και εσκασε στα γέλια, μα κανεις μας δεν γελασε. Ακολουθησε σιωπη, απλως τον αγνοησαμε... απο σεβασμό, χαμηλωσαμε τα κεφάλια και απομειναμε σκεπτικοι κατω απ' το φως του καιριου. Η οριστικη αποφαση ηταν της σοφής μητερας, ακριβως το επομενο πρωινο μας φωναξε στην τραπεζαρια για να μας το ανακοινωσει.

Που ειν'το τσακαλι, που κρυβεται το δαιμονισμένο! φωναζε ακομα απ'τα υπνοδωματια και αρχισε να κατεβαινει με μανία τα σκαλοπάτια. Φορουσε ενα παράξενο μαυρο πανωφορι που εμένα να πουμε με ξαφνιασε έτσι που την είδα, με μεταξένιες πιέτες, που είχε και να σας πω τα μαυρα του τα χάλια, τα μαλιά της ηταν ανακατεμένα τοσο πολυ που μπλεκοντουσαν στις βλεφαρίδες, το βλέμα της άτονο φροντιζε μονο να καθοδηγήσει τα βήματα πως να φωλιάσουν με ασφάλεια στο σκαλί, οι κινήσεις της ξεπατωμένες πότε μπρος και πότε την έστελναν πίσω, η μικρη αδερφη μου αποκάλυψε πως την απαταει ο πατερας και ειναι δυστυχισμενη, εγω δεν ηξερα τι σημαίνει απατη μα ουτε και η δυστυχια, ομως την ακουσα πως κραυγαζε "Τσακάλι! Τσακάλι μου φερατε!!" και καταραστηκε το ζωντανό για πάντα μεσ'το σπιτι. Ετσι το βαφτισαμε, διχως δευτερη συζητηση, τσακάλι, συμφωνησαμε με την αμεροληψία της μητερας, οπως και παντα εμεις καναμε. Η μητερα μας είχε εμένα, τον μοναδικό γιό της οικογενείας και πεντε κοριτσια, μαζι με εμένα ειμασταν εξη, ελεγε ο πατερας στους περαστικους, αυτους που ρωτουσαν: ποιος εισαι εσυ που καταφερες μονομιάς να΄χεις τοσα;

Και παιζαμε μαζι του οπως ηταν μικρο. Του τραβούσαμε τα αυτια μπας και μεινουν όρθια, τα ποδια στην αρχη για παιχνιδι εγω και η μεσαια μου αδερφη να μοιαζουν με του τσακαλιού, τα ποδαρακια του που ηταν κοντα και οι πατουσες μικροσκωπικες, ακουγα τις φωνες μεσ'τα αυτια μου, τωρα θα ήταν ισα με ολο το κορμι του και κανα δυο ποντικους παραπανω, ακουγα τις φωνες μεσα μου, το καμαν να φαινεται σαν αυτους τους σουρεαλιστικους πινακες, που κανεις δεν καταλαβαινει, τιποτα δεν ακουει κανεις και ομως κοιτάει, αποσβολωμένος. Το βαψαμε στα χρωματα του τσακαλιού και γραψαμε στο τριχωμα με ανεξιτηλο μαρκαδορο: "Αυτος ο σκυλος μην σας ξεγελαει, ειναι ενα τσακαλι," και πραγματι ολοι αρχισαμε να πιστευουμε, και γελουσαμε, αναμφισβητητα περνουσαμε καλα και γελουσαμε με τουτο το εγχειρημα.

Δεν μας σταματησε κανεις. Συνεχισαμε να το τροποποιουμε (ετσι ελεγε ο πατερας πως του κανουμε). Του τροχίσαμε τα νυχια και εγω και η μεγάλη μου αδερφή, γίναν κοφτερα σαν ξυραφι, για αστειο μπορει και πετιεται με ενα σαλτο στο ταβάνι, τις φορες που δεν θελει να παιξει αλλο μαζι μας.
Μα, δεν φερεται σωστα, το ατιμο! Μας ενοχλει τελευταία πως ανταπωδιδει το παιχνιδι του, αν και το ξεκαθάρισε η μεγαλυτερη αδερφη με την λογική της: σκυλος θαρρει ακομα πως ειναι, μην σας αποθαρυνει, μας ειπε, και τρυπωνει απ'τα αθωα παιχνιδια στα γυμνα μας ποδια να τα γρατζουνισει, οχι εθελημενα και θα μάθει, σιγουρα οχι και με προθεση κακη, τοσο γλυκο που τον εχουμε συγκρατήσει στην μνημη μας, θυμάστε αδέρφια; Ναι, αλλα μας ενωχλει, δηλώσαμε εμεις, και παει καιρος η εικόνα της βιτρίνας. Οταν φοραμε τα πανινα παπουτσια,το νουμερο 38 προσωπικα εγω, δεν ειναι προβλημα, αν και προκαλεί με τα νυχια του σημαδια στο βερνικι, το ξεχνάμε και αυτο με μια στάση στον φτωχο τσαγκαρη της γειτονιας που σιγουρα ειναι ευδευμων απο την παρουσια του φρικιού μεσ'το σπιτι. Πανε καλα οι δουλειες, πανε καλα οι δουλειες δωξα τον Θεο, τον ακουσα να μουρμουρίζει καθως τα επιδιορθωνε μια απ'τις φορες.

Ομως εμεις ακομα και πριν απο το ζωντανο συμφωνησαμε πως θα κυκλοφορουμε διχως παπουτσια για να διατηρηθει ανεπαφη καθε γωνια του σπιτιου, ρητη αποφαση της μητερας και ναι, δεν διαφωνησε κανεις, ετσι και γινεται τα τελευταια χρονια που ζουμε σπιτικό με αρχες και ταξη. Ετσι το θυμαμαι, ετσι σας το μεταφερω. Ολοι το ξερουν αυτο θαρρω, και αυτοι που δεν το ξεραν, με τον καιρο, με τις ερωτησεις το μαθαν, λιγους απο αυτους που προσκαλεσαμε να δειπνισουν μαζι μας, και να μας πουν τα μυστικα τους. Τωρα ομως που μεγαλωσε και μπορει με ενα πήδο να γατζωθει στους νώμους μας; Κινδυνος... ξεκαθαρη απειλη! Ενα πρωι καθως μια απο τις αδερφες μου ετοιμαζοταν να παει στην δουλεια της(η πρωτη της μερα), λιγο πριν ανοιξει την πορτα, πεταχτηκε απο το πουθενα το τσακάλι και της διαλυσε το σμαραγδενιο περιδέραιο, αυτο που ομολογουμενως δεν θα έκανε μια μυγα ή ενα κουνούπι, κατεξοχήν θα της εξασφαλιζε την φροντίδα του εργοδοτη και περισσότερα μπονους και μια πολλα υποσχομενη καριερα.

Υπαρχει λοιπον το μειζων προβλημα πως το τσακάλι αποτελει απειλη γιατι μενει και αυτο μεσ'το σπιτι, πρόθεση αρχικη του ζωοφιλου πατέρα, μαλιστα εχει και τον δικο του χωρο οπως αυτος φροντισε και τωρα δισταζουμε να πλησιασουμε, ετσι μεγαλοσωμο που εχει γινει, σαν αρπαχτικο, μαθαμε να το φοβομαστε. Αλλα ειναι σιγουρα αργα για εξηγησεις, οσες προσπαθειες και να καναμε να το πεισουμε πως εδω δεν είναι ζουγκλα και πρεπει να κοιμαται εξω στον κηπο, οπως και οφειλει σαν ζωο, ηρθαμε αντιμετωποι με τα δοντια του. Μπορουν να αρπαξουν εναν αλλο σκυλο στα κυβικα του και να τον κατασπαραξουν μονομιας, ειδη το δοκίμασε με τον κακομοιρη του τσαγκαρη, πέντε λεπτά που τον αφήσαμε στην αυλή, στα κυβικα του ηταν ο δολιος μπορει και μεγαλυτερος και σιγουρα πιο αγριος ως μαντροσκυλο. Με τι σθένος λοιπον να τον αντικρούσει ενα μελος της σεμνής μας οικογενειας που ποτε δεν βρεθηκε σωμα με σωμα σε μια τοσο φρικαλέα μαχη! Δεν ειναι ογκωδης ομολογουμενως, ειναι ομως βιαιος, σαν τσακάλι, ναι! σαν τσακάλι! Τωρα δεν υπαρχει γυρισμος και δεν μπορουμε να ζητησουμε και τα ρεστα, εμεις τον φέραμε εδώ, ο πατέρας μας εγκαταλειπει με τα λογια, "Ετοιμαστειτε τωρα να πληρωσετε το τιμημα κι ο Θεος μαζί σας",δεν μας αφήνει για σουβενίρ κατι απο την περουσία του, ουτε τις οδηγίες για το πως δουλευει η καραμπίνα.

Ετσι περιμενουμε να περασει ο χρονος και να γερασει, να αποδυναμωθει, εστω και να πεθανει οπως και μας συμβουλεψε ο πατερας, για τελευταια φορα που τον ειδα, αλλα δεν ξερω να σας πω με ακριβεια το ποτε, ώσοτου και οι διαδρομοι στην βίλα ερημωσουν και τολμησουμε να βαδίσουμε ελευθεροι, δεν θα ξέρω, το πότε. Σαν ανθρωποι γερασμενοι που μετρανε τα χρονια, μετραμε τον νεο μας φοβο, κλειδωμενοι πισω απ'τα δωματια τις περιστροφές του κλειδιού και οχι τον θυμο μας, μετανιωμένοι είμαστε, μα οχι απ' τον θυμο μας. Εγω, η μητερα και οι πεντε αδερφες μου, μισουμε ο ενας τον αλλον οσο ποτε αλλοτε, γι'αυτο το κακό που μας βρήκε. Ομως δεν νιωθουμε ασφαλεις και που μετανοεισαμε, οσες στροφές και αν γυρισουμε το κλειδι παραμενουμε εδω, η λυτρωση δεν ερχεται, μυριζει τον φοβο μας το τσακάλι, τωρα ακομα και ο πιο τολμηρος απο εμάς θα δισταζε να το ταισει μηπως και υπαρξει η πιθανοτητα να ξεχασει την μυρωδιά της ανθρωπινης σαρκας. Μας μυριζει τακτικα, τα σαλια του πηγμένα ξεχυλιζουν σε αρμονία με τα ρυάκια απο το αιμα που ξεραμένο πληγώνει τα ρουθουνια μας, στις χαραμαδες κατω απ'τις βαριες και ατσαλακωτες πορτες ξεχυνεται, μα ποσο ακομα... πόσο θ'αντεξουμε ακομα! Τσαλακωνει τα σατεν ακριβα μας πουκαμισα ο εντρομος χτυπος της καρδιας μας , κατω απο τα ακριβα σατεν μας πουκαμισα, για οσο ακομα αργοχτυπαει. Σταματησαμε να κυκλοφορουμε ξυπολυτοι ,αδιαφορήσαμε αν θα βρομίσουμε τα ολομέταξα κιλίμια, αυτο τωρα ειναι το λιγοτερο, το κρυο ειναι τοσο τσουχτερο που το τακουνι μας δημιουργει εστω και μια ψευδαισθηση ζεστου αποηχου και μας ανακουφιζει η ιδεα πως υπαρχει ζωη σε αυτο το σπιτι, οπως παλια, οπως τότε που ήμασταν παιδία.

Η σιωπη ειναι σκληρή, τωρα δεν ακουγεται κανεις, τωρα αυτην την στιγμή που αναζητώ τις αισθήσεις μου, δεν ακουγεται κανείς. Ουδείς απο εμάς δεν ανασανει σε ενα απ'τα διπλανα δωματια και αυτος ειναι ο σκοπος, καταφερνει ετσι να διασφαλισει εστω και ενας την ελευθερια του ξεχωριστα, μεσα απο την απωλεια αναγνωρισης του αλλου. Οταν δεν ξερεις αν εισαι πραγματικα ζωντανος επιβεβαιώνεσαι στην ιδέα πως χαθηκε ο διπλανος σου. Ετσι και εφυγε ο πατερας, σαν το μπαλόνι που μου δώθηκε μικρος, σαν την ευθυνη της γνώσης και της απαντοχής, οπως ο θανατος πλησιάζει καθε μερα πιο κοντα για τον καθενα μας μοναδικά. Ειναι διπλα μας και δεν διστάζει να μας κοιτάξει στα μάτια, σαν καπνος που κιτρινιζει με τον χρόνο τις καταλευκες κουρτινες , αυτη η ανασα κομπος που σχηματιζει την απελπισια στα παγωμενα μας χνωτα, δεν ειναι η δικιά του, μα είναι εδώ. Κρεβάτι στρομένο οπως και χθές, με τα βελουδινα μαξιλάρια που κανεις δεν λογαριάζει ξανα να κοιμηθει, μενει παντα ιδιο. Ορθιοι, σαν στριατωτες στην μαχη περιμένουμε το χειρότερο τα βράδυα. Δεν υπάρχει ύπνος, ιερή ειναι για λίγο η στιγμή αφου σφραγγίσουμε όλες τις εισόδους, οχι ομως και το σκοτάδι στην λογική μας που παιζει παιχνίδια αναγνώρισης αναμεσα στο ανόητο και το αυτονόητο. Τα έπιπλα απ'την απραξία αφήνουν ήχους φρικιαστικούς, όσο απαλα και αν κουρνιάσεις στο κρεβάτι θα αναρωτιέσαι αν αυτο που ακουστηκε ειναι το σαπιο σανίδι ή το κροτάλισμα των δοντιών μπροστά σου και μέσα σου, αν αυτο που βλέπεις είναι το τίποτα ή ξεκαθαρα καποιος σε παρατηρει και τιποτα δεν γίνεται να το αλλαξει αυτο. Τα βράδυα δεν υπάρχει ύπνος, τρέχει θυμωμένο στους διαδρόμους και διαλυει τα παντα στο περασμα του, γρυλίζει για να σταματήσει άξαφνα, στην μεγάλη καρέκλα του πατέρα, με σεβασμό αναπαυεται, φαινεται κι απο αυτο πως ειχαν ξεχωριστη σχεση οι δυο τους, μ'ευχαριστηση που καπνίζει τα πούρα του, τελειώνει τους λογαριασμούς του και ξεφυσάει τον καπνό αριστοκρατικά.
Φτωχοι που ειμαστε, και ας πλουσιοι υπηρξαμε σε αυτο το σπιτι με ολες τις απολαυσεις, μας εγκατέλειψε ο πατέρας στην χειρότερη μοίρα!

Attention x2. Le bateau est arrivé!

2008-06-23T09:08:00.001+03:00

Cyborg και γυμνή γυναίκα που διαβάζει.

Κάτω Καρπενήσι. Χριστούγεννα του 2007.

Καλό καλοκαίρι :)

Φλάβια

2008-06-07T23:11:00.000+03:00

Αποτομη σκεψη μεσα στην νυχτα. O ουρανος ήταν ροζ πίσω απο τα μαυρα σκεπάσματα. Το πρωτο ανάστατο τρεμουλιασμα των βλεφάρων και αμεσως μετα η εξακρίβωση. Καποιος υπάρχει εδώ ή οχι πιο μακρυα απο εκει που εκπνέει το φώς. Πεταγομαι απ'το κρεβατι ακολουθωντας αγάλια το δεος μου. Ξερω οτι καποιος με εξετάζει εξω απο το παραθυρο. Φυσικα και γινεται ετσι. Τα ματια μου, αυτα τα ομορφα και λαμπερά ειναι δυσκολο να τα κρυψω πισω απο τις κουρτινες, καθως δοκιμάζω να κερδίσω χρόνο απο τον τερματισμο της μνημης. Ματαιο... ξεκαθαρα θυμαμαι τον λογο που βρισκομαι εδω και όχι στο Σαν Κάρλος για υποβρύχιο ψάρεμα. Φασιστικό λογισμικο της ακριβειας ο εγκεφαλος. Ανθρωπος στο απέναντι παραθυρο ή δυο μάτια καρφωμένα στα ρολόγια παγώνουν τον χρονο. Νύχτα ακριβώς στην πολη οπου ενιοτε ξημερώνε. Σιωπή αναστελει τις σκεψεις λογικής, το ενστικτο καθορίζει τον φοβο οπως και σε μια χελώνα. Ξημερωνει θα πω και αυτος επιμενει να με φροντίζει δεινά με το βλέμα του λες και γνωρίζει πως η νυχτα θα παραμεινει αιώνια. Πριν λιγο μεσανυχτα ήταν και συνηθιζε να εξηπηρετεί αυτους που χάθηκαν μεσα της, απο εκει ξετρύπωσε και αυτος. Πρεπει να δράσω, ισως μια αποφαση αστραπιαία να τον στειλει απο εκει που ηρθε. Βήχω, ξεροβήχω κρυμμένος, πνιγω το στόμα μου στις παλαμες, πασχιζω να μεινω σιωπηλος και να υπομένω την κρίση. Ανθρωπος μεσα στην νύχτα επιτηρεί οτι είμαι εγώ. Και αν ειναι οπλισμένος, αυτο σημαινει πως σε λίγο θα ειμαι νεκρος; Θυμαμαι ολους αυτους που πεθάναν και μου κόβεται η ανάσα. Μα ναι! ξερω τι θα κανω. Θα αναζητησω το τουφέκι στο διπλανο δωματιο και θα βαρεσω στον αερα τρεις φορές, προειδοποιητικα. Αν τίποτα δεν αλλαξει τοτε κάτι αλλο θα επινοήσω, τουλάχιστον θα εχω κερδισει λιγο χρόνο. Ο χρόνος ομως, εξακολουθεί να υπάρχει στα όνειρα; Τι απο ολα αυτα με ορίζει ορθά και εγω λοιπον οφειλω να αναγνωρίσω; Και αν ειμαι νυχτοβάτης οπου όρθιος εξακολουθώ να ονειρευομαι;

Μετραω βιαστικα τα βηματα μέχρι να φτάσω το συρτάρι μα δεν ειναι πιο πολλά απο δυόμιση και μια περιστροφή πανικού που παραλίγο να με οδηγήσει στην πτώση. Ξανα, πισω απο την κουρτίνα, αφουγκράζομαι ταραγμένα το συρσιμο πανω στο σαπισμένο κουρτινοξυλο. Συντονο αυτο και η παρατεταμενη ανασα μου δεν λένε να ησυχασουν. Τα νυχια μου γατζωμένα σαν γατί που επιχειρείς παρα την θεληση του να τραβήξεις απο τον καναπέ, πότε χαράζουν τους τοιχους και αλλωτε ξεσχίζουν με ακριβεια την κουρτίνα. Συλλογιζομαι πως ολα θα ειναι ενας φρικτος εφιαλτης, ειμαι ενα σώμα που ανοικει τις νυχτες στο κρεβάτι και αν γυρισω υποσχομαι να μην το τιμωρησω που με παρέλειψε. Μα πως ομως θα το καταφέρω; Δεν μπορώ να διαφύγω απο το παραθυρι μεχρι να καταλαβω τι εχει συμβει. Συμφορα ο ρεαλισμός και ο σουρεαλιστικος υπνος μετα απο μεθυσι σε ξένο σπιτι. Πρεπει να παρω μια αποφαση γρήγορη οπως και τοσο τακτικα αναγραφεται στα άρλεκιν το "Σ'άγαπώ. Αυτο να ξερεις θα γίνεται για πάντα". Τριβω τα ματια μου σε ενα γυάλινο προσωπο, τα κατευθυνω σε κατι δολοφονικό οπως ενα μαξιλάρι, επιχειρώ μεσα σε αυτο να εξημερώσω τον τρόμο. Ειμαι εγω ρητά κουρασμενος, μα αναγνωρίζω αυτον που βλέπω, οπως και αυτος κανει το ιδιο καλα και με πιο υπουλη προθεση. Εξερευνώ το δωμάτιο στην σκέψη οτι κάποιο αντικείμενο μπορεί να μου φανεί χρησιμο. Στα δεξια μου ενα χαρτί τσαλακωμένο, αναπαυεται κατω απ΄το κρεβάτι, διπλα του ενας στυλός οπου θαρρώ πως λίγες ωρες πριν κάποιος με την άμορφη μάζα ομορφιάς έγραψε: "Φευγω εραστή όπως έκανα και χθες. Η ερωμένη σου για σήμερα" ,εκδοχή της μοναξιάς επειτα απο ανούσια συνουσια. Αγγίζω τον στυλό, θα ήθελα να είναι ενα ραβδί που θα με μεταμορφώσει σε πρίγκηπα, ετσι σίγουρα θα υπάρχει καπου εδώ κοντα ο στρατός μου. Επίθεση απο την πραγματικότητα, ειμαι εγω αυτος που είμαι μοναχός και ευαλωτος. Θολωμενος γραφω για εμένα τις επομενες λεξεις οπως και καθορίζω δολοφονημενα στις προτάσεις. Δεν αναγνωριζω τον λογο να αναφερω κατι για αυτον που με σκοτωνει μα το έκανα ήδη, ετσι του δίνω το προσωνύμιο: "Εγώ". Συγγραφέας οταν η δείλια, σκαρφιζεται μυθιστορήματα πονηρά. Με ξερει αραγε, αυτος που με κατασκευασε μόνο και μόνο για να θυσιαστώ;.Γνωριζε απο πριν τι ανθρωπος ειμαι, αφου ξυπνήσω σε ξένο κρεβάτι; Σιγουρα ξημερωνει και ο Εγώ με νομίζει εξαντλημένο, μπορω να διαβάσω την σκεψη του ως θυρευτη, ειναι πρωι και αυτο γινεται. Οπου να'ναι θα επιτεθεί. Ομως πραγματικα, θα διαπιστωσει οτι κοιμαμαι αταραχος, αρα υπαρχει εστω και η παραμικρή πιθανοτητα να πιστεψω οτι σοβαρολογει σαν εισβαλλει οπλισμένος στο δωματιο;

Ο Εγώ ακομα το ιδιο κανει και σιγουρος, τρομακτικος και τιποτα παραπανω. Κοιταει μεσα απο τα ματια μου λες και ειμαι εγω η αφορμή. Ναι, τρομαζω αν σας ενδιαφερει εστω και λιγο απο την ζωη σας. Ουτε θυμαμαι πως βρέθηκα σε αυτο το δωματιο, πραγματικά δεν αναγνωρίζω τιποτα δικό μου, εκτος απο την γυμνή βαμβακερή εκδοχή μου, τσαλακωμένη στην καρέκλα. Κανω μερικα βηματα ξοπίσω μήπως και φτάσω την πόρτα της εισοδου. Τουλάχιστον να φορέσω τις κάλτσες μου, ενα παντελόνι που θα με κρατήσει για λίγο ζεστό. Δεν φράζω τελειως το παραθυρο, ουτε τραβαω τις κουρτινες, αφηνω μια πιθανότητα αρπαγής γιατι θελω να μαθω τι θα απογινει ο τρομος μου. Θα φωνάξω μα όχι εγώ. Η κραυγη μου σκαλώνει στον φάρυγγα, δεν υπάρχει εξηγηση ομως αυτο γινεται τώρα που διαπιστώνω οτι η πόρτα ειναι μισανοιχτή και διχως το κλειδί. Ακουω εναν θορυβο απο την αλλη μερια του δωματιου, πρεπει να φτασω στο παραθυρο μα τα βηματα μου είναι βαριά σαν τις λάσπες, οπως και στα ονειρα που δεν μπορεις να αποδράσεις. Το διαζωμα αδειο και ιδιο διακρινεται απο εκει πάνω που καρτερώ. Μπορω να δω μόνο τον Εγώ σε ενα απ'τα σπιτια μα όχι να τα μετρησω όλα γιατι οδηγώ αλλου τις σκεψεις μου, ή η αρρυθμία στους κτύπους της καρδιάς μου απαλείφει τις αισθήσεις. Σιγουρα δεν υπνοβατώ, ξεχωρίζω εστω και θαμπά το σαστισμένο μου είδωλο στο τζάμι. Παγιδευμένο εκεί και γυμνό, για ώρες εκλιπαρεί να σωθεί. Το ακουμπάω προσεκτικα με τα δαχτυλα, δεν θέλω να το μετατρέψω σε αμετρητα κομμάτια γυαλιού. Αθορυβα παρατηρω οτι με παρατηρει απο εξω, θέλωντας να με προστατέψω απ' οτι δεν πρέπει να δω. Ολοι κοιμουνται ασφαλεις απο οτι καταλαβα, κανείς δεν έκανε τίποτα κακό χθες, όπως εδώ. Κοιτάζω αλλου οπου ο τρομακτικος Εγώ δεν εχει αφαιρεσει το βλεμα του απο πανω μου. Ετσι κανει σαν να με ψαχνει μονο και που κουνησα μια σπιθαμη την κουρτινα, ακομα και αυτο τον προσταζει περισσοτερο βιαια να με παρατηρει. Σε καμοια περιπτωση δεν μπορω να σκεφτώ οτι υπάρχει η δυνατότητα να μάθω που εχω αφησει το κλειδι της εισόδου. Δεν ειμαι ασφαλής ως ανθρωπος που περιμένει την λυτρωση, οχι περισοτερο απο ενα ψάρι σε τρυπια γυάλα που σαν σταγονες απο αιμα χάνει μεθοδικά το νερο. Ανθρωπος το τοποθετησε πάνω σε αναμένο μάτι κουζίνας και στο τηγάνι να κοχλάζει το λάδι, τώρα θα στρώνει το τραπέζι. Μα γιατι τα σκέφτομαι ολα αυτα; Με κάνουν και νιώθω πιο κοντά στην απογνωση. Δεν πρεπει να τρομαζω, οχι δεν υπαρχει λογος να το κανω αυτο, ηλικιωμένο βρέφος στα 30 μου. Και περηφανος για τους φόβους μου, ποτε δεν νικηθηκα απ'οτι και αν μου υπεδειξαν τα γεγονοτα. Ξερω οτι δεν ειμαι δειλος, αληθεια σας εξηγω, το εχω συνηθησει να με ακολουθουν και παρα, για κατι δικο τους που λησμονηθηκε. Μου αξίζει καλυτερη τυχη απο αυτον τον θάνατο. Ειμαι ενας λαμπρος νέος κι ερχονται οι μερες που θα αναγνωριστω. Σιγουρα και αυτος θα ειναι καποιος θαυμαστης της ομορφιάς μου. Καποιο εκλεκτο ειδος που σωστα δεν αξιολογησα και τωρα θελει να με εκδικηθει. Ομως γιατι ετσι στο χάραμα που κάποιος πρεπει να παραμεινει κατω απ'τα σκεπασματα; Αν μπορουσε λιγο να περιμενει, ισως να το θελα και εγω να παιξουμε το παιχνιδι του. Λογαριαζω να βγω στο μπαλκονι τάχατες ανυποψιαστος, με μια εφημερίδα και τοτε ισως να με εγκαταλείψει. Χωρις κλειδια, σαφώς τα έχασα, μονο με την ρόμπα μου, διχως το εισητηριο της επιστροφης στην τσέπη, τοτε θα σταματησει να με παρατηρει; Όσο τολμηρό και αν ακουγεται, θα τραβήξω αυτον τον δρόμο απο δίπλα του και θα του ανακοινώσω με σιγουρια πως βαρέθηκα. Θα του πω σαν να μην εχει συμβει τιποτα :"Τώρα Εγω... να ξέρεις πως εγώ φευγω. Καλο θα είναι να με ξεχάσεις." και θα συνεχισω να περπατω σφυριζοντας αφηρημένα εναν σκοπό απο Στράους. Αδύνατον. Φοραει ακομα αυτα τα αψυχα ματια, του μελοθάνατου που αδημονεί ποιον θα πάρει συντροφια μεχρι τον Άδη. Αυτος, οπως και εγώ, θα έχουμε την πιο ασχημη καταληξη.

//

2008-06-05T04:57:00.006+03:00

Υπαρχουν δυο ανθρωποι όμοιοι που θέλουν το ίδιο.
οπως βλεπουν, ξερουν το καθημερινα να υπαρχει το ιδιο, ποθούν το
Θέλουν οπως βλέπουν οτι τους ανήκει να υπάρχει έτσι
Υπάρχουν δυο ανθρωποι που αγωνίζονται για το ίδιο.
και οι δυο προσπαθούν για το αυτο, τουτο που προανάφερα και ειναι.
Το αυτό, οπως και οτι είναι η παρουσίαση σαν αυτή την αφέλεια σκέψεων.

Υπάρχουν 2 εκδοχές στην πορεία των δυο ανθρωπων, αυτών.

Ένας(1η εκδοχή)
Ο εκεινος ανθρωπος, ένας δρόμος, ο πρώτος, που θα τον επιλέξουν
γιατι είναι ο αυτός

και ένας άλλος, ((2η εκδοχή)
δρόμος δευτερος, που απλα δεν θα επιλεχτεί, χωρις λογο.
χωρίς λογο δεν θα επιλεχτεί.

Κάποιοι σε αυτην την ζωη επιλέγουν...
και καποιοι άλλοι, απλα δεν επιλέγονται.

77

2008-04-11T20:07:00.013+03:00

Στο δωματιο Παρασκευή κοιτω τον καθρεφτη. Βλέπω ενα φαντασμα οπως ενα φαντασμα βλέπει απο εμένα. Ακουω την φωνή του, πονάω και προσπαθω να ακουω. Βλέπω οπως καταβροχθίζω αχόρταγος αυτο που ορίζει την ορθή απεικονιση. Βλέπω τον θάνατο μου στις κινησεις μου. Βλεπω τον θανατο μου στον καθρεφτη οπως βλεπω τον θανατο μου στις κινησεις μου.Ακινησια οπως μια νυχτα που δεν κινουνται τα ματια. Σπασμους ονειρευομαι μεσα απο σπασμους οδυνης, καυλας, εσπερινης ματωσης. Πιστος οπως πιστος ο τετραποδος σκυλος που δεν του επιτρέπω να μιλήσει. Ανθρωπος οπως τετραγωνος ο ανθρωπος της λογικής που επιπλεει στα ποταμια. Εκει, ολα που αρχιζουν απ΄το τελος ξεχυνομαι. Τις νυχτες εχω ματια που βλεπουν τις νυχτες. Απεμεινα θεατης της ακροασης ή σχηματίζομαι απο χρωματα της φωνής. Βλεπω τις συνηθειες αυτων που συνηθισμενα περπαταν εναν δρομο. Ακουω ακομα και τα κερματα οτι αναπηδανε στις τσεπες τους. Ακουω το κοκκινο κραγιον που ξεβαφει τα χειλη τους. Ακουω τις τριχες τους που μπλεκονται στην ομιχλη μου. Υγρασία σε μια πόλη που δεν θα βρέξει για καιρό. Βλεπω μια πολη οπως με βλεπει και αυτη. Ορθανοιχτα με φυλακίζει. Προσεκτικα θελει να με αποφυγει. Μεσα στους τοιχους ξαγρυπνω ξερωντας πως δεν ενοχλω την πορτα, μα με σιγουρια οχι το παραθυρο. Δεν θα βρεθώ οπως καποιος που φευγει και αφηνει σκοπιμα ίχνη. Βλέπω αυτον που με ξυπνησε γιατι αυτος που δεν θελει να με δει πρεπει να φυγει αθόρυβα. Κρυβομαι οπως κρυβεται ο κυνηγημενος απο τον κυνηγό. Ειμαι εγω αυτος που είναι. Είμαι εγω αυτος που είμαι. Βλέπω την λυτρωση με επιφυλαξη οπως βλέπω ενα χαμόγελο που δαγκώνει σκουριασμένα δόντια. Συναρπαστικός ανθρωπος αυτος που έχει ασημι στο στόμα του και νιωθει παντα διψασμενος. Αυτος που δεν χρειαζεται να πει αντιο, ηρθα και θα ξαναφυγω αν πρεπει. Ζωντανος ανθρωπος αυτος που ζωντανευει στην ιδεα οτι ειναι νεκρος γιατι ηρθε η ανοιξη. Οχι γιατι πρεπει ειναι νεκρός. Οχι γιατι τελειωσαν οι μπυρες. Οχι γιατι ξεχασε αρκετα απο αυτα που οφειλε να θυμηθει.

Θυμαμαι οτι χορτασα. Το αποδεικνυει το αδειο πιατο. Το αποδεικνυουν η ανοιχτη καταψυξη, τα τσοφλια απο τα τεσσερα αυγα, οι φλουδες μιας πατατας απο το Νευροκοπι. Το στομα μου που μασουλάει το σιδερο. Το ρουθουνι μου που εξομειώνει την οσμη στο μπαρούτι. Η γλώσσα μου που τρυπώνει οπως η σφαίρα που βρίσκει τον στόχο της. Τα νευρα μου που επιτασσουν την κοπωση. Κανεις δεν ειναι εδω ή τα μάτια της κάνης. Κρότος μεσ'την νυχτα οπως σιωπη σε ενα λιβάδι. Ισως τα φυλλα να σαλευουν αν τα φυσάει ο Βαρδάρης. Ισως μια παρεα φιλων που ξεφυσαει αμήχανα γυρευωντας καλοπεραση. Ισως μια φυλη κανιβαλων οπως μια φυλη καρναβαλιστων απ'την Πάτρα. Κανεις δεν ειναι εδω οπως καποιος ειναι εδω που ξεκάθαρα κάνει θορυβο.

Ξεκάθαρα.

Κανεις δεν κάνει θόρυβο.

Κανεις δεν ειναι εδω οπως καποιος ειναι εδω πισω απο αυτην την πορτα. Κανεις δεν ειναι εδω οπως καποιος ειναι εδω και βλεπει οτι βλέπω. Βλέπω τον θάνατο οπως η κάμπια μεταμορφώνεται σε πεταλούδα. Ξερνάω τις λέξεις πάνω απ'το μνημα μου οπως το φίδι αποβάλλει το δέρμα του. Αδειαζω την ψυχη μου οπως η ψυχη μου αδειαζει απο ενστικτο. Δεν ειμαι εγω ο οδηγος αυτων που αποφάσιζω να κανω. Δεν παιρνω εγω τις αποφασεις για οτι περναει βιαστικα απ'το μυαλο μου. Μου ηρθε μια ιδεα οπως μου ηρθε περιοδος. Ειμαι ο τροχός, ο τρισδιαστατος κύκλος. Ακονιζω τα δυο μου χερια, τα τροχιζω στα δαχτυλα. Στις παλαμες μου δεν υπαρχει τιποτα διαφορετικο απο αυτα που οδηγουν στην εκπυρσοκροτηση. Το στόμα μου το ίδιο. Πυρός. Σιδερο που φλεγεται. Δημιος εκτελεστης της ανορθωσης. Πέφτω γιατι δεν ικανοποιώ οπως πεφτει η στηση και αναβουμε τσιγάρο. Με σηκωνομαι ξανά και για αυτο μπορω να με σιχαινομαι. Δεν ειμαι εγω ακομα αυτος που είμαι, με αναγνωριζω πως σιγοσβηνω στην καφτρα μου. Με βλεπω πως τραβαω το κορμι μου. Με βλεπω πως αποχαιρετω την φωνη μου. Ειμαι εγω ενας απο αυτους που ειναι. Ειμαι εγω ενας απο αυτους που ειμαι. Ο βιαστικος λεπτος δεικτης. Ο χρόνος που θα σταματήσει με τα χρόνια. Ειμαι εκει ομως εκει και οταν φευγω. Το σχημα, η σχεση με την καμοια σχεση.
Ειμαι εγω ενας απο αυτους που ειναι ενα φαντασμα και βλεπει την απουσια του στον καθρεφτη.

76

2008-04-01T17:43:00.004+03:00

Ειμαστε μια μικρη κοινωνια ποντικών που τρεφόμαστε με τυρί.
Μα μερικοι απο εμάς μοιαζουμε με ανθρωπο.

Σημερα στην δουλεια αργοπορημένος σαν κατεφθασα τους ειδα ολους στο γραφειο μαζεμενους πανω απ'το τυρι.
Ζέστανα τον καφέ και καθησα έξω μοναχος, εγω και ο ηλιος. Πεινούσα αυτο είναι γεγονός, μα περισσοτερο ηθελα να κερδίσω χρόνο απ΄την μοναξιά μου.
Απο καποια στιγμη και μετα, ενας απο αυτους με πλησιασε να ερωτησει γιατι μονος καθομαι και σιωπηλός.
Απευθυνθηκε πίσω απο μαυρα ανθρωπινα γυαλιά προς το μέρος μου.
«Γιατι καθεσε εδω περα μονος συναδελφε; Εχει αντηλιά, δεν σ' ενοχλει ο ήλιος;»
Με ευθύτητα εγώ του απάντησα.
«Καλυτερα μονος να καθομαι στον ήλιο απ'το να καθομαι με ηλίθιους στην σκιά»
Οταν εφυγε ενοχλημένος δεν τον κοιταξα. Δεν συλλογίστηκα διόλου τι θα σκεφτεται τώρα που φευγει.
Μονο παρεμεινα εκει χαζευοντας καταματα τον ήλιο, με γυμνά μάτια.
Σαν άνθρωπος.

Ειμαστε μια μικρη κοινωνια ανθρώπων που τρεφόμαστε με λέξεις.
Μα μερικοι απο εμάς μοιαζουμε με ποντικό.

Σημερα στην δουλεια ένας απο τους ποντικους με πλησιασε με μοναδικη εγνοια να μου φάει το τυρί.
Ξετρυπωσε κάτω απ΄την χαραμάδα ενος γραφειου που η πορτα ανεγραφε:
"Νήγιας. Επίσημος Προιστάμενος της Ανικανότητας"
Φτανοντας προς το μερος μου, επεξεργαζόμουνα ανθρωπινες συνηθειες, τον αντιληφθηκα ποσο με ζυγωνε ανυπόμονα.
Με τους ελιγμούς του πρόσταζε βαρυθυμο θόρυβο σιδεριάς να ανασάνει η ασφαλτος. Οπως και διαπίστωσα οταν έφτασε. Απο πίσω του εσερνε διπλωμένη μια φάκα και αυτος ήταν ξεκάθαρα ο λόγος.
Μπλεγμένη σαρκικά, τεμάχιζε την ουρά του, μα και το στομα του ηταν τσαλακωμένο, απο τον τρόμο.
Προσπαθησε να απελευθερωθει και δεν τα καταφερε. Σκουπισε τα αίματα απ'τα μουστάκια ,επειτα ψέλλισε αδύναμα τις λέξεις, απο τον πόνο.
«Φορας μπλουζα ανθρωπου συναδελφε και μάλιστα την φοράς αναποδα. Ισως να σε ζηλευω μα δεν ξέρω ακομα, ετσι μονάχα αναρωτιεμαι. Το γνωρίζες αυτο όταν την έβαλες ή έγινε απο αμέλεια;»
Εγνευσα καταφατικα χωρις ιδιαιτερη δυσκολια και τον καθησυχασα. Αναστέναξα ήδη απο καλοσυνη, να του στεγνώσω τα αίματα στα χνώτα μου.
«Το ξερω, σαφως και το γνωρίζω, μην απορείς. Είναι επικοινωνιακο τρικ για να μην δεις οτι και τα παπούτσια μου ειναι τρύπια»
Τότε εσκυψε το κεφαλι και έφυγε απορημένος. Με το ίδιο τρόπο που ήρθε. Ξυπολητος οπως ήταν γραπώθηκε με σβελτάδα απο εναν τοίχο, σκαρφάλωσε απο τα μπαλκόνια, κατόπι εξαφανίστηκε αστραπιαία στην ταράτσα. Οπως ενας κανονικος ποντικός που φευγει βιαστικά, έτσι εφυγε και αυτος.
Σαν ποντικός.

12:21

2008-03-14T00:20:00.008+02:00

Ζω στο περι-θωριο μα παντα ως πειραμα-τιστης.
Καποιος -κεντρικος με -οραμα -ακολουθει παρα-.
Κληση εκτελει προσ- το μερος μου καθως εγω- τοζώο σκούζω.
ουρλιαχτά φωνές του εις αναμονη τρεχω απο-.

Περιμενε ανθρωπε αν- δεν πλήττεις.
-υπο συνθηκες ανθρωπε -μονε.
Ανθρωπε!
Δειγμα και εγω οπως εσυ, μονος εγω, εσυ δεν βλεπεις;
Δεν θα -φυγω την βια-συνη σου να προ-λάβω.
Φιλο καλο θα σ'έχω ,οχθρος εισαι δεν -ετοιμάζω.
αν-Α-γνωρίζω ωσ-τόσο μαζι τα δυο εις το μυαλο μου.
Κατα-σκευαζω τον δρομο μονα-ΧΑ!.
Στις ακρες -που τα τοποθετω και οχι με αλλους.
Γέλα εσυ ,γέλα.
Ειναι τοσο ,εχεις δίκιο που στο λεω.
Τωρα δεν φωναζει, αν γελαει ίσως λίγο και τρέχει.

-ρέει απ'τα βημα-τα πανικος, βι-αστικος κι αυτο μπορω να δηλωσ-Ω!.
Με σιγουριά θα ερωτησω γιατι -όλα.
μι-λα ρε σόλ!
Μαλλον η μοναξιά ,οχι ξέχωρα μου τραγουδα- ει-.
Αν τρέξω -ναι ,απλά και αυτος θα παρα-τείνεί.
πατημα-τα στο σκο- τεινο(ω!) και εγώ σαν εκεί-νο.
Πώ(ο) θα με φτάσει οσο πάει, το χει βάλει ,όχι εσας.
Ένα λάθος κάνω κι έτσι τώρα.
Καιρός που αδεια-ζω για συν-ήθεια τα βήμα-τα.
Πετώ ξοπίσω μου τους σ-πόρους
οσο μπορώ, οσο μπορώ καθώ-ς.

-αγωνιστης την μέρα και κοιμά-μαι όρθιος ή εργάτης.
Το ίδιο κάτι -πίνει ουσίες μαζί με το τρεξιμό.
Κατά διαστημα-τα χρησιμο-ποιεί αν κάποιο ό-φελος;.
Σίγουρα αυτος θα είναι πιο-μένος απ΄τον υπο-φαινόμενο.
Στα-μάτ(ι)α ανθρωπε, ηρε-μησε να με χτυπάς κάτω,
τι σου ε-φταιξα;
Και μισός κάτι άλλο αφου είσαι, δεν με πειράζει
εμένα αρκεί -να χάδι.
Συν- ηθισμένος στις λύπες ,εθισμένος στα φαρ-μάκια χρειαζομαι.

Φιλιά απο μακρυά ήθελα να πω εξ-αρχής
συγ-χώρα το λάθος.
Είναι ο λόγος πολύ πρίν απο την δια-θεση.
Εκει που ζώ δεν είμαστε οι νόμοι.
Που -γνώση να στα λέω .
Τώρα όμως ικανο/ποιημένος και επι- αυτήν.
Λάθος μεν, αλλα σωστή γυναίκα.

75

2008-03-10T20:30:00.002+02:00

Πιο κοντά. Απο πάνω είσαι αριστερα. Απο κάτω ειμαι αριστερά. Ψηλαφιζω αυτο ,ξερω οτι δεν γινεται να δω. Αραγε θα ειμαι, θαρρω πως ναι. Αδιακοπες διακοπες. Ισως ενα μουνι, ισως ενα βυζι αριστερό. Απο πάνω ενα δεξί στο ιδιο μεγεθος. Ισως ενα στομα αλλο που ψαχνει οτι χάθηκε. Κατι ευγενικο στην οσμη της ταραχής υπάρχει. Εξερευνω αυτο, ξερω οτι δεν γινεται να δω. Ισως το ακουω. Ισως το ακουμπω. Ισως με εξαπατει η αγανακτηση.
Αδυναμος ανθρωπος ξεγελάει τον δυνατο. Στο σκοτάδι διαπιστώνεις πιο γρήγορα. Κοιτα μπροστα ακομα και οταν δεν οδηγεις. Στο σκοτάδι οταν δεν οδηγείς, ισως καπνιζεις μετά. Καποιος αλλος το κανει για εσενα, αν εσενα σου αρέσει να ντύνεσαι. Ξερω οτι ξερεις μεσα στο μυαλο σου. Συνοδηγος εσυ οπως τιποτα που να ειναι παραδοξο. Στον δρομο ,ο δρομος θα πω πως ειναι ο ιδιος. Στην πορεία το ίδιο. Θα πω πως ειναι πάντα αδειος. Μονο αυτο θα πω και οχι κατι αλλο. Αδειος σαν τις λακουβες που δεν γεμιζουν παντα.
Ισως λιγο η βροχη. Ισως περισσοτερο τα μυτερα παπουτσια, οι ψηλοτακουνες γοβες. Καποιος θα σκεφτει κατι και γι'αυτο. Θα το πει, θα το πει. Υπαρχουν αυτοι που σκεφτομαι, αυτο το ομολογώ. Καθε μερα που ξυπνω υπάρχουν. Αραγε θα ειναι, θαρρω πως ναι. Ειναι, ηρθε η στιγμη να δω. Ειναι , ηρθε η στιγμη θα πω. Ηρθα, δες πως ηρθα. Ποιος εισαι εσυ και εισαι ετσι σκονισμενος; Η σκουπα φιλιπς ρουφαει την σκονη. Απο μακρυα.

74

2008-03-03T06:28:00.010+02:00

Ειμαι ενας δυστηχισμένος ψαρας μα κάποτε υπήρξα επιφανής . Συνηθισμένος πλέον απ'την κακοτυχία μου,περνω ολη την μέρα στο νησί αγναντευωντας την θαλασσα. Mε ενα καλάμι αναζητώ την τροφη μου απανω σ' εναν βράχο. Για δολωμα εχω μερικα ζωντανά σκουλικια που σκαβω καθε πρωι με τα νυχια, βαθιά απ'την αμμο να ξεθαψω. Η μπετονια μου χοντρη και στιβαρή, επιδέξια χορευει στο καλάμι. Το μακρος της συμφωνο με αυτο του διπλανού ψαρά, σωστες ολες οι αναλογιες, όπως πρέπει και το ζύγισμα. Μα αυτος παντα φευγει πρωτος απο εμένα και με τον κουβα του απο ψάρια γεμάτο! Ο δικός μου κουβάς καθημερινά φτωχός παραμένει και φανερά ελαφρύς. Σαν παιρνω τον δρομο της επιστροφής ,περισοτερο κενό τον αισθάνομαι απο το πρωι που ξεκίνησα. Απελπισμένα τον τραβανε ξοπίσω μου οι πατούσες. Πονεμένα τα βηματα, αυτα της υποχώρησης. Σπαρταράνε μέσα τα δολωματα, λιγοτερο βαρυς και απ'τα 21 γραμμαρια της ψυχης. Ασφυκτιά κρεμασμένος απ'το νώμο μου καθως αποσύρομαι αθόρυβα απ'το λιμάνι. Ντροπιασμένος τραβώ οπως και να΄χει το άγονο μονοπάτι του γυρισμού προς το σπίτι. Θα μπορούσα να περάσω απ'τον πολυσύχναστο δρομο τον πλακόστροτο, αυτον που δεν σκονίζει τις μπότες μου, μα ειλικρινά ντρέπομαι. Μην με δεί ο αλλος ψαράς και ξεσπάσει σε γέλια. Μα γιατί να είμαι τοσο ατυχος; αναρωτιέμαι μεσ΄την συμφορά μου. Τα ιδια συνεργα εχω και εγω με αυτον, μονο ειμαι πιο αδυνατος στα κυβικά και σιγουρα πιο ασχημος. Η όψη μου αποκρουστική, το βλέμα μου βασανισμένο ειναι το παραδέχομαι, στα μάτια μου φωλιάζει η λύπη, αλλα δεν ζητησα συμπόνια απ'τα ψαρια! Το στόμα μου εγκαταλειμμένο το αισθάνομαι, λιποτακτήσαν απο καιρού οι λέξεις το γνωρίζω οπως και εσείς, σπανια χαμογελώ υπευθυνα, μα λετε ολα αυτα να παιζουν καποιον ρόλο; Ο κουβάς μου σαν κάνω να τον ανυψώσω αν είναι ασηκωτος είναι απ'το φορτίο της ντροπής και μόνο. Απ'την μεθοδική αναγνώριση της ηττας. Τον κοιτάω τον αλλο τον ψαρα με πονηρές κλεφτές ματιές, με τι ανεση απλωνει το καλάμι του στην θαλασσα κι ασφυκτιώ. Λες και εχει κάνει συμφωνία με τα ψαρια. Θαρρεις πως μιλάει μεσ΄την καρδιά τους ο άτιμος! Και λιγο πριν προλάβει να τελειωσει μια σελιδα απ' το βιβλιο του, το παρατάει βαναυσα καθως ξερει οτι τσιμπησε άλλο ενα μεγαλοσωμο ψαρι! Τόσο μεγάλο σας λέω που η ουρά του ξεχωρίζει, έτσι με οίστρο που κλοτσάει τον κουβά. Πότε τον ταλαντευει και πότε δίνει σφαλιάρες στον βράχο θελωντας καταφυγη ξανα προς την θαλασσα. Τόσο μεγάλο ψάρι είναι το δικό του που δεν το βαστάει ουτε ο κουβάς και εγώ τίποτα. Ουτε καν ένας φουκαράς αστερίας να μπλεχτεί στο αγκίστρι μου. Ακομα και το καλαμι να σας πω τώρα, ο ίδιος πωλητης μας το προμηθευσε, το παραδέχομαι. Ομοιο είναι με το δικο μου ρητά, ειμαι σίγουρος. Ως προς την κατασκευη του, το βάρος μα ακομα και το χρωμα του. Γαλάζιο μας το πλάσαρε με σχέδιο να μαλακώνει την θαλασσα. Αυτο θα σας δώσω είπε και το κανε, αυτο που είναι το μαγικό για τα ψάρια, εγώ πίστεψα. Μα τίποτα... τίποτα απολύτως. Τι να φοβίζει τα ψάρια και δεν τσιμπάνε απο εμένα; Μήπως η γερικη μου όψη; Μήπως οτι ειμαι λιγομιλητος, συναμα και πολυ κλειστός στον εαυτό μου;

Ειμαι ενας ψαράς καλοψυχος μα ουδε ποτε κανεις δεν αναγνώρισε αυτην την καλοσυνη μου. Δεν μου χρειαστηκε εντουτοις ποτέ. Σιγουρα οχι σε τουτη την ζωη που στέκομαι μονος στον βράχο, ποσο μαλλον μπερδεμένα θα είναι ολα κατω απ'τον βυθό, συλλογίζομαι. Δεν βρίσκω παρηγοριά σε καμοία απο τις σκέψεις μου, στιγμές υπαρχουν που σκέπτομαι και τον πνυγμό. Πως να με καταλάβουν τα ψάρια ,οταν κανενας ανθρωπος ποτε με θέληση δεν το κανε; Μονόδρομος όλα στις μέρες που περνάν. Ομως ειμαι αληθινά καλος και ας μην μπορω να σας το αποδείξω. Εσεις ολοι οι καινούριοι απο το μέλλον. Να σας κάνω το τραπέζι με φρέσκα θαλασσινά, μυρωδιές που θα τραβούσαν ακομα και απροσκληπτους ταξιδευτές απο μέρη μακρινά. Να σταθουν εξω απ'την πόρτα ακομα και οι φίλοι σας, μυρίζοντας μέχρι και το σανταλόξυλο στην πόρτα μου με την δικαιολογία πως χασανε τον δρόμο. Αρκεί μονο να ρθειτε συντροφιά μου ενα πρωι εδω στον βράχο ,θα διαπιστώσετε πως κάτι τρομερο συμβαίνει και δεν μπορω να πιάσω ουτε ενα ψάρι! Ελάτε να μου δώστε μια εξηγηση που σας παρακαλώ, σαν με κοιτάξτε έστω και με αντιπάθεια στα μάτια, πείτε μου εσείς τι καταλάβατε. Γιατι εγω δεν ξέρω τίποτα περα απ'ολα αυτα. Ειλικρινά σας λέω δεν μπορώ να καταλάβω. Περνάν απλα οι μέρες έτσι στο νησί, τίποτα απο αυτα που επιθυμώ δεν λαμβάνω. Εχω υπομονη αν σας εχω κανει να αμφιβάλεται που σε καμοια περιπτωση δεν θέλω, μα για ποσο ακομα; Πεινάω τρομερά μα και αυτο το ξεπερνάω, ειμαι πεισματάρης. Δυο τρια ψαράκια λαχταρώ απλα να μην αισθάνεται αδειος ο κουβάς μου. Ειμαι τοσο αγαθος που οταν σουρουπωσει και επιστρέψω, μου αρκει ο λογισμός οτι μπορω να ξαναέρθω και αυριο. Να ξαναπροσπαθήσω και ίσως κατι μεταβάλει την κακοτυχία μου. Αγαπώ την θαλασσα περισοτερο απο εμένα ,την ζωή μου της την χαρίζω διχως ανταλαγμα. Δεν νοιάζομαι πιότερο για εμένα, αυτα τα μελτέμια που στοιχειώνουν το νησι τα περνάω για πλάκα συντροφιά με την θαλασσα. Αντιθέτως είναι οι στιγμές που διαπιστώνω οτι δεν έχω το θάρρος να πιάσω εστω και την πιο μικροσκοπικη μαριδα. Αφου τοσο ευαισθητος ειμαι λοιπον, παυω και ας διαφωνεί αυτη η κοιλιά που έχω ,ετσι που ξεχωρίζει δειλά μεσα απ'τα κοκκαλα. Πεινάω πιστέψτε με μόνο αυτο, δεν μου εχει απομεινει αρκετή δυναμη για αλλες σκέψεις. Λίγο πριν ο ήλιος βυθιστεί στην θάλασσα αρχίζω να περπατώ όσο είναι ακομα μέρα για να επιστρέψω στο φτωχικό μου. Ξαναθαβω τα ίδια σκουλίκια που είχα για δωλομα ,θαρρω οτι τα εχω βαφτίσει πλεον ,με γνωρίζουν αν τα φωνάξω με ονοματα. Στο ιδιο μερος ,απο τον ιδιο λακο την επομένη ν' αναζητησω. Ξέρωντας οτι η θεληση δημιουργει ζωη, προσταζει την δραση ,συνεπως το πρωι θα βρω και περισοτερα. Αυριο θα ειναι η τυχερη μου μερα, ελπίζω. Αποκοιμιεμαι με αυτην την αγια σκεψη για να πιασω το πρωτο μου ψάρι. Την χαραυγη ντυνομαι βιαστικά μην με προλάβει ο τυχερος ψαράς, αν και πάντα αυτος ερχεται αργοπορημένος. Μηπως και αιφνιδιάσω τα ψάρια στον ύπνο, πρώτος να βρεθω στον βράχο μου τρέχω. Καθε πρωι λιγο πριν τις επτά στο λιμάνι με τον κουβά που ζηγήζει μονο οσο και τα δολωματα. Λιγοτερο απο τις τρυπιες τσέπες μου. Λιγοτερο και απο τα 21 γραμμαρια που ζυγιζει λενε κάποιοι η ψυχή μου.

Ειμαι ενας ψαράς πολύ γέρος και μοναχικός σε ενα νησι που δεν γινεται. Με μισώ στιγμές, μα ειναι ακομα νωρίς για να το κάμω αυτο. Γέρος ναι μα θέλω να ζήσω, εστω αν αμοιβάδα. Το ονομα μου θα είναι τοσο μεγάλο οσο και τα χρόνια αν λογαριάσω πως τα πέρασα μόνος. Δεν είμαι ξακουστος ,αν αυτο σας εδωσα να καταλάβατε. Θαρρω πως δεν με ξέρει κανεις εδω σε αυτον τον τόπο. Δεν έχω για φίλο κάποιον, παραμονο την μοναξιά μου και αυτο ισως να οφειλετε στο οτι ειμαι χωρις αμφιβολία αποτυχημενος. Μα και την εμφανιση μου δεν την φροντίζω μηπως ετσι ξελογιάσω εναν επισκέπτη που αρκείται στις ομορφιές τις καθημερινές. Τα μαλλια μου βρωμικα και απεριποιητα, τα εχω δωρίσει στο έλεος του χρόνου. Ειμαι χωρις δευτερην σκεψη ενας ανθρωπος που δεν θα θέλατε να συναντήσετε. Αναμφίβολα αυτος που αντικρίζεις και δεν θα αλλαξεις μαζι του έστω μια κουβέντα. Δεν θα του πεις αν είσαι τουρίστας "Καλημέρα θαλασσολυκε, ποσα μποφόρ θα ελεγες οτι εχει σημερα η θαλασσα; Φαινεται φουρτουνιασμένη ε;". Δεν εχω απάντηση.

Τα ψάρια δεν καταφερα ποτε να τα ξελογιάσω, δεν πιστεψαν ουτε αυτα πως ο κουβάς μου ψαρίλα μυρίζει και θα'ταν φρονιμο να κάνουν ενα σάλτο. Το καλαμι μου διαμαρτυρεται απο την ακαμψία. Θα ηθελα να μόνο. Στον βράχο. Να νιωσω τον σφιγμό της ζωής πως λικνίζει την μπετονιά, γίνεται ένα με τον δικό μου μεσα απο τις φλέβες. Εστω μια συγχρονη γοργόνα να βγάλω απο αυτες που πεφτουν σε καταθλιψη. Στον βράχο μα. Με τις γυναίκες ποτε δεν τα πηγαινα ιδιαιτερα καλα και με αυτες. Ειμαι ενας ψαρας φτωχος γερος θλίμενος μόνος μα τίμιος επιμενω να σας λέω. Με τις οικονομιες μου απεκτησα αυτα τα συνεργα. Ομως μου ειναι πλεον ολα αχρηστα, αν θελετε να ξερετε μπορω να σας το πω τώρα μηπως και με καταλαβετε. Δεν εχω τιποτα ευλογο στο να τα κρατάω. Και περισοτερο απ'ολα, αυτο το κοφτερό μαχέρι που αγορασα ταχα να καθαρίζω τα εντοσθια απ΄τα ψαρια. Θυμαμαι οτι λογάριαζα να πάρω και δευτερο, μηπως τοσο μεγαλη ηταν η επιτυχια μου και καποιο θηλυκο ζηγωσει απο τις μυρωδιές. Αχ ένα κορίτσι να είχα! Απο μακρυα οπως με πλησιασει να σκυψει με κατανόηση πανω απ'τον κουβα και να βοηθησει με χάρη στο καθαρισμα. Πάντα σκεφτόμουν ενα κορίτσι οταν με σκεφτόμουν ψαρά. Σε εναν πινακα ζωγραφισμένο με κομένα τα χέρια. Το καλάμι ειμαι ετοιμος τουτη την στιγμη και ας ξερω πως ειναι της απελπισίας, να το στειλω στον αγύριστο. Ευχομενος ποτε μου να μην το ξαναδω, αυτο και εκεινον τον παλιανθρωπο που μου το πουλησε. Ο απατεώνας φρόντισε καλα για εμενα πως να γίνω κακοτυχος! Ομως αυτο το μαχέρι; Ειναι στην ιδια κατασταση, απλα δεν στέκει οπως τοτε στην βιτρίνα. Φαντάζομαι οτι θα υπάρχει και η τιμή του κολημενη στην λεπίδα. Θα μπορουσα με αυτα τα λεφτά να εξαγοράσω την ελευθερία μου, αν θέλετε να ξέρετε και εγω να σας πω το δευτερο και πιο σημαντικο. Ομως παρ'ολα αυτα προτίμησα να το έχω συντροφιά με τα σχισμένα ρούχα μου. Τις τρύπιες μποτες μου που μπαζουν νερό. Ποτε δεν βρεθηκε λογος να το ξεκουμπώσω απο την δερματινη θηκη, εστω να σιγουρευτώ οτι ειναι ακομα το ιδιο κοφτερό οπως οφείλει. Χαραζωντας το δάχτυλο μηπως και ενας καρχαρίας με πλησιάσει απ'τα αιματα. Να το σηκώσω ψηλά οπως θα είναι ακομα πρωι, καμαρωτά να σας πω ποσο περηφανα με αντιγράφει. Πρωι πολυ πρωι και το πρωτο μου ψάρι, κοιτάξτε με όλοι θα αναφωνήσω! Το πρώτο μου ψάρι και είναι τόσο μεγάλο που χρειάζομαι την βοηθεια σας. Τότε σιγουρα θα με ζήλεβε και ο διπλανός ψαράς, τοσο πολυ που σχεδον θα με ηθελε για φίλο του. Ίσως να με προσκαλούσε να γνωρίσω την οικογένεια του, να φάμε ολοι μαζί. Περηφανος που θα ηταν για εμενα θα πρόσεχε να πει: "Γυναικα φέρε το καλυτερο κρασι. Αυτος ειναι ο ενδοξος ψαράς που σου έλεγα ,τα καταφέρνει το ίδιο καλά με εμένα και ίσως πολυ καλύτερα πρεπει να ομολογήσω" Ομώς τίποτα απο αυτα δεν συμβαίνει πραγματικά. Προφανώς ειναι Δευτέρα 3 Μαρτίου του 2008 και υπάρχει το ιντερνετ. Είναι πρωι και η αληθεια ειναι οτι απλα ειναι Κυριακή ξημερώματα Δευτέρας. Και γι'αυτο τοσο μισώ αυτο το μαχέρι στην θήκη που σαπίζει, περισοτερο απο τον κουβά ,την μπετονιά και το καλαμι. Καθρεφτίζει στην λεπίδα την αποτυχία μου.

Αυτη η αποτυχία οσο περνάν τα χρόνια με γεμίζει με θυμό. Αρχίζω να μισώ τα παντα, δεν με αναγνωρίζω, θέλω εσεις τώρα να ξέρετε. Ακόμα και την θάλασσα που σας είπα οτι αγαπώ, την μισώ έτσι απλά. Την ιδεα οτι εγινα ψαρας και δεν χάθηκα στα δάση να κυνηγάω πεταλούδες, λόγου χάρη. Ειδικα ειναι εκεινα τα απογευματα της αποτυχιας, που σκεφτομαι να παρω απο πισω τον αλλο τον ψαρα, παραλογίζομαι. Με την μεγαλη την κοιλια και τον φουσκωμενο κουβά να δω που εξαφανίζεται. Ελαφρυς εγω αφου δεν καταφερα να πιασω τιποτα δεν θα τον χάσω απο τα μάτια μου. Και ας με χτυπάει η πεινα στο κεφάλι. Χορτάτος αυτος δεν θα μπορεί να τρέξει μακρυα μου. Τον φαντάζομαι να βαδιζει αγάλια προς την κατοικία του που θα τον περιμενει στην φωτιά ενα πελώριο τηγανι. Δεν θα'ναι μακρια απο εδω το σπίτι του θαρρώ. Ισως μετά το αλσάκι ,πίσω απ'την ταβέρνα, εκει που μαζευονται ολοι οι διάσημοι ψαράδες. Συζητάνε μεχρι πρωιας για τα κατορθωματα τους, ιστορίες της θαλασσας που εγώ ποτε δεν είχα τιποτα να πω. Ναι, σιγουρα καπου εκει θα μένει και αυτος, ξέρω τον δρόμο. Μια παχουλή γυναίκα σαν την χάρη του θα ανοίξει την πόρτα τονίζοντας με δέος: "Πως πήγε η ψαριά άντρα μου; Φαντάζομαι θα εχει πολλα ψάρια ο κουβάς σου, ετσι περηφανα που τον κουνάς". Με την γνωση της επιτυχιας αυτος, δεν θα βιαζεται καθολου να φτασει και να τα αντικρύσει. Θα σταματήσει ισως για λιγο στο δάσος να κοψει ξερά κλονάρια για προσάναμα. Απολυτα σιγουρος θα σταματήσει τον χρόνο. Λιγο πίσω θα σταθω και ξανα θα ακολουθώ, πιστά μεχρι που θα αφήσει τα αρβιλα διπλα στο πατάκι. Και τοτε μεσ΄την σκοτούρα του θα τρυπώσω μέσα, σιγουρα θα εχει ξεχάσει μισανοιχτη την πόρτα. Θα τον πλησιάσω αθορυβα την ώρα που χάμω στην φλοκάτη θα μετράει με στόμφο τα ψάρια. Και διχως να με καταλάβει θα χώσω το μαχέρι στην λεμαργη κοιλιά του. Θα το στρίψω με τοση δύναμη την ώρα που θα με κοιτάει στα μάτια, ώστε να νιώσει τον δικο μου καημό όλα αυτα τα χρόνια που πέρασα στον βράχο. Και αφου του καθαρίσω τα εντοσθια για τα καλά θα τον πετάξω μεσ'το αλευρι ,που θα'χει μπολικο φαντάζομαι. Στο υπόγειο, τοσο έξοχος ψαράς που είναι και φυλάει εκει ολα τα λαφυρα του. Και επειτα θα τον τηγανίσω, ζωντανός ακόμα που θα υπάρχει, υπερβολικά φρέσκος και φωνακλάς. Δεν ηθελα πολλά αν αυτο ειναι το τελευταιο που θελω να ξερετε, μην με περάστε για τρελό ετσι που σας εξιστορώ τα παραπανω .Εξ'αλλου την γυναίκα θα την αφήσω ελευθερη ,δεν θα την ταλαιπωρίσω καθόλου, τι με εφταιξε η δόλια; Ισως την βάλω να ετοιμάσει τις σαλάτες, να την ρωτήσω που κρατάνε τα λεμόνια και μετα αμέσως θα την διώξω. Θα της πω και ποιον δρόμο να πάρει, τον σύντομο για να φυγει, αν δεν ξέρει πως βρέθηκε τυχαία εδω. Εν'αρχη με το 1/4 της ψαριάς θα ημουν ικανοποιημένος, δεν θα του έκανα τετοιο κακό. Ακομα κι αν δεν μπορουσε να μου δωσει αυτο που μου αξίζει θα συμβιβαζόμουν με οτι ειχε διαθέσιμο. Κάτι θα μου έδινε ,δεν συμφωνείτε και εσείς; Δεν θα φταναμε σε καμια περιπτωση στο φονικό, ναι σε καμια περίπτωση δεν θα γινόταν αυτό. Ομώς πλεον είναι πολυ αργά αν θέλετε και την αποψη μου γι' αυτο που γράφω. Ήδη να ξέρετε θέλω, οτι κοιτω πίσω απο το παραθύρι πως διασκεδάζει με τον γάτο του στο τζάκι. Η γυναικα του τον κοιτά με θαυμασμό ,μα και ο γάτος το ίδιο ,αγαπάει περισότερο αυτον και απ'τα ψαρια! Τι ανοητο γατί σκεφτομαι. Σηκώνετε αξαφνα αυτος ο άπληστος ψαράς, ρίχνει λίγα κουτσουρα να φουντώσει η φωτιά και μαζι με τον κουβα διασχίζουνε το σπίτι, σαν αχωριστοι φίλοι. Μετράει με ηδυπάθεια τα ψάρια, η φωτιά κάνει τα λέπια να καθρεφτίζουν στα μάτια του την πονηριά. Ανοιγω την πόρτα και με υποδέχονται τα παρακάλια. Ομως ειμαι αποφασισμένος και πιστος πλεον μονο στο μαχέρι φροντίζω να του πω: "Πλεονέκτη άνθρωπε, τώρα να ξες πως θα πληρώσεις!"

00:30

2008-02-23T13:39:00.018+02:00

Δωδεκάμισι. Ενα βραδυ χωρις να το πολυκαταλαβω καταφέρνω να κερδίσω κατι ξεχωριστα ομορφο. Εκεινη ακριβως την στιγμη, στις δωδεκάμισι. Διχως ιδιαιτερα να το προσπαθησω θαρρω πως ειμαι πανευτυχης για οτι μου εχει δοθει.Το επομενο που ερχεται,απο αντιδραση σκεφτομαι οτι θελω να απομονοθω, σχεδον εχω αποφασισει οτι θα ηταν καλο ακομα και να κλάψω αν αυτο χρειαστεί. Κλεινω τα τηλεφωνα με μοναδικη εγνοια να μην μου θυμισει κανεις το παραμικρο για οτι χαρακτηριζει το χθεσινο βραδυ. Δεν μένει τιποτα αλλο απο το να μεινουμε μονοι εγω το σκοτάδι και η σιγή. Κατευθυνομαι με βραδυνά βηματα προς το δωματιο μου αφου εχω αφησει στο διπλανό ενα γράμμα για να το δεί η κυρία του σπιτιου, αν επιστρέψει. Με σεβασμό γραφω: "Τωρα εγω να ξερετε πως θα αποσυρθω μεχρι και το ξημερωμα καλη μου κυρία. Παρακαλω πολυ να μην με ενοχλησει καμοια απο τις ομορφιές σας γιατι σιγουρα θα αποκοιμηθω μετα απο τοση κουραση. Το ιδιο θα σας συμβουλευα να κανεται και εσεις." Τσουζουν ακομα και τα μάτια μου. Αν μπορουσε να μπει καθως γυρνουσε θα το εβλεπε. Μα την πορτα την εχω κλειδώσει με σιγουριά, εχω αφησει ακομα και το κλειδι εκει να ησυχάζει στην κλειδαροτρυπα, ξερωντας οτι δεν θα το στριφογυρίσω μεχρι την χαραυγή. Αναζητώ στα πόδια μου τα σκεπάσματα και κατω απο το λιγοστο φως του καιριου ψαχνω τις λέξεις. Γραφω: "Υπηρξαν δυο βραδυα. Ενα βραδυ καποιος ατυχος ηθελε να μεινει μονος. Ενα βραδυ καποιος τυχερος ήθελε να κλάψει".

Μετα ασυναισθητα αρχίζω να κλαιω και δεν καταθετω τιποτα αλλο σε εκεινο το τετράδιο. Ειμαι ειλικρινης. Μονο τις τελειες σας κρυβω και αυτο επειδη ειναι υπερβολικές να τις κάνω επικόληση. Τόσες πολλές που δεν μπορω με βεβαιότητα να τις χαρακτηρισω αποσιωπητικα. Μετρονόμος. Σιωπη στο δωματιο που κλαιω σιωπηλα. Δωδεκάμισι. Το μονο που συλλογιζομαι ειναι να σκουπίσω τα ματια μου με ενα απαλο χαρτομαντηλο. Δεν σκεφτομαι αληθεια κατι συνταρακτικο εκτος απο την νυστα μου. Με περνει ο υπνος συνεπως. Ξημερωνει και υπάρχει η μαρτυρία για οτι εκανα το βραδυ που περασε. Διαβαζω: "Ενα βραδυ καποιος ήθελε να κλάψει". Νιωθω δικαιωμενος που δεν εγραψα περισσοτερα. Ισως και πληρης αφου μπορω γραπτά να αποδειξω οτι τιποτα το ατυχές δεν εχει συμβει εκτος απο την θλιψη μου. Τυχερος που καταφερα να την κοιμήσω. Τα ματια μου θα ειναι πρησμένα, τα φαντάζομαι μεγάλα μα με περιορισμένη οραση. Τα επεξεργάζομαι με τα δαχτυλα προσεκτικα, τα κατευθυνω στα γυαλιά μου. Αγαπάω για καποιον παραδοξο λογο ξανα την φωνή. Εχω στόμα. Χρειαζομαι καποιον να μου πει "Καλημέρα. Χθες το βράδυ σε ακουσα που εκλεγες". Ανοιγωντας την πορτα αναζητω μεθοδικα τον νιπτηρα. Διασχιζω αυρά τα δωματια. Καποιος θα υπάρχει σε αυτο το σπίτι. Θελω απ' τον πρωτο που θα συναντησω να πεσω στην αγκαλια του και να του φωνάξω: "Χθες το βραδυ εκλεγα. Με ακουσες; Μήπως ετυχε να με ακούσεις;;;". Οι πορτες στα δωματια ολες ορθανοιχτες, στο ενα απο αυτα οι κουρτινες ισοροπουν στα παραθυρα και ποτε διπλωνονται τρυφερά απ'τον αερα.

Ισορροπια. Κανεις δεν υπάρχει να ανταλαξω μια κουβέντα. Λυπημενα να του ανακοινωσω την αιτία που εκλαψα. Το σπιτι ειναι αδειο χωρις βηματα μα δεν αναρωτιεμαι τον λογο που δεν περπαταει κανεις. Θα περιμενω πάλι να βραδιασει και ισως τοτε καποιος να ρθει. Τραβάω πισω μου την πολυθρόνα και καθομαι στο παραθυρο ,τυλιγμένος ζεστά στην μοναξια μου. Κοιταω με ασφαλεια το διαζωμα. Προσμονή. Περναει μια αμαξα οπως και χθές ,ο ίδιος καβαλάρης χτυπάει με μανία τα αλογα. Σωπαίνουν και ας πονάνε, συνεχίζουν να την τραβάνε ατάραχα. Τον ίδιο πελατη διακρινω μεσ'το βαγονι της αμαξας, τον φανταζομαι γεμάτο ζωντάνια, μα και λιγο νυσταγμένο απο τους κραδασμους της βαριας ροδας στο πλακοστρωτο. Σε λιγο καποιος που ξερω θα φανει απ'΄την γωνια αυτου του δρομου. Καλοντυμενος σημερα που ειναι Σαββατο. Μαυρα γάντια, παλτο τοσο χαμηλο που ερωτευεται τις γαμπες του, φρεσκογυαλισμένο παπουτσι λουστριν. Σαββατιάτικο καπέλο. Γοητευτικός ακομα και με το αναλαφρο βαδισμα του. Θα κρατάει στο δεξι του χέρι εναν φάκελο, στο αλλο κατω απ΄την αμασχάλη θα ξανασαίνει διπλωμενη εφημεριδα. Ισως να δω και καποιο αφοσιωμένο ζευγάρι μα δεν θα κοιταξω τα ματια τους, συλλογιζομενος πως στα δικα μου μπηκε καπνος. Θα αναψω αρκετά τσιγάρα, ισως να καπνισω και ολο το πακέτο. Κανεις απο αυτους που θα δω, ξερω πως δεν θα ερθει εδώ με φρόνηση. Καταφερα σιγουρα να ειμαι μονος αλλα δεν μου καιγεται καρφι. Ειναι ακομα απογευμα.

Απλωνομαι περρισοτερο στην καρεκλα στοχαζόμενος την ερμηνεία της μοναξιας. Περιμένω ξανα να βραδιάσει και μου αρκει αυτην η σκεψη. Οταν αδειαζεις αστραπιαια, με τον ιδιο γρηγορο τροπο που γεμισες ειναι τρομερο. Ξεχυλίζεις/Ξαναγενιεσαι. Οταν βρεθηκα σε αυτον τον κοσμο δεν ηξερα με ποια σειρα θα μου δοθουν οι ομορφιες. Δεν τις προγραμματισα μα ουτε ποτε τις εβαλα σε ταξη. Ουδε ποτε τις αξιολογησα. Απλως ήρθαν για καποιο δικο τους λόγο που σιγουρα θαρρώ οτι δεν γνωριζαν και αυτες. Παραδοξο το οτι δεν κερδισα τιποτα εγω. Η μεγαλυτερη κομπίνα ενος χαρούμενου ανθρωπου που έχει το ιδίωμα της μνήμης είναι να τα ξεχναει ολα. Δεν ξέρω τιποτα λοιπον αυτην την στιγμη και μου φτάνει. Ισως μοναχα την ωρα αν κοιταξω το ρολοι. Εξη ακριβως θα δειχνουν οι δεικτες μα και πάλι δεν είμαι βέβαιος έτσι οπως εχω απλωθει. Μηπως δωδεκάμισι και το εξετάζω ανάποδα; Σηκωνομαι αξαφνα και με γοργές κινήσεις πλησιάζω το ρολόι. Ειναι πράγματι εξη ακριβώς. Ξαναγυρνάω στην καρέκλα μου σίγουρος. Ειναι χειμώνας στην πολη μου, αρα οπου να΄ναι θα βραδιάσει.

73

2008-02-21T00:49:00.003+02:00

Καπνός ξαφνικός που εκδηλώνει το προσάναμα. Οτι παρατήσει στο περασμα της η φωτιά. Κυκλοι γυρω απ'τον επίλογο για να ξαναγυρίσω. Σελίδες που καιγονται ,γραμματα που τρεπονται σε φυγή. Θυμισου οπως τοτε που παιζαμε με την φωτιά. Θυμισου που τιποτα δεν αλλαξε. Καπνός ήταν. Ξαποστασα λιγο ,ανακουφιστηκα εκει που συνηθιζεται η ζεστη καθημερινή. Αλλαξα συνηθειες για να ξερω πως είναι. Ομως γυρισα συντροφιά με τα γραμματα. Ψαχνω ενα σπιτι χωρις ιδιοκτητη αλλα δεν μου αρέσει η ιδέα πως δεν ανοικει πουθενά. Δουλος της αδρανειας εξου και η ξαφνικη παραλυση. Υπερκατανάλωση ιδεών. Οχι τα δαχτυλα που δεν κουνιουνται ,οχι αυτη η συνηθισμενη. Πατάω τα πλήκτρα ,κοιταξε τρέμω. Μα πως; Γυμνη παραλυση, με σιγουρια οτι χαμογελά η αληθεια αναμεσα στις λέξεις. Ολος ο κοσμος γράμματα ουρανοκατεβατα. Νεος πολυ για να μην με πεις βρέφος. Ξυνω τα μάτια μου, τα πληγώνω με ενα μολύβι. Αυτο με τα πολλά μπέ. Χρησιμοποιώ οπως και παλια τα αντικείμενα λάθος. Μιξοκλαιω αλλα ειμαι συναμα τυχερος που δεν ειμαι εσυ. Δωσε μου λοιπον ενα μολύβι και ενα φτυαρι μα μην φυγεις. Μεινε εδω να σου πεταξω τα χωματα. Θα σε σκεπάσω μα δεν θα καταλάβεις ποσο βαρυνες απ'τα γραμματα. Εκανα μια ανακαληψη. Λεξεις απ'τα αδυτα της γης ,θησαυρος πολυτιμος. Κουφος να ακουσω τον ερχομο τους ημουν. Στραβός να δω το μεγαλειο, δειλός να τις καλωσορισω υπηρξα. Μου το αναγνωρίζω. Ξεχασα πως είναι να μην έχεις χέρια στολισμένα με δαχτυλα που στηρίζουν δαχτυλα εξαρτημένα στις παλάμες. Να στρωσω ενα τραπεζι σημερα και να δειξω κατα που ειναι το κρεβατι, σαν ταπεινος οικοδεσποτης. Και ας μην έρθει κανεις. Αυτο ειναι το τιμημα οταν κρατας κατι παραπανω απ'οσο οφειλες. Φευγει απο μόνο του. Ο χρονος εξοριστος στις αναμνησεις, σου χτυπαει την πορτα. Ασφυκτιά στο κουδούνι. Καλως ορισες χρόνε, θα σ'ανοιγα έτσι κι αλλιώς. Περνα μα στασου για λιγο. Αυτο το προσωπο σου, μου θυμιζει εναν καθρεφτη. Αυτο το αντιο μου θυμιζει ενα προσωπο. Μην μιλήσεις ακομα. Φευγεις κιόλας; Στυγνο δωρητη της δηλιας ,αμυδρα σε θυμαμαι. Τι μου εφερες για αποψε; Ντυσου καλα, βαλε και διπλες καλτσες. Το καλοκαιρι σκουλικι δραπετευει στον κήπο μου. Τον χειμωνα σαν χειμωνας πεφτει να κοιμησει τα δεντρα. Τις φυλωσιές στα λευκά να ντυσει ,την παυση αγαπά .Κανεις να μην τα διακοψει απ'τον ρυθμο της σιγης. Κάτσε να πιούμε μπας και ζαλιστούμε. Τι ακούς ,έτσι οπως σκυβεις; Ασε με να ακουμπήσω και'γω στην καμπούρα σου. Αγερας σφυριζει μεσα απ'τα παγακια, άκου. Πτώση. Βουτια σε ποτηρι χαμηλο που κοχλάζει η ζάλη. Ντυσου καλα δύτη. Τετάρτη βράδυ. Σαν ολες τις 4 εποχες. Θεσσαλονίκη. Κονιακ ζεστο που δεν βγαινει απ'το τριανταφυλλο. Αλκοολ στιφρό που σε βυθιζει στον πατο. Πεφτεις στα απαλα σαν τα φυλλα ,παραλυση επειτα απ'την δραση ξανα Χάμω στον πύργο. Παυση. Εξαντληση. Ακινησιά. Βάρος.

Κατω εκει που ελειωσε το χιονι. Χειμώνας Τετάρτης στην Θεσσαλονίκη. Οχι βαρυτητα ,απλα ενα ανεπαισθητο βαρος. Ισως η σκεψη που βιάζει την αναγνώριση, δημιουργει την ενοχη αυτη: Μεγαλη ευθυνη που μοιαζω με το ζωο ανθρωπος και πρεπει να ορθοθώ σε μια Θεσσαλονικη. Παρακληση να μην ειμαι ισως μετά και εγω. Ομως κάτι διαφορετικό. Εδω βοσκει η αληθεια αλανιάρα. Μα που βρεθηκα; Στο λιβάδι που ειναι τοσοι οσοι χρειαζεται να αναρωτηθεις τι χρειαζεσαι πρωτα εσυ. Πως την λένε αυτην την πόλη που έχει πράσινο; Αξιοπρέπεια. Ενα δεντρο μια θηλεια και μια σκαλα παρακαλω, κατόπιν αφήστε με μονο. Πτωση που διαρκει μια στιγμη ,τι ακριβής! Ζωγραφιές. Ανοιξη σε λευκες σελιδες ο θανατος της καμπιας θα μεταφέρει ζωη χρωματιστή. Ματζέντα αν ανοιξει μηχανικα τα φτερα της ,αθορυβα οστόσο, μια αμυδρή πινελιά. Φυσάει πολυ για νυχτα Τεταρτης, δεν θ'άκουστει ακομα και αν μπλεχτει στα μαλλια μου. Δεν χανει ποτε τον δρομο της στον κανβά. Την προσκαλει η φυση να δαμασει τον αγερα. Ο αγέρας τι χρώμα έχει; Ανεξίτηλο ότι κι αν είναι ,παντοτινό. Ουρλιάζουν ολοι αυτοι που φυλακισε και ταξιδευει. Εδω διπλα στα δέντρα θα ζωγραφίσω μια πέτρα. Να, νεκρή η φύση που θυσιάζεται. Η φυση ειναι ακριβεστατη. Δεν συγχωρεί. Σου το'πα. Ενα εργαλειο πολυπολοκο πιο πολυ κι απ'το ρολοι στους πύργους. Ακροβατης σε τσίρκο παντα στον χρόνο του. Πληρωσαμε εισιτηριο ,ας μπουμε και σταμάτα να είσαι φλύαρος. Ντύσου καλά και πες μου τι βλεπεις. Οτι και εσύ που είσαι γυμνός. Γρανάζι μεσα απ΄τους τροχους της αμηχανιας. Μηχανικος πλουσιος που επιδιορθωνει καρδιες. Οχι ψυχιατρος με γνωματευση γιατρου. Αυτος ειναι πιο μονος και απο ξακουστο ποιητη. Ο νους δεν θεραπευεται γιατι δεν το θελει ακόμα. Μεταμορφωνεται στα σχηματα που κρατας στις σημειωσεις σου γιατρέ. Μισο λεπτό να έρθω. Ηρθες. Πες μου τώρα για τα παιδικα σου χρόνια. Στάσου να φτιαξω ενα τετραγωνο. Ειναι αυτο το σπίτι μου; Εντάξει ,μπορεις να εγερθείς. Βιάσου ομως ,τελειωνει ο χρόνος. Βγαινει απο τα ορια του τετραγώνου γιατι δεν υπαρχει κανεις να διορθωσει. Και λίγο πριν σε πάρει ο υπνος στον καναπέ αποφασίζει: Ειστε δυσκολη περίπτωση ασθενη, θα χρειαστώ πολυ χαρτί για να καταλάβω τι τρέχει. Αυτο οπως και η μελανη ,επιβαρυνουν εσας. Τετραγωνη λογική σε ορθογωνια χαρτονομίσματα. Επιμένει σε ερωτησεις ασκοπες. Ασε με αδιαφορε. Σημειώνει ο γιατρός: "Ασε με"..αδιάφορε.

Παρακληση. Ασε με όταν. Με γυρεψεις στομα σαν ξεκολίσω απ΄τα χειλη σου. Πρωι Πεμπτης δεν ειναι καλό να ακους πως θρυμματίζομαι. Δεν κανω θορυβους οπως το ξημέρωμα, υπηρξα αγέρας που ταράζει ολημερίς τα παραθυροφυλλα και θα τρομάξεις. Σκεπαστρο στην αγωνια που εχουν οι εραστές για τα χέρια, αν δουλευουν τακτικά χωρίς ταβάνι. Διωξε με οταν. Τα χνωτα μου παγωσουν το κονιάκ ,πληγωμενος ο φαρυγγας διαμαρτηρηθει. Καλιτεχνικό πατινάζ με τα δαχτυλα οπως παλια στα ποτήρια. Αφή η πιο σιγουρη αναγνωριση της υφης. Σε αγγιζω απο κοντά και ξέρω οτι είσαι παγωμένη. Νεκρή αλλα απλωνομαι περισσοτερος. Τα μαλλιά σου είναι το ιδιο όμορφα. Σταματησε με οταν. Σκληρο παγωμενο δακρυ μεσανυκτα ματωσει στην πορτα σου. Σταλακτίτης σουβενίρ απ'την σπηλια που με καθηλωσε ο πονος. Επιστροφή στην πατρίδα. Χειμωνας θα'ναι οταν ξαναγίνει. Παγωμενη η σκια μου παψει να ακολουθει. Αχνη μεταβολή του ειδωλου μου στο χιόνι θαφτεί. Μεγαλωσε με οταν. Ζηλεψω γιατι με περναει ο χρονος καποια χρονια. Μην με ψάξεις οταν. Ξανάρθει η μοναξιά.

Την μοναξια κανεις δεν την ρωτησε ποσο μονη νιωθει οταν την προσκαλεις. Αν είναι χειμώνας ή Τεταρτη διαθεσιμη. Παραλυση σ'ενα κουτι. Μηχανισμος παραξενος και θορυβωδης. Θα ερθει παρ'ολα αυτα. Καλως όριστε την. Θερμή παράκληση. Μην σας τρομάζει. Θερμη παρακληση δύο. Μην την τρομάξτε ,γιατι μετά ειμαι Εγώ.

Εδω. Εγώ. Πεταμενο πελμα πλαι στον δρομο που με συναντησες. Μην πατησεις το χερι μου ,αδειο οσο και αν το βαρεθεις. Βαραίνει η όψη μου την οψη σου αυρά σαν σκουλικι που τρυπωνει κατω απ'τα σανιδια. Δωμάτιο ζευγαρώματος και αναπνοές. Οι γυναικες ανοιγουν τα ποδια γιατι δεν τρέφονται σωστά. Εγω οταν καυλωνω κανω απεργεια δίψας. Σκορπαω επιδημια ξυρασιας. Καθολου λογικος ανθρωπος η γυναίκα και ο απεργός. Μοντερνος σιγουρα ο δευτερος ,λουφαδόρος αξιώνει με φοβο οτι τον προγραματισαν. Αποχή σχηματισμένη απο ίνες, ρουχα φρεσκοπλυμενα που ευωδιάζουν ανικανότητα στον καναπέ. Κρυμένος στην ενοχή του "δεν τρέχει τίποτα" επαναπαυεται. Δημοσιοι υπαλληλοι της τηλεόρασης. Μου ανοιξε η ορεξη. Πειναω αλλα δεν ξερω ποιον απο ολους θελω να φαω. Τον ΕΡΤ1 μαζί με καποιους που βλέπω καθημερινά. Αν δεν ξυπνουσα πρωί.. Αν ημουν για παντα νηστικος. Δεν θα θυμομουν τι ειναι πιο νοστιμο απο τοτε που είχα μονο ενα τραπεζι. Τα μαυρα ματια ή τα μαυρα δακρυσμενα ματια, ποταμια στις εκβολές της καρέκλας. Θα ηθελα να ειμαι μαγειρας σε εναν πύργο. Διψάει για την αναγνώριση εκεινος που σερβιρει πρώτος τα πιάτα. Ο μαγειρας του πύργου που ποτε δεν δοκιμάζει τι εφτιαξε, απο ευγένεια μα περισσοτερο απο σεβασμό. Ψαχνει τα αποφαγια μα δεν εχει σπιτι δικο του να προσκαλέσει τις μυρωδιές. Βρήκα μια τούρτα παγωτο μα δεν έχω καταψύκτη να την φυλακίσω. Καλυτερα ανεργος ,περισσοτερο ενεργός απο εναν ιπποπόταμο. Υπάρχει ομως και το σιχαμένο το τιποτα. Γι'αυτο παντα ψαχνει ο ανθρωπος εναν ανθρωπο αφέντη. Τι διαφορετικό υπάρχει στο τέλος αυτου του δρόμου που βλέπω απ'το παραθυρο, απο αυτο που βλέπω; Ενας ανθρωπος παχιδερμος που προφανώς μου ανοικει ,θα περπατήσει το πρωι διχως να με δεί. Είναι αυτος που του πληρώνω τους λογαριασμούς. Τι να ψάχνει στην γειτονιά μου; Η αναζήτηση για εναν αφέντη λεπτό. Τραπεζι κάνει τα γονατα του ,τρυπιες οι τσεπες του ,μπαλωμενο ξεπροβάλει ενα πιρουνι. Καλογυαλισμενο, μυρωμένο στην σκουριά. Το τροχιζει στην ασφαλτο. Γινεται ενα μαχερι τοσο κοφτερο οσο και η γνωση. Ζωή ή Θάνατος; συλλογιζεται. Ποιανού ομως; Επιστροφη στην εκδοχη οτι τωρα ξερει. Απλωνει την αδεια χουφτα του να γεμισει με το Εγω ενος ξενου. Ψαχνει θηραμα με λεπτούς τρόπους. Πως να σκοτώσεις κάποιον που σου λέει "Θα σε παρακαλούσα να το ξανασκεφτείς"; Ζητιάνος κρεμασμενος αναποδα απο ενα δεντρο καταντάει. Χρησιμος οσο στον φλοιο ενα φερμουαρ ,που το ανθιζει μεθοδικά. Σε εναν δρομο πιο πέρα ο πλουσιος. Ο ιδιοκτητης του πύργου μπορω να πω με σιγουρια οτι είναι. Πανταλόνι ,προστάτη της γυμνιας χαριζει στους περαστικούς. Μα κανείς δεν θέλει γυμνος να ειναι, πιο γυμνος απ'οτι δειχνει αυτος. Σερνεται σαν το σκουλικι. Τρυπωνει κατω απ΄τις χαραμάδες σε ενα μοβ δωματιο. Ενας δολοφονημενος απ'την αναμονή φοραει λευκο μπλουζάκι, μετα βίας ξεχωρίζει η στάμπα απ'τα αιματα. Αναγραφει "Στον ποντικό δεν αρέσει άλλο το τυρί το φτηνό". Συνεχιζει να σερνεται με ασφάλεια, μια πορτα διπλα σ'ενα παραθυρο περνάει ,αφήνει κι εκει την γλίτσα του. Κατι του νεκρου κρεμεται ,αερίζεται διπλα στις κουρτίνες. Μια τσαντα που εχει μεσα μαζι με τα αποφαγια, το στομαχι και την μυρωδιά ωμής σάρκας σε σακουλάκια . Τσιγαρισμένο κρεμμυδι στην πίσω τσέπη αεροστεγώς. Σ'ενα χαρτί η συνταγή της αποτυχίας. Ακομα μυρίζει το τραπέζωμα του τότε. Αν κοιταξεις εξω απ'το παραθυρο θα δεις καθημερινα πραγματα. Εισαι ενα σκουλικι, σου αρέσει το μόβ γιατι κανείς δεν ασχολήθηκε με το αν πράγματι σου αρέσει. Μπορεις να βρεθεις αντιμετωπος με το απογευμα. Θα δεις μια αλανα αν υπάρχει ακομα. Δεν ξέρω ποτε ήρθες. Καποια παιδια οπως παλιά θα παιζουν ποδοσφαιρο. Δεν ξέρω τι θα κλωτσάνε τώρα. Ενα αμαξι σταματαει ,ανοίγει τις πόρτες ,τις ξανακλεινει με την ίδια ισοροπία. Δεν κατεβαινει κανεις. Τιποτα ενδιαφέρον δεν συμβαίνει. Βραδιαζει ,καλο θα ειναι να φυγεις.

Μεσανυχτα. Ω και Ω ακριβώς της φυγής. Τικ τακ τικ τακ μουρμουρίζει το ρολόι τοίχος. Αποφάσισα να βγώ ξανά γιατι πονάω. Δεν το ήξερα ,χτυπησε το τηλεφωνο και καποιος μου είπε "Δεν ξέρω τι θα κάνεις ,απλα θα πρέπει να γνωρίζεις οτι πονάς". Στοιβάζω γρηγορα σε μια τσάντα την πείνα, την αποχη ,το ψαροντουφεκο, μια ανθρωποσκοτοστρα και μια καρτέλα ανορεξόλ. Περπατάω μόνος στους άδειους δρόμους λοιπόν. Χαράζω με το σκληρο πελμα μου την μητέρα γη. Στρογκυλη φημολογειται και απεραντη. Για την μητρότητα λές; Πόνος που γίνεται συνήθεια αυτη θαρρώ. Αντε να κανουμε ενα ακομα στα γρήγορα. Εντάξε αρκει να μην πονέσω. Ο πονος ποναει και ο ιδιος αν τον αφησεις να εκφραστεί. Οχι γιατι γινεται συνηθεια. Ανακουφιζεται ετσι, το ιδιο κανεις και εσυ. Οχι απο την βαφτιση του, ενω εξαρχής τον λενε γόνο της καταπτωσης. Οχι απο τον πνιγμο απαραιτητη προυποθεση για να αποκτησεις ονομα. Μα οχι με βεβαιότητα απ' την πεινα οταν καταλαβεις πως δεν χρησιμευει σε τιποτα το στόμα. Σε λενε Α μα δεν μπορείς να μιλήσεις. Καποια μερα θα σε φωναξουν Β και δεν θ'ακους. Και εκει θα αναρωτηθεις τι διάολο εισαι ,εκτος απο σιωπηλός και κουφός; Εισαι ο Ω θα σου πω και μετα ο καπνός. Ερωτευσιμος οσο και το φταρνισμα. Ευάρμοστος οσο και το πιπέρι στο κρέας. Βασανίζει την μυτη σου η ιδεα οτι τρεφεσαι με σάρκα γκολτιέρ. Ενας ανθρωπος πεταμένος που δεν εχει ράμφος μου εγραψε οτι μυριζεται τον κινδυνο, μα μονο απο μακρυα. Ηταν χειμωνας εδω και ηρθε πραγματι έτσι να με συναντησει. Απ'τα σαντάλια του αναστενάζε σκόνη, φορούσε σορτσάκι στενό ,αμανικο τι-σέρτ κολεγιακό. Κατω απ'ενα ψαθινο καπελο ξεχωριζε η οραση αποτυπη σε μικροσκωπικα στρογγυλα γυαλιά. Κρατουσε τα μάτια του σε μια αποχη και κανοντας μια κινηση να μου δειξει φτερουγισαν ψηλά. Να! ειπε ως τυφλός. Κοιτα προς τα εκει, σημειωσε βιαστικα σ'ενα χαρτί κατι αφηρημένο, για να φυγει ξανα. Δεν ειχε και στομα να μιλησει μα καλογυμνασμενα ποδια για να τρεξει προς την αντιθετη κατευθυνση. Προφτασα να δω τους μηρους του σχηματισμένους πως υψώναν το αλλωκοτο κορμί του. Σκεφτηκα την μοιρα μου αν με σκεφτεται και αυτη οχι ετσι μα σαν αυτον. Μηπως πραγματικα ειμαι νεκρος; αλλα εφυγε. Ετσι τον διαβασα ακινητος, ειχα μάτια καθως απομακρυνοταν. Ζηγωσα διστακτικά μπας και θέλησω να τον προφτάσω μα εξαφανιστηκε ,η παρορμηση. Μεχρι που καταλαβα οτι δεν θα τον ξαναδω, τοτε μονο σταματησα.

Παρακληση. Μην αναζητειτε την λογικη των λέξεων στα σουπερ μαρκετ. Απλως γιατι ειναι μια συλλογη γραμματων πεταμένη στα ράφια. Τα γραμματα ειναι και αυτα ελευθερα σαν τους κατασκευαστές. Δεν ειναι σωστο να τα στιβαζεται σε καροτσακια με σκοπο να τα πάτε σπιτι σας. Αγαπαω στον κόσμο περισοτερο απο το Α, το Ω. Σε ακουμπάω Ω, για δες. Σε κλοτσάω μα μονο για να σε κατευθυνω. Χαιδευω τις καμπυλες σου με φρόνηση μέχρι και να σε πλάσω οπως θέλω. Μεθαω απ΄τις περιστροφές γυρω σου ,ζαλιζομαι οταν αποκτας σχημα. Σε γυρναω αναποδα και σε χαζευω για ωρες. Σε γεμίζω αλκοόλ και σε κρεμάω μαζι με την στολή πειρατή. Απόκριες οπου να΄ναι η γιορτη σας. Μου αρεσουν τα γραμματα οταν ειναι σκορπια. Μετα ερχεται το μέλλον, μετα η ευθυνη... ο πονος αν περιμενω την ανταμωση. 24 φορές εξαντληθηκα στην σκεψη οτι μπορω να μετρησω τον χρονο διαφορετικα. Υπεθεσα οτι αφου η μέρα εχει 24 ωρες και το αλφαβητο εξισου 24 γραμματα μπορω να κατασκευασω ενα ρολόι/μηχανη του χρόνου. Τι ώρα ειναι σημερα θα με ρωτουσες; Ειναι Β' παρα Ε' ακριβώς θα σου ελεγα. Ωρα να γυρισουμε στο παρελθον γιατι προπερσι στις Ζ' θα ηταν καλο να ξυπνησεις. Ολοι οι ανθρωποι οι κανονικοι ξυπνανε στις Ζ για να πανε στις δουλειες τους. Γυρνανε πισω τωρα ,οπως στο ζηταω εγω. Στις Ε' και ΣΤ' τρωνε το πρωινο τους. Στις Φ' περιμένουν στην σταση ενα λεωφορειο. Και τι ώρα κοιμούνται; Σιγουρα τα γραμματα πληγωνονται αν δεν τα βαλεις για υπνο οταν θα κοιμηθεις και εσυ. Αν τα κρατας με αγωνία στο στομα σου ενω δεν εισαι συλλεκτης. Και αν ξεχνιεσαι ενω εισαι βιαστικος για να φυγεις. Φυγε ρε. Το γραμμα Δ ομως θα ειναι η αρχη ενος Δρομου. Αφετηρια του εχει την πολη Α και απο εκει ξεκιναει το Αδιεξοδο. Κραταω σημειωσεις απο χόμπι και ζωγραφιζω οτι κινειται εστω για λιγο. Εναν ανθρωπο θορυβώδη που κολάει στα σκατά, μια μύγα γίγαντα που κραταει ενα τηλεκοντρόλ και μια ανθρωποσκοτωστρα. Γραφω απο κάτω στον πινακα "Απόβραδο Τετάρτης" και κατεβαινω στο παζάρι. Ειδα εναν ψαρα σημερα σε μια θαλλασα που κυνηγουσε τα ψαρια με ενα πιάτο. Λιγο πιο διπλα μια γιαγια ,ισως η μητερα του, αφοσιωμένη στις βελονες/πιρουνια επλεκε ενα τραπεζομαντυλο θαλασσι. Καποτε στο λιβαδι που προαναφερα ενας τυπος ταισε το δεντρο με φλουδες αβοκάντο και δεν μου είπε τον λόγο. Δεν ειναι αυτο που μου την δίνει στην φάση ταιζω το δεντρο με οτι να'ναι. Ολοι βιαζόμαστε να μεγαλώσουν όλα. Αυτος εχει την οψη του Α αρα για να τα παμε καλα θα του φαιρομαι σαν Α. Παπαριές. Αυτα καθημερινα τα ζωγραφίζω ,εντάξει. Αυτη η πολη με κουρασε ομως με τους μαλακες που δεν ξερω τι γραμμα ειναι. Παντα καποιος αγνωστος με ακολουθει με σκοπο ,μα δεν θελει να με φτασει. Τον νιωθω στα σοκακια που κρυβομαι ,τρυπωνει και αυτος για να σφυρίξει απο πισω μου εναν ουδέτερο σκοπο. Τάχατες νομίζει πως δεν τον ακουω πως τραγουδάει. Τι ακριβώς αποσυνθεμένε παριστάνεις; Ειναι ωραίο με το στόμα σου να συνθετεις, καλιτεχνης θα είσαι. Δεν γινεται ομως να κυνηγήσεις κατι που ειναι ακινητα καμουφλαρισμένο. Ειναι ανικητο ετσι οπως στεκει. Ζωγράφος ανεργος με ημιαπασχοληση. 21gr της Τετάρτης χειμώνα. Σταματώ την σκέψη για τώρα ,αλλα να ξες δεν θα πλυνω ακόμα το πινέλο.

Allγα_2

2008-02-09T06:26:00.000+02:00

Ο χαρακτηρας Α'
της ταινιας Β'
με σκηνοθετη τον τυφλο Γ'
και συνθετη τον κουφο Δ'
μπορουν να ακουσουν
μπορουν να δουν
μπορουν να αισθανθουν
την Ε' χαρακτήρα της ταινίας.
και να γράψουν γι'άυτην
το καλυτερο θεατρικό έργο
διχως να είναι απαραίτητο
να ξέρουν/μαθουν τιποτα
ποτε
για την αφη
την ακοη
ή την όραση.

γι' αυτήν...

Allγα

2008-02-09T03:45:00.000+02:00

Οταν ενας μοναχικος δυσπιστος ανθρωπος ερωτευσιμος
που περιγραφει ακομα και την περιγραφη με περιγραφες
εχει πονεσει πιο πολυ απο την αγαπη σαν λεξη και
δεν ερωτευεται αλλο τις φράσεις
βρει εναν δευτερο ανθρωπο ερωτευσιμο να τον αγαπησει
κι' αλλο, ομως μονολεκτικά
θα ερωτησει αυτον που τον βρηκε
καποια στιγμη δυσπιστιας με γυμνές λεξεις,
μοναχικη στιγμη , ενα ερωτικο απο τα βραδια τους:

"εχεις πονεσει κι εσυ απο την αγαπη αυτη,
πιο πολυ απο οσο μ'αγαπας αυτην την στιγμη;"

Θα παρει απαντηση ,φυσικα θα παρει. Ομως σε καμοια περιπτωση
δεν θα την λογαριάσει.
Αν ομως καταλαβει σε μεγαλο βαθμο οτι αγαπιεται
οπως και περνάν τα χρόνια
σε μεγαλη κλιμακα ,αγαπιεται μερα νυχτα
και αγαπιεται
μερα νυχτα ,αγαπιέται
δεν θα επαναλαβει την ερωτηση που ειχε παντα
στο μυαλο του οπως τοτε ξανα αλλα παραλλαγμένη:

"Μ' αγαπάς τουτη την στιγμη. Πιο πολυ απ'οσο και έχεις πονέσει; "

οσες μερες και αν μεσ' την νυχτα
η πρωτη δυσπιστη σκεψη τον πλευριζε μοναχικα
δεν θα βρει τον λογο προς τον συντροφο
να αποφανθεί με νιότη και απορια
ισως απλα σαν γερος ψελισει μια στιγμη
χωρις πραγματικα να το θέλει:

"μ'αγαπας;" ,
μονο γερασα και αυτο ερωτώ πριν σ'αφήσω.
Αυτο θελω να ξερω. Αν είμαι μοναχικός ή μονος..
Αν είμαι ερωτευσιμος. Αν αγαπιέμαι.

Θα παρει απαντηση ,φυσικα θα παρει και ας δυσπιστος,
θα εχει περασει τοσος καιρος για να ξεχασει αυτο που
τον απασχολουσε ομως
τοσος πολυς για να μην ειναι οπως τότε,
αν αγαπαει πονεμενος ,αν είναι μόνος
ή απλα θελει να μαθει αν αυτος που τον αγαπαει τοσο
πολυ εχει πονεσει εξισου σαν αυτον μοναχικα

Αυτος ο ανθρωπος που θα εχει καταφερει τουτην την αφελεια
οπως την συλλογίζομαι , να την συμμεριστεί μια στιγμήν που
ειναι σιγουρος οτι ειναι μονος δυσπιστος αλλα ερωτευσιμος
θα ειναι αυτος που εχει εξισωσει το αρθροισμα
της "αγαπης" για πάντα οπως και οφειλει
ενας ανθρωπος αφελής που ζεί για πάντα μια νύχτα.

και αν οχι ανθρωπος αφελης
αυτος της νύχτας
τοτε σιγουρα τρελος αυτος
και σιγουρα σκεπτομενος σαν αλλος βρικόλακας
και αν τρελος καθοτι δεν υπαρχει μοναξια και ολα τα αλλα
απλα ερωτευμενος ομως μονος
και αν οχι ερωτευμενος αλλα πληρης γιατι τα εχω ολα
τοτε ερωτευσιμος ανθρωπος
μετα ανθρωπος δυσπιστος
μετα βρικόλακας.
μετα νυχτα.
μετα μονος.

111

2008-02-07T13:17:00.000+02:00

Σεξ σαν τα ζωα. Ταινία μικρου μήκους. Συντονες ανασες. Μπλεγμενα μαλλια μεσ' σε μαλλια. Και μετα καλημερα στο καπακι. Βιολι απο πανω στο ραφι. Ενα συνθεσαιζερ. Ενταξει αλλα το πρωι η μουσικη. Παιξε μουσικη. Ενταξει αλλα το πρωι. Μουσικοι αυτια. Ας πληρωθουμε. Η εποχη του ζευγαρωματος. Απλωσου. Σκουζουμε αγκομαχουμε. Μπλεκομαστε μεσ'τα σεντονια. Απλουστατα. Η ανασα μου στην ανασα σου. Απλως. Αλκοολ. Ορισμος της μεθης. Μυρωδιες. Υποσχεσεις. Καριερα στο γαμησι. Θα σε κανω σταρ του σινεμα. Λιγο ακομα; Ναι λιγο ακομα. Ποσο; Απο ψηλα ,πανοραμικα. Σκηνοθεσια. Ταινια μικρου μηκους. Τσοντα. Αλλα οχι ετσι απ'την φτηνια μας. Απλα μια καλημερα. Ανασες μπλεγμενες στα αγκομαχητα. Ειναι δικα σου αυτα τα ρουχα; Αυτα και η καλημερα και ο δρομος. Ειναι δικο σου αυτο το σπιτι; Αυτο και το κρεβατι. Μπορω να ανασανω στους τοιχους; Μοβ εκδοχες του μαυρου. Σκοταδι. Οχι ο διακοπτης οχι. Γινεται να μην διακοψουμε τιποτα; Ναι μια στιγμη κοιτα το. Ξερω τι κοιταω. Ξερω. Θα ρθει η καλημερα. Χτυπα. Οι μαυρες κουρτινες κρατανε μακρυα τους κτυπους. Κρυφακουν. Περιμενουν οπως παντα. Δεν ειναι ολα απαραιτητα. Εκτος απο τα χερια. Τα χερια. Τα χερια μου τρεις μπαλες του ζογκλερ. Ειμαστε δυο κλοουν σε ενα μποουλινγκ. Δεν εχω γαμησει ποτε ανθρωπο με το ονομα Κορίνα. Αυτο ειναι το πανηγηρι. Δεν ειναι σωστό. Γυρνα αλλιως. Αναποδα θα κοιμηθώ να ξερεις. Το ιδιο και εσυ να κανεις. Πανοραμικα. Απο πισω μπρουμητο ονειρο. Δεν θα καταλαβεις τιποτα. Φτανω. Μαυρο σε αργο φειντ μαυρου. Καμοια διαφορα απο το διαφορετικο. Τελος.

Σκηνοθεσια-μονταζ το κρεβατι.

Βοηθος κουστουμιων η γυμνια.

Ηλεκτρολογος το σκοταδι.

72

2008-02-06T02:45:00.000+02:00

Εχω ενα δωμάτιο οπως όλοι. Εχω ενα μοβ ,τετραγωνο δωματιο οπως όλα. Μια ζωη σαν την δικη σας που ανελλιπώς κανει κυκλους και κουτουλάει στις γωνιες απ' τους τοιχους του. Μα εχω και εναν χαμστερ λευκο, στο μοβ δωματιο και περιστρεφεται ολημερις γυρω απ'τον τροχο μάταια. Σταματαει ,υποψιάζεται πως κάτι ειναι λαθος και επαυξανει τις περιστροφές με μανια γιατι θεωρει πως καπου θα φτασει. Εχω μια εγνοια παρεξηγηγημενη για αυτην την σταση του. Την ανησυχια οτι δεν μπορω να ξερω ,οτι ισως σφαλω που ετσι τον παρατηρω και τον κρινω.

Εχω μια γατα που οταν γραφω κατι γραφει και αυτη. Οταν καθομαι νηστικος δεν τρωει ,δεν προβαίνει ως το ψυγειο με νάζι ,δεν τριβεται στις γωνιες απο αυτο ,κρατάει την ουρά της σταθερή. Οταν κρεμαω μια θηλεια στο ταβανι δεν περιφερεται αναστατα μα ουτε και φοβισμένα, περιμενει με σθενος εκει μεχρι να τελειωσω και αν δεν τα καταφερω τυλιγει την ουρα της γυρω απ'τον λαιμο μου για να με ανακουφίσει. Πιστα νιαουριζει και με βοηθαει να ξαναγενηθω. Οταν νικηθω και αναψω σαν ανθρωπος ενα τσιγαρο ,καπνιζει και αυτη γνωριζωντας καλα πως δεν θα σκασει ,δεν ειναι βατραχος ,ολα ειναι αληθινα. Δεν ζούμε κανενα παραμυθι τουτη την στιγμήν.
Εχω μια γατα που ξερει οτι ειναι γατα. Και δεν πιστευει πως θα ηταν γραπτο να ημασταν μαζι ακομα και αν ηταν ανθρωπος. Μια γατα που με συμπαθεί ,ειναι ετοιμη να πεθανει μαζι μου μα θα προτιμουσε πρωτα να δει πως το εκτελώ και επειτα να ξανασκεφτει αν θέλει να το κάνει.

Εχω εναν βατραχο που καποτε υπηρξε πριγκηπας σε ενα παραμυθι μα τωρα σαν αληθινος ζητιανος αναπηδάει πανω στα πληκτρα και συλλεγει τα κομμάτια απ'τις λεξεις που φτύνω καθως γραφω. Εχω εναν πλαστικό σου δονητη που ξεχασες, ενα χαρτινο πιατο με αποφάγια απ'τους δυσταγμούς να καταναλώσουμε που ούτε τροκτικό του χειμώνα δεν θα πλησίαζε. Εχω μια στιγμη στρογγυλη που κολησε σε εκεινο το πιατο, εκεινη την στιγμη την τετραγωνη. Ολόγιεμο απο στάχτες ,κονιάκ με γευση φαγητου ,ξεραμένες ροχάλες που θυμίζουνε φράκταλ απο αυτα τα φτηνα που δημιουργεί το φίλτρο της Τζούλια στο φωτοσοπ. Αν θελετε να ξερετε.

Εχω ενα φωτοσοπ που δεν γινεται να με μεταμορφώσει σε κατσαρίδα αν συλλογιστω πως ολα ειναι μαυρα, αυτο είναι το μονο που απεμεινε με σκοπο απο τότε που έφυγες. Εχω βιωσει την περιφρονηση αλλα δεν με λενε Γρεγκορ Σαμσα. Δεν με λενε οπως θα επρεπε. Σιγουρα οχι συγγραφεα, μα ουτε γινεται να ειμαι χαρακτηρας βιβλιου. Με λενε λαθος, ειμαι ο δύος, ο τρίας, ο εκατονεικοσιτεσσερα εκφραση της αβεβαιοτητας; Δεν ξέρω απλα. Επιστροφή ξανά σε αυτα που εχω γιατι ξέρω πως θελετε να ξερετε. Ομως εγω δεν. Αν εχω ενα μοβ δωμάτιο που μέσα φυτρωσε ενα κυπαρισσι καταπρασινο. Στην δουλεψη μου εναν υπευθυνο προισταμενο της ανευθυνοτητας που πληρωσα με δανεικα να το/με προσεχει. Εχω τον υπαιτιο για τα λαθη μου σκλαβο μπροστά. Κρεμασμένο απ'τα χειλη που αποφάσισα, καθε αποπειρα να τελειωσω ειρηνικά οτι ξεκινησα με πανικο ψυθυρίζωντας του "εισαι νεκρός". Εχω τον προσωπικο μου ψυχαναλητη οπως όλοι, εχω ενα μοβ δωματιο ,σε ενα επιβλητικα ψηλο, βαμενο καθως πρεπει κτιριο στο Μπεβερλυ Χιλς. Εχω την αρνηση αυτου που ποτε δεν διατυπωνει ορθα τις γωνιες του σε σχέση με το σχημα στις σκέψεις.

Εχω ενα κυπαρισσι καταπρασινο που το ονομασα χθες. Το γράφω στις ρίζες του, χθες γράφω , οτι έχει ρίζες αν θελω και αν θελετε να ξερετε. Δεν γνωριζατε τιποτα για εκεινο μεχρι εγω να σας το φανερωσω. Μεσα στο χωμα περιφερονται σκουλίκια που δεν τα βλέπω ,στο πρωινο τους υπογειο σεργιανι. Τα βραδυα σαν νυχτώσει για τα καλά με πλησιαζουν ,τα νιωθω που μασουλάνε τις φτερνες μου θαρρωντας πως ειμαι νεκρος. Ξυπνάω αποτομα , δεν εχω πεθανει στα σιγουρα, κρυβονται αυτα κατω απ'τα σκεπασματα. Λες και με είδαν που ξεμπλεχτηκα απ΄τα κουρελια και αναρρωτηθηκαν γιατι τσιμπολογάνε εμενα ενω και τα κουρελια ωστόσο ειν' γευστικα. Μυριζουν οτι εσταξα, οτι ακουμπησα, οτι ονειρευτηκα. Ευωδιάζουν την γκάβλα οταν στον έχωνα. Δεν ειμαι νεκρος και ας έτσι, απλα ειμαι ξυπνιος απο ενστικτο γιατι ψαχνω παλι να γαμησω. Εχω εναν ποντικο (στρέιτ) που τον κλειδωσα οταν εβρεχε σε μια τρυπα ενω πρώτα τον φοβισα. Τον κυνηγουσα στο μπαλκόνι τοτε που σταματούσα να γράφω την "βροχη" και οταν ξαναγυρισε τρυπωσε κατω απ'την χεστρα σαλεμένος/χεσμένος. Απο τοτε δεν τον ξαναειδα. Οταν εχεζα και σκεφτομουν ολα αυτα , τον σκεφτομουν και αυτον ,γιατι όχι; Κακο του προκάλεσα, καθε ελπιδα να δει το φως του εφραξα καθως ηθελα να τον ζουληξω κατω απ'την πατουσα μου. Ομως δεν το καταφερα και βοηθησε οτι οταν τον ειδα να μπαινει στην τρυπα ,αυτοκτόνησε. Με σβελταδα την εκλεισα βαζωντας μια βρωμικη καλτσα ,να απαλαχθω για παντα απο την βρωμικη παρουσία του. Τι ματαιο να προσπαθει καποιος να κρυφτει σε μια τρυπα που διπλα της υπαρχει το καλαθι με τα απλυτα. Ποντικε παραδεξου το ,σταθηκες μαλακας. Δεν ξερω αν πεθανες απο την πτωση στο καινό ή απο την ασφυξια. Αν με γνωριζες καλυτερα θα ηξερες πως μυριζω ομορφα. Ολοι γνωρίζουν πως μέχρι τα 18 μου μυριζα σανταλόξυλλο. Ομορφος που ημουν. Το βαμβακι μυριζει απο μονο του ασχημα ,οταν πρεπει να ειναι μαυρο. Ομως οταν το καλλιεργεις και το συλλεγεις καταλευκο ειναι ασυγκριτο. Ειναι μάταιο να βαφομαστε συνανθρωποι. Ειμαστε οτι καταφέραμε ,μονο αυτο θα σας πω. Αν θελετε να ξερετε. Ετσι θα νιωθει και η μαυρη βαμβακερη καλτσα. Δεν θελω να μιλησω αλλο για τον ποντικο.

Εχω ενα τεραστιο τασάκι μαυρο και δεν ξερω απο τι υλικα κατασκευαστηκε, δεν ξερω τι χρωμα ειχε οταν απεκτησε υφη. Ξεχυλίζουν οι γόπες ,κολυμπάνε οι αποδειξεις απ΄οτι κερδισα σαν νέος. Τηλεφωνικα νουμερα απο γκομενες που ποτε μου δεν καταλαβα γιατι συλλεγω. Καπακια απο μπυρες που ταξιδευουν την ζαλη μου με τυχαιους συνδιασμους αποτυχιας μεσ'το τασακι. Σταματανε στο νησι του Κονιακάκη αποφευγωντας τις παγιδες του τζιαρ κόκκινου, συναντανε τον καπτεν Μοργκαν που μολις δραπετευσε απ'το στομα μου και ολοι τους μαζί αναρωτιουνται πως βρεθηκαν εκει. Δεν θελω να ξερω αν πλεον εχω στομαχι. Σε καμοια περιπτωση δεν μπορω να σκεφτομαι γι'αυτους. Εχω θαυμαστριες αυτου ,που δεν μου στελνουν μια καρτα για τα χριστουγεννα παρα μονο με φανταζονται ,ετσι. Σαν αυτες τις φωτογραφιες με τους Αγιους Βασιληδες αλκοολικους/ αποτυχημενους στα στενά με ψευτική γενειάδα. Να ποναν τα σωθικα μου καθως ξερναω. Ολα αυτα που εχω αφήσει μεσα απο αυτα που διακατέχω. Φωτογραφίες που καποιος γελαει εχω και απο αυτες. Αν θελετε να ξερετε. Καποιος απορει διπλα. Καποιος δειλος αναπολει. Στις φωτογραφιες παρέας. Καποιος εχει βρεγμενα μαλλια, μολις βγηκε. Καποιος περιμενει να γίνει κάτι. Καποιος προτρεχει ,φαινεται λες και εξαφανίζεται. Η φυση φοράει τα καλα της. Και πισω απο μερικα δεντρα , ενας καταγαλανος ουρανος. Καλοκαιρι.

Εχω μια ομπρελα θαλασσης. Εχω ενα ποτιστήρι σακούλα σαν εκεινα που κρεμανε στα καμπινγκ οι ανθρωποι που φοβουνται την ξυρασια. 21 γραμμάρια η ανθρωπινη ψυχή λένε ,αυτο θα χωράει μέσα ολες τις μαλακίες που καμαν. Παρ'ολα αυτα. Στάζει με βρέχει με δόσεις. Φοβαμαι να βγω γιατι δεν εχει εξω χρωματα. Εχω ενα μοβ δωματιο που ζωγραφισμενο εχει και εναν πολυχρωμο ήλιο. Εγω τον ζωγραφισα. Αν θέλεις να ξερεις. Εχω ενα καλοριφέρ απο αυτα τα ηλεκτρικά που βγαζουν ζεστη μα είναι τοσο βρωμικό και ψυχρό οσο και η παγωμένη σου εκφραση σαν με κοιτας. Το κρυο το φανταζομαι βρωμικο και μοναχό να πινει μπυρες. Εχω τοσο κρυο μεσ'την ψυχη μου οταν σε ξερω. Εχω ενα μοβ δωματιο αποκομένο απο ενα κομάτι της ανταρκτικης. Παγοβουνο θλιψης στρωμένο στο χαλάκι και καθε φορα αν καμω να ανοιξω την πόρτα ειναι λαθος γιατι διατηρει την καρδια μου σε ψυξη. Και επειτα νεκρος ,αν πιστεψω πως σε δω ,πως σε αναγνωρίζω δικιά μου σαν τότε. Εξω εχω απλωσει και εναν ήλιο οχι ζωγραφιά ,αλληθινο μα απο αλλον ουρανο ,φλογερος πιο πολυ απ'τον δικό μας αδυμονει πως θα διαβώ το δωμάτιο να μου ξανθυνει το μυαλό. Εχω ανθρωπους που θελουν να με χτενισουν. Εχω ανθρωπους με οψη προβατου που θελουν το μαλλι μου. Γουρουνια που θελουν να γευτουν την σαρκα μου. Ομως εγω εχω ψυξη στον εγκεφαλο και δεν φυτρωνουν σωστα. Εγκεφαλικο στο κοματι που ειμαι σιαμέζος σαν εσάς ,δυστηχος αν θες να ξέρεις. Δυστηχισμένε ανθρωπε εχω και εγω ενα κλειδι που δεν ξερω τι ανοιγει. Μα περισσοτερο αν θες να ξες καθως το κοιταω με προβληματιζει αν αυτος που το κατασκευασε ,θα ειχε ωραια μαλλια και αυτος. Δεν εχω ξανθα τον χειμωνα απο αυτα που τα βλεπεις και θες να τα βαλεις για υπνο στο μαξιλαρι σου. Ενα ξυρισμένο μουνι μονο στο ταβανι εχω που σταζει για να με τραβήξει απ'τον λυθαργο. Μεταμορφωνεται σε πεταλουδα αν κανω πως τρεχω προς το μπαλκονι απο εφιάλτη. Με παρατηρει αν θα πεσω ,αλλαζει χρωματα αν έτσι αποφανθώ. Κανει τα 13 μετρα ύψους να φαινονται πρασινο ,τον εκτο οροφο πορτοκαλι ,τα 500 χιλιομετρα προς τον νότο ακαζού με σκατι αποχρωσεις. Μου εξαφανίζει όλα τα κλειδιά που μπορούν να με οδηγήσουν "κάπου". Και με ξαναβάζει για ύπνο.

Εχω εναν κτυπο που δεν ξερω ποιο αυτι τον προσκαλεσε, μια νοσταλγια που ποτε μου δεν καταλαβα ποια σκεψη την οδηγει καθε χειμωνα προς την θαλλασα. Ποιος μικρος τιμωρος της ευτυχιας την ανακαλεσε σε γευμα καθως ποτε δεν τελειωσε το δευτερο πιάτο της. Μαζί μου ποιος αναπολει; Αυτος που του λειπει κατι που ανεκαθεν είχε ή εκεινος που του λειπει αυτο που δεν ειχε ποτε; Σιγουρα αυτος που τα θελει ολα. Εγω ομως τι έχω; Εχω τοσα πραγματα πεταμενα στον βωθρο που δεν ξερουν να κολυμπανε και αυτο με ανυσηχει. Λιλιπουτεια τα βρηκα ,βρεφη θα'ταν οταν τα ανταμωσα σαν την φωνη, τα εξημερωσα μα ποτε δεν τα εμαθα πως επιπλεουν στα σκατα. Εχω ενα τηλεφωνο που του αλλαζω τους αριθμους στο καντράν οταν βαριεμαι. Γραφω οκτω με μαρκαδορο πανω στο εννια, σβηνω το μηδεν γιατι μισώ το παρελθον το απειρον και την επαναληψη. Τοτε που ελεγε "πατηστε το 0 και ολα θα γινουν οπως πρεπει". Συγνωμη για την αναστατωση κύριε. Ομως εγω εχω και ενα οπλο περασμενο γυρω απ'τον λαιμο μου με την κορδέλα που ξεχασες τότε. Στο μοβ δωματιο. Συνδεμενο με το πληκτρο που γραφει "ρεντάιαλ". Ποτε δεν δουλεψε σωστα αν θελετε να ξερετε. Γι'αυτο ειμαι εδω και σας γραφω. Τυχεροί που είστε και με διαβάζετε. Ολα κολησαν στην γαμημενη στιγμή του τότε. Παντα καποιος θα μου θυμισει πως ειμαι ζωντανος. Ο τυχερος και ο ατυχος συγχρόνως. Τι εκτακτο θα ηταν μια φορα να ενεργήσει οπως πρεπει καθως σε πληκτρολογώ. Να ακουσεις τον κροτο και να πεις "Κατι ακουσα, ακουστηκε κατι γλυκέ μου Αλε;". Σχηματιζω λαθος τα νουμερα που γράφουν διαρκως "επινοηση της μοναξιάς". Χρειαζομαι οτι χρειαζομαστε ολοι. Εναν ήχο που αντοιχεί σωστα στα αυτιά. Ειμαι ο ιδιος αυτος που δεν χορτένει τον ήχο της βροχής. Θα σας συναντήσω αυριο. Γι'αυτο αρχιζω να μιλαω οπως ολοι, κλεινομαι στον εαυτο μου. Παραγκελνω αδιαφορα πραγματα που δεν θα αλλαξουν σε καμοια περιπτωση την ζωη μου, οπως και εσεις. Πεινάω ,δεν χορτασα απο μαλακίες και ψεματα. Παραγκελνω πίτσες, παραγκέλνω ανθρωπους. Καποιος θα χτυπησει το κουδουνι μου. Σας εχει τυχει ποτε να ανοιξετε την πορτα και να σας περιμενει ενα πολυχρωμο κουτι; Φανταζομαι πως όχι. Παντα ειναι ενας δυστυχισμενος ανθρωπος που θα το προσφέρει αφου ζητησει λεφτα. Θα μπορω να του σφηξω το χερι σαν τον καλωσορισω. Δεν εισαι αυτος που φερνει το φαγητο ,εισαι το φαγητο μου και απλα δεν το ξερεις ακόμα ,θα του πω πριν τον πληρωσω. Αξίζεις πιο πολλα απο αυτο, έλα μεσα να δεις. Θα τον προσκαλεσω σεμνά να γνωρισει τον ποντικο που θελουμε να πιστευουμε οτι ζει ,τα σκουλικια φίλους ,να κατσει χαμω στο δεντρο μου να ξαποστασει για λιγο. Και μετα θα τον φαω αν θελετε να ξερετε.

Εχω ενα μοναδικό κουμπί στο τηλεφωνο που και αν το μάρκαρα ποτε δεν θα σας πω τι γραφει. Εχει χαρακτηρες οπως .x.x.x.x.x.x. και οταν το πατήσω το σηκωνει μια γλυκια φωνη ,ψυθυρίζει ανευθυνα"Σ'ευχαριστω που με πηρες. Μου αρεσε οπως και χθες" και εγω συνεχεια το κλεινω οταν συμβαινει τουτο. Αν θελετε να ξερετε έτσι γινεται τα τελευταια χρονια που ζω αναμεσα σας. Που με βλεπετε στους δρομους και νομιζετε αλλα. Για μενα ,δεν ξερω τι να σας απαντησω. Ισως απλα να ειναι η δικαιολογια οτι βρεχει και οι λεξεις βραχυκυκλώνονται μεσα απο τα καλωδια. Ετσι το κλεινω γιατι δεν ακουω καλα, δεν ακουω σωστά το λαθος. Αν θελετε να ξερετε ομως κατι θα σας πω τώρα και το τελευταιο. Οι λεξεις ειναι αδιαβροχες ,αλεξισφαιρες ,μεγαλοπρεπής. Δεν εχω βρει αλλον ανθρωπο ωστοσο. Ουτε εναν. Που μπορει θα μπορει θα ξερει οτι μπορει να αντεξει. Την δυναμη των λεξεων. Ακομα και αν καταφερει να μ'ακουσει. Τι σημασία έχει; Τι αλλάζει πλεον; Αλλη μια φορα σαν τοτε που τιποτα απο ολα αυτα αν δεν συνέβει ,η ζωη θα αρχίζε τον κυκλο της. Ολα ξεκαθαρα απο την αρχή. Μα επελεξα προ καιρου μια ζωη μεσ΄την μοναξιά ,μια ζωντάνια που στα μάτια σας φαίνεται αδρανής ,μια στάση ζωής που ανελλιπώς κανει κυκλους και κουτουλάει στις γωνιες απ' τους τοιχους. Η αρχή του τέλους. Ομορφο τέλος ,καθημερινο αν έχει; Δεν έχει δυστηχώς ,καληνύχτα. Και αν λέω πάλι ψέματα, αν όντως υπάρχει ...δεν θέλω να ξέρετε.

Ας δούμε...

2008-01-29T22:59:00.000+02:00

www.surealismos.gr

Ας πούμε...

2008-01-21T02:52:00.000+02:00

Οτι εγω είμαι ενας "συγγραφέας".
Και ας πούμε οτι ένα εικοσάχρονο κοριτσάκι μου κλέβει καποιο κείμενο.
ας πουμε οτι εγω αυτο το κείμενο το εγραψα τον Μάιο.
και αυτη το ανεβάζει σε ενα δικο της μπλοκ 4 μήνες επειτα ,τον Αυγουστο.
συμβαίνουν αυτά θα πούμε ...

Ας πουμε οτι το κανει επικολληση αυτουσιο , μα αλλαζει τον τίτλο σε κατι που δεν με εκφραζει καθολου.
Ας πουμε οτι το κείμενο μου εκει νιωθει μαλάκας και αν το κοιταξεις ωρα βλεπεις τα γραμματα να πνίγονται σε ΡΟΖ επιφάνεια.
Ακομα χειροτερα ας υποθεσουμε οτι προσθέτει και ενα αγγλικο υστερογραφο στο τελος που αναγράφει: "P.S. the writter felt alone"
Ας πουμε οτι δεν αναφέρει πουθενά τον δημιουργό που ενιωθε μονος οπως λεει και ειμαι ξεκαθαρα εγω.

Ας πουμε οτι και τυφλος να το διαβαζε στο μπλοκ της θα καταλαβαινε οτι δεν γινεται να το εχει γραψει για λογους προφανεις που δεν χρειαζεται καν να αναφερω..
Ας πουμε οτι το ανακαλυπτω τυχαια προχθες ,ενα ομορφο βραδυ Παρασκευης επειτα απο την αναγνωση αρθρου σε αλλο μπλοκ για παρομοιο περιστατικο.
Ας πουμε οτι δεν καταφερα να μπω στην θεση του αλλου μπλοκερ και μου φανηκε "κάπως" , επισης "κάπως" απ'οτι θυμαμαι μου φαινόταν καποιοι συγγραφεις να βαζουνε μπανερς
περι πνευματικης ιδιοκτησίας, copyright /μην αντιγράφετε τα κειμενα κτλπ..

Μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτα τα πράγματα στα μπλοκς; σκεφτομουν. Και να το δεις καπου αλλου το κειμενο σου θα το αναγνωρισεις θα σου ζητησουν μια συγνωμη και ολα θα ξεχαστουν. Ουτε ποστ θα κάνεις, ουτε σαπουνόπερα θα γίνουμε..
Η γραφή του καθενός είναι ανεξίτηλη .. νόμιζα.

Το βρισκω λοιπον επειτα απο διασταυρωση σε σελιδες, εξοργιζομαι προ στιγμης ομως κρατιεμαι ψυχραιμος και αποφασιζω να της αφησω απλα ενα σχολιο ως salvador πανω στο κειμενο μου, που κραταει φυλακισμενο στο μπλοκ της...
Ας πουμε οτι εχω αρκετα προβληματα για να το ανακαλυπτω τυχαια προχθες, να εξοργιζομαι αρκετα ,ομως να κρατιεμαι ψυχραιμος και να αποφασιζω οτι θα της γραψω απλα ενα σχολιο ως salvador στο μπλοκ της ... πανω στο κειμενο μου.

Ας πουμε οτι σε καμοια περιπτωση δεν εχω χρονο να ασχολουμε με κουταμαρες και αναλογίζομαι οτι μεχρι εδω ολο αυτο ακουγεται χαζο.
Ειδη που γραφω αυτες τις γραμμες αρχισα να βαριεμαι γιατι πρεπει να περιγραψω τα γεγονότα οπως έχουν, πολύ καθημερινά..
Ας πουμε ομως οτι θα μου δωστε λιγο ακομα χρονο για να παρακολουθηστε τι έχω να σας πω μεχρι τελος και μετα θα βγαλετε συμπερασματα.

Της γράφω λοιπόν μοναχα το εξης σχόλιο πανω στο κειμενο μου ,με τον τιτλο μαιμού, στο ροζ μπακράουντ:

"Τουλαχιστον ας διορθωνες τα ορθογραφικά λαθη...
Μα καλά... λίγο δεν ντρέπεσαι;"

Ας πουμε οτι οταν γραφω για αυτα που νιωθω, οταν γραφω γρηγορα, οταν γραφω νιωθωντας ευφορος, καμοια φορα γινομαι απροσεκτος και κανω ορθογραφικα λαθη.
Ας πουμε οτι οταν ανεβαζω τα κειμενα ουτε καν μπαινω στον κοπο να τα διορθωσω γιατι δεν σκεφτηκα ποτε να τα πουλησω μα οχι φυσικα και να μου τα κλεψουν..
Ας πουμε οτι διαβαζωντας ενα τετοιο σχολιο ο καθενας μας ,ακομα και ως φταίχτης:

- θα το εβρισκε αστειο αλλα σε καμοια περιπτωση δεν θα συνεχιζε να διατηρει το κειμενο εκει.
- θα δισταζε να αλλαξει οτιδηποτε αλλα θα εκτιμουσε το γεγονος οτι ο δημιουργος του κειμενου ειναι ψυχραιμος αρα θα βρεθει λυση.
- θα ενιωθε ξεκαθαρα ενοχος αλλα λογο της στασης του πρωτου θα δικαιολογοταν με περισσοτερη ανεση.
- θα ζητουσε συγνωμη υπερασπίζωντας οτι ταυτιστηκε συναισθηματικά με το κειμενο, ετσι το αντεγραψε διχως λογικη σκεψη
- σε ολες τις περιπτωσεις θα αναγνωριζε το φταιξιμο του και το κειμενο θα εφευγε ή θα παρεμενε αναγράφωντας την αλληθινή προέλευση.

Ας πουμε ομως οτι επειδη ειναι Γενάρης του 2008, επειδη ειναι χειμωνας , επειδη δεν ξερω και'γω τι σκατα να συλλογιστώ...
Επειδη η κοινωνια που μεγαλωνουμε δεν μας εχει μαθει να σεβομαστε τιποτα, ξυπναω εγω την αλλη μερα με μια ωραία διάθεση
και εχουν συμβει τα εξης στο "μπλοκ" που καπηλεύεται το κειμενο μου:

- εξαφανιζεται το σχολιο μου απο την σελιδα δια μαγειας.
- εξαφανιζει το κειμενο μου που αντεγραψε στην σελιδα της
- εξαφανίζεται φυσικα όλη η σελίδα /φαίνεται πλεόν σαν νεκρό λίνκ/αδιέξοδο.
- εξαφανιζει ολο της το μπλοκ και το κανει invite για να μην μπορεσω να δω αν εχει κλεψει και αλλα κειμενα.

Ας πουμε ομως οτι το google οσα κακα και αν εχει πράξει κατα του ιδιωτικού απορρητου, εχει κανει και ενα καλο ...το να κραταει τις σελιδες σε δικο της cache.
Έτσι ακομα και αν της σβησεις μπορει καποιος να τις αναζητησει ως "προσωρινα αποθηκευμενες" στην ιδια μορφη που ηταν μερες/μηνες πριν.
Έτσι λοιπόν κανωντας την αναζητηση σε ενα κομμάτι απο το κειμενο μου μαζι με εισαγωγικα:
"Ζουμε στην ιδια πολη ομως δεν μιλαμε. Δεν μιλαμε άλλο" βγαίνει το δικό μου αποτέλεσμα μόνο του.
κάνωντας όμως κλικ στο :Εάν θέλετε, μπορείτε να επαναλάβετε την αναζήτηση συμπεριλαμβάνοντας τα αποτελέσματα που παραλέιψαμε. ..
εμφανίζεται το κείμενο μου με αλλαγμένο τίτλο και στην σελίδα της ...
GOOGLE RESULTS

Το κανονικο μου κειμενο μαζι με 12 σχολια τον Μάιο του 2007
ΕΔΩ:

Το κλεμμένο κείμενο 4 μήνες μετά στο μπλοκ της:
(πλεον μονο στο google cache ,μετα την διαγραφη του χθες)
ΕΔΩ:

Λιγο πριν "ασφαλισει" για τα καλα το μπλοκ της προλαβα και της εγραψα ενα υβριστικο σχολιο καθότι έχασα τα λογικα μου στην σκεψη οτι το διαδύκτιο ειναι ενας χαωτικος και αναρχος κόσμος οπου μπορουν καποιοι ευκολα να οικειοποιούνται κάτι που δεν τους ανήκει.
Στην ουσία το μόνο που απαιτούσα ήταν μετα απο αυτην την σταση να διαγράψει όλο το μπλόκ της.

Ας πουμε οτι η ιστορια ομως δεν σταματαει εδω αλλα υπάρχει η κορυφωση του θράσους οπου δεχομαι χθες το βραδυ email απο το ιδιο ατομο και θα σας το παραθέσω "στα μαυρα"
Το μόνο που έχω να πω ειναι οτι στα 30 μου χρονια δεν προσπαθησε ποτε ανθρωπος να με θιξει περισσοτερο ενω πρωτα μ'εχει ληστεψει.
Βιασμος .

ντρέπομαι που το παραθέτω ειλικρινά ...
__________________________________________________________________
Prwton, krataw EGW tin psuxraimia mou kai anagnwrizw oti mporei na eisai enas vlakas pou ap tis polles wres pou pernas sto pc sou mporei na xeis saltarei. Defteron, apeiles tupou "svise OLO sou to blog" den pernane kai EIDIKA se mena. Sigoura polu tha theles na me gamiseis opws fainetai alla dustuxws eisai ap tous pollous kai atuxous pou de tha xoun afti tin efkairia :)

Ta quotes ap to Hmerologio ta pira apo site tupou "imdb" opote dika sou apokleietai na einai an kai mias kai eida apo to blog sou tetoies gayikes malakies pou grafikes, diolou apithano na exeis dei tin tainia kai na eixes idia apopsi me mena. Sou episimainw episis filaraki mou kalo oti sto internet exw na mpa apo xtes meta tin teleftaia dimosiefsi mou, opws episis oti kathe fora pou kanei kapoios comment sto blog mou, mou erxetai eidopoiisi sto email mou, pragma pou me sena gia prwti fora egine simra :)

Tupou apeiles kai paparies emena mou vgazoun mia "gay" katatstasi kai polu o,ti na nai... Vges ligo eksw, pare ligo aera, gnwrise kai kamia kopelitsa kai ola kala tha pane! Sto efxomai olopsuxa!

Episis paparies tupou "kataggelies sto blogspot" emena mou kanoun tupou Lazopoulou "muniste me muniste me" opote i apantisi mou DYSTYXWS de tha rthei dimosiws, me prolavan!!!

Ti na pw? Tha sou protina na gnwriseis atoma, mi fovasai ton eksw kosmo, den einai toso kakos oso fantazei kai na milas kalutera se mena alli fora :)

Kalo sou vradu, ap' ti meria mou einai san na ekanes lathos. An sunexistei.... e, ekei tha deis gelio:)

POte den episkeftika to blog sou (mias k ap' o,ti eida legetai "kserata" kai isws telika na se xaraktirizei apoluta:)
Kofto edw, kaneis den einai teleios, sto anagnwrizw afto. Kalo sou vradu.
An pali milas gia kapoia eikona i apospasma apo kapoia tainia i den kserw gw ti kai mesw google tin pira apo kapoio profile sou tote eilikrina sou zitaw suggnwmi, den iksera oti apagorevetai.

_________________________________________________________________

Ας πουμε τωρα οτι υπαρχει αμεροληψία.
Πρωτα ομως ας πουμε οτι υπαρχει κατανόηση απο ολους εσας και αποδέχεστε την θεση μου αφηνοντας στην άκρη το "πως" γράφω.
Ας πουμε οτι με αρκετους απο εσας που με διαβασατε/σχολιάσατε απο τον Απριλιο του 2006 δεν ειχα και τις καλυτερες σχεσεις.
Εχω παρεξηγηθει με τον καθενα ξεχωριστα .. υπεροχο θα μου ελεγε το κειμενο.. αντε γαμησου θα του απαντουσα.
Εκλεισα τα σχολια, δεν απαντησα με μέτρο ως οφειλα, δεν αγαπησα τις δημοσιες σχεσεις στα μπλοκς /απομονονώθηκα.
Ο λογος που το εκανα ητανε παντα αγνος και διαρκώς η αφορμή να προστατέψω τις στιγμές που εγραφα/γραφω και θα γραφω.

Μια αποτυχημενη σχεση ενα μεθυσι που αργει να τελειωσει ενα βραδυ που ξυπνησα σε ξενο σπιτι γυμνός.

Ολα δικα μου ομως, οπως και να'ναι ,οτι και να'ναι .... δικα μου.

Θελω να ξεκαθαρισω οτι αυτη η δημοσιευση δεν γινεται για να εξακριβωσω αν το κείμενο είναι ή δεν είναι δικό μου.
Σε καμοια περιπτωση δεν αναζητω αναγνωριση για το αν γράφω καλά ή οχι.
Αυτο δεν μου περασε ουτε στιγμη σαν σκεψη. Ετσι γραφω, ειναι η γραφη μου ...παει και τελειωσε... μεσ'το κείμενο είμαι εγώ.
Γι'αυτο λοιπόν και θα το προσπερνούσα θα συνεχιζα να ανεβάζω τις σκέψεις μου και δεν θα μαθαινε κανεις ποτέ τι έχει συμβεί...

Το θεμα παει αλλου τωρα ,ειδικα μετα απο το email. Όσο σουρεαλιστικά και αν το δώ δεν το χωράει ανθρωπινός νους. Σίγουρα όχι ο δικός μου.
Αν μου ζητούσε μονο μια συγνωμη δεν θα φτάναμε εδώ ...

Σκεφτειτε ολοι εσεις που εχω αγγιξει και γραφετε ξεχωριστα
για πραγματα ξεχωριστα που σας εχουν αγγιξει
πως θα νιωθατε στην θεση μου.

Μονο αυτο σας ζητώ και πείτε μου τι πάω να κάνω γιατι i love ntalaras ...

71

2008-01-11T23:05:00.000+02:00

Οι λάθος ανθρωποι δεν έχουν τα μαλλιά στο χέρι. τα Μαλλιά όχι . Δεν κλωτσάνε το κρανίο όπως άλλωτε ,σαν τοπι στις "αλάνες". Κλωτσάνε σκουπίδια, τενεκέδες ρε. Δεν ψάχνουν στο σκοτάδι τον ίσιο τους. Σίγουρα δεν φοράνε παλτό το καλοκαίρι το. Δεν ψάχνουν ψυλους στα άχυρα ,αν θες εσύ να το κάνουν. Θέλω απλα να πω οτι οι λάθος άνθρωποι αν έχουν ένα λάθος ,αυτο θαρρω πως είναι οτι φαίνονται σαν ανθρωποι. Σαν ανθρωποι ρε. Περπατάνε σωστά, με τον ίδιο τροπο οπως και εσύ ,μπορεί να σε προσπεράσουν ή να τους δεις πως σε κοντευουν. Θα πούνε καλημέρα. Μεγάλο λάθος. Τέρμα πια με τον επίλογο θα πούνε καλημέρα και θα συμφωνήσω ρε. "Θα σου πω καλημέρα" (είπαν ήδη). Θα σκεφτούν οπως και εσύ. Θα μπούν απ'ευθείας στο ψητό. Για την ανοιξη, για το καλοκαίρι τις βροχές και πριν απο αυτό τι συμβαίνει. Θα σου πούνε κρατάς ομπρελά γιατι είναι χειμώνας. Θα σου πούνε καλημέρα. "Κράτας ομπρέλα γιατι είναι χειμώνας;" Λάθος να ρωτάς κάτι που είσαι σίγουρος(θα σκεφτούν). Θέλεις να σου πω τι σκέφτηκα; θα συνεχίσουν αυτοί ,εσύ θα κάνεις. Μέχρι να σου πούνε οτι οι λάθος άνθρωποι δεν έχουν λάθος στις πράξεις τους. Θα σου πούνε πολλά μέχρι να φτάσουν σε αυτό. Έχουνε μια ζεστή καλημέρα ,δύο ποδιά σωστά , ίδια με τα δικά σου ναι. Σε πατάνε ,σου χαιδευουν τις φτέρνες με τις λάθος φτέρνες τους. Φοράνε τα ίδια παπούτσια με τα δικά σου που είναι τρύπια. Τα πόδια τους είναι πάντα ζεστά. Πόσο λάθος ενα ζευγάρι ποδιών που είναι πάντα ζεστό. Οι λάθος άνθρωποι δεν ξυπνάνε σωστά. Δεν κανουν τιποτα σωστά, αυτο με σιγουριά θα το γράψω. Σε συναντάνε στον δρόμο, σου λένε καλημέρα αφου έχουν ξυπνήσει. Θέλεις να σου πω μόλις τι σκέφτηκα, σου λένε σε λίγο. Σκέφτηκα για την άνοιξη. Το καλοκαίρι ,το φθινόπωρο, συνεχίζουνε. Κρατάς ομπρέλά; Σκέφτηκα πόσο λάθος είναι οι εποχές. Σου λένε καλημέρα. Την νύχτα πάλι σου λένε καλημέρα. Τον χειμώνα κρύβονται ή σε ψάχνουν κρυμένοι σε μια καρέκλα.

Οι λάθος άνθρωποι δεν κάθονται σωστά. Αν τους δεις απο μακρυα θα το καταλάβεις. Οταν φτάσεις στο μέρος τους θα είσαι πλέον σιγουρος. Δεν στέκουν σωστά, ομως πρέπει να κάτσουν. Και έτσι είσαι βέβαιος πως τιποτα δεν είναι σωστο στον τροπο που κάθονται. Πόσο λάθος που τους βλέπεις. Κάθονται απέναντι. Κρυμμένοι. Τα χέρια τους ξεχύνονται απ'τις καρέκλες ,γίνονται δύο σταγόνες πόδια. Τρέχουν σαν χείμαρος σε μια αλλη καρέκλα. Δυο πόδια (ζεστά) που τρέχουν δίχως αφέντη θα είναι χειρότερο απο δυο χέρια ξεκάθαρα άδεια. Δύο χέρια που κρατάνε μαλλιά είναι κάτι πιο σωστό απο τέσσερα δάχτυλα που εγκλωβιστηκαν δίχως λόγο σε ενα κεφάλι με τρίχες. Αν έχεις δυο καρεκλες και μόνο αυτο, δεν είναι σωστο να τις τοποθετήσεις σε μια τραπεζαρία. Ισως αν είχες τεσσερεις ,ακόμα και έξη, θα μπορούσες. Δεν είναι σωστό οι άνθρωποι να έχουν έξη δάκτυλα. Δυο καρεκλες σε μια τραπεζαρία είναι λοιπόν ενα λάθος. Ενα τραπέζι απο μόνο του ωστόστο ειναι σωστό. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως κρεβάτι.

Οι λάθος ανθρωποι δεν κοιμουνται όπως κοιμούνται οι σωστοί. Οι δευτεροι κοιμουνται σωστά αλλα δεν θα σας πω για αυτους τώρα. Οι λάθος ανθρωποι (γι'αυτους που γράφω) το σχήμα τους νομίζω δεν είναι αυτο που μπορεί να βοηθήσει ως προς την σωστή προσέγγιση ύπνου. Και έτσι τόσο λάθος οπως κοιμούνται έτσι ,απλά. Τα βράδια που είναι σημαντικά ,αυτοι είναι έτσι. Μπορεί και με ανοιχτά τα μάτια , ποιος απο'σας κάνει λάθη ,άρα το γνωρίζει; Ποιος απο εσάς είναι αυτός; Σκέφτομαι πως δεν θα ονειρευονται. Πόσο άδικο ενας ανθρωπος λάθος να μην μπορεί έστω να ονειρευτει πως είναι σωστος. Για λίγο ,έστω για λίγο. Μα το σχήμα τους δεν είναι αυτο που διευκολύνει τα ονειρα. Φαντάσου εναν ανθρωπο με λάθος τρόπο εξω απ'την πορτα σου να πρέπει να τον ονειρευτεις μα πρώτα να τον καλωσορίσεις. Τα όνειρα απευθυνονται στους σωστους ανθρωπους. Αυτους που ανεβαινουν τις σκάλες με λουλούδια. Εξω απο καθε πορτα υπαρχει ενας ανθρωπος που είναι σωστος. Οι λάθος σκοτώνουν την ώρα τους με λάθος τρόπους. Οπως με το να περιμενουν εξω απο μια πορτα που δεν περιβάλετε απο τοιχους. Νομίζουν θαρρώ πως εκει μέσα εχει τρυπώσει το όνειρο και για να το δείς πρέπει πρώτα να το εξαφανίσεις. Ισως απλα δεν ανοίγουν την πόρτα και αυτο να ειναι μόνο. Κάποτε έγραψα οτι υπάρχουν και αυτοι που χτίζουν εναν τοίχο με σκοπό να τον γκρεμίσουν. Εκείνο το κείμενο δεν περιλάμβανε πόρτα. Και ας ,πάλι δεν μπορώ να ξέρω. Κάποτε. Συμφωνω μαζί τους εντούτις οτι για να δείς κατι σωστά πρέπει αν το αντιληφθεις αμέσως να το εξαφανίσεις. Μα κάποιοι άλλοι δίνουν στον χρόνο υπνωτικά ναρκωτικές ουσιες ,ακόμα και αγάπη για να τον εμπλουτίσουν. Και έτσι υπάρχουν αυτοι πους δεν τους ενδιαφέρει αν θα ονειρευτουν σωστά. Δεν αγαπάνε την σκέψη οτι στα όνειρα μπορείς να αγαπήσεις κι άλλο. Ισως απλα να μην ανοίγουν την πόρτα. Για αυτους δεν μπορούμε να πούμε τίποτα. Μάλλον οτι δεν αγαπάνε σωστά ,ισως πιο πρόχυρα οτι κοιμούνται με λάθος τρόπο.

Οι λάθος άνθρωποι θα τρέξουν να προφτάσουν ένα τρένο. Θα το ακούσουν απο μακρυα πως σφυρίζει και και θα σταθούν σε αποστασή απο τις μπάρες να σιγουρευτουν οτι περνάει. Μετά θα τρέξουν να το προλάβουν. Σε ένα λεπτό ακριβως απ'την στιγμή που τους προσπέρασε. Αφου σιγουρευτουν. Ενα λεπτό σιγουριάς. Αυτο είναι ο κανόνας για εναν λάθος ανθρωπο που κρατάει βαλίτσες ενω δεν έχει χέρια. Θα κοιτάξει το τρένο θα κοιτάξει την ώρα θα κοιτάξει το τρένο να περνάει και οταν νιώσει πως βρίσκεται ηδη μακρυα θα τρέξει να το προλάβει. Δεν έχει σκοπό. Μετά απο ένα λεπτό αμφιβολίας ποτε δεν θα το καταλάβει. Είναι σωστό να επιλέξουμε εποχή κυνηγιού σαν άνθρωποι, ωστόσο λάθος ειναι σαν ζώα που είμαστε να μην κυνηγηθουμε. Οι λάθος ανθρωποι οδηγουν τα τρένα. Είναι επιβήτορες στην ζωή. Είναι κουνέλια ,μπεκάτσες,έχουν περίεργη όψη για να οδηγάνε τρένα. Είναι σαν ταινία του Σιλβέν Σομέ. Αυτο και αν είναι λάθός. Ο σουρεαλισμός με όλους τους μαλάκες εδώ. Κάποιοι ανεβαίνουνε στα τρένα με προφαση οτι υπάρχει προορισμός. Δεν γίνεται να οδηγήσεις την ζωή σου, δεν σου ανηκεί η πουτάνα. Αυτο ειναι ενα μεγαλύτερο λάθος. Το οτι πάλι άρχισα να βρίζω. Και πως θυμηθηκα οτι η ζωη ειναι γένος θυληκού. Ίσως ομως περισσοτερο να είναι λάθος το οτι το σκέφτηκα και αυτη η σκέψη δεν με οδηγεί πουθενά.

Οι λάθος άνθρωποι σου χτυπάνε τα κουδούνια. Κρατάνε στο χέρι ενα όπλο, καπνίζουν τόσο πολυ που βλέπεις τον καπνό να τρυπώνει απ'την χαραμάδα της πόρτας σου, όσο αδημονούν να τους ανοιξεις. Αυτο είναι λάθος. Δεν θα τους ανοιξεις ποτε. Κοιτάνε μεσα απο το ματάκι της πόρτας. Σκέφτονται οτι δεν θα τους ανοίξεις ποτέ. Το ξέρουν πλέον. Το διαβάζουν. Γράφουνε "σ'αγαπώ" πάνω στο όπλο τους κόβωντας τις φλέβες και κατεβαίνουν τις σκάλες σαν μπάλα. Το αίμα έχει ανεξιτηλη μελανη αρα και πίστωση χρόνου, θα σε λογαριάσω αυριο πούστη. Συλογγίζονται καθώς. Αυτο είναι το μεγαλυτερο λάθος. Οι λάθος ανθρωποι κάθονται στις καρέκλες. Περπατάνε μαζί σου, με τον ίδιο τρόπο οπως και εσύ .. αφου τους άνοιξες. Σε ρωτάνε ,γιατι η τραπεζαρία έχει μόνο δυο καρεκλες. Γιατί κουβαλάς τα μαλλιά σου στο χέρι. Σε ρωτάνε τι σου συμβαίνει; Γιατί είσαι γυμνός ,ειναι χειμώνας. Ψάχνουν στις άδειες τσέπες σου. Σε ρωτάνε αν υπάρχει χώρος να κοιμηθούνε ,κοιτάνε κάτω απ΄την αμασχάλη σου. Ειναι ζεστά εκει ,σου λένε ...ειναι χειμώνας. Οι λάθος άνθρωποι κοιμούνται στα τραπέζια.

Οι λαθος ανθρωποι οταν τους λειπει κατι τρεχουν να το συναντησουν. Περνουν τηλεφωνα, αγοραζουν τηλεφωνα ,αναζητουνε τηλεφωνικους αριθμους ,πετάνε στην αγωνία και το άγχος πιο γρήγορα απ'την ταχυτητα/στιγμη/χρονο που χάσαν για το τρένο. Ενθουσιάζονται. Για ενα λεπτό. Τζάμπα οι κάθετοι. = Δεν ξέρω ,δεν. Οι λάθος ανθρωποι δεν ξέρουν και αυτοι να μετράνε σωστά τα λεπτά. Αν μπορούσαν ίσως να το καταφέρναν και με τα χιλιομετρα. Αν γινόταν να με διαβάσουν. Τουλαχιστον αυτο θα ήταν ένα κινητρο να κάνουν ένα ταξίδι με τα πόδια για να αγοράσουν δυο καινουρια χέρια. Πόση ώρα έκανες μεχρι την Αθηνα που ξέρω οτι ειναι 500 χιλιόμετρα; Εγω το κάνω σε πέντε ώρες και 99 ενοχικές σκέψεις ,εσύ φίλε; Κρατουσες ομπρελα; Αν όχι ,σίγουρα δεν έχεις χέρια.

Οι λάθος άνθρωποι αν είναι καλοκαίρι θα σου γράψουν ενα μυνημα που θα περιέχει τις ακόλουθες φράσεις: "Καλο χειμώνα φίλε μου καλέ. Πώς πέρασες άραγε το καλοκαίρι που μας πέρασε;". Οι λάθος άνθρωποι ψάχνουν το καλοκαίρι σε φωτογραφίες. Ψάχνουν το καλοκαίρι για να σε συναντήσουν. Φαντάζονται το καλοκαίρι σε τρείς ορόφους με σκάλες και στο τέλος μια πόρτα που δεν θ'ανοίξει ποτέ. Δεν ξέρουν να διαβάζουν, όμως το ψάχνουν ακόμα και σε εικόνες. Δεν ξέρουν πως ανοίγει μια πόρτα. Καλοκαίρι τευχος Α ,καλοκαίρι τευχος Β ,καλοκαίρι 1968 Αρραβώνας/Κηδεία/σ'αγαπώ είσαι νεκρή άν. Τευχος δώδεκα και μετρα τα μηλα αν δεν ξέρεις να μετράς . Την αγωνία αν ξέρεις... Αμέτρητη. Πάν μέτρον άριστον για τους λάθος ανθρωπους αυτούς. Καλοί οπως και το καλοκαίρι ,γίνονται απο ενστικτό. Οχι σαν τους εσκιμώους του χειμώνα. Αν θυμάσαι τότε στην Αλάσκα βρικόλακα. Οι λάθος άνθρωποι τώρα που το σκέφτομαι είναι οι εσκιμώοι και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Και όσους τους λένε Ρίτα. Και αν όχι Ρίτα τότε ονόματα οπως: Χριστίνα, Κατερίνα, Γεωργία, Μαρία, Ευγενία, Μητέρα, Προξένου Κορομηλά ,γειτονιά μικρή. Νύχτα μεγάλη. Γρια πουτάνα που ξυρίζει τα πόδια της.

Σίγουρα όμως Κατερίνα.

Οι λάθος ανθρωποι δεν ξέρουν να μετράνε. Ξεκινάνε απο το ένα και σταματάνε μετά απο ώρες στο ένα. Ποσες ώρες μετρούσες τους ρωτάς και μετά περνάνε ώρες αμέτρητες για να σου πούνε "ένα". Φευγεις.. πέρνεις ταξί ,κάνεις ότι μαλακία σου την βάρεσε για να καταλήξεις οτι ανεβαινεις τρεις ορόφους με τα πόδια ,περιμένεις αρκετη ώρα έξω απο μια πόρτα που ποτέ δεν θ'ανοίξει και;. Για να γυρίσεις έπειτα και να ακούσεις.. "ένα". Οι λάθος άνθρωποι αγνοουν την σημμασια των αριθμών. Εξάπαντος των αρχαίων λέξεων. Το παρελθόν, μάλλον, ότι πέρασε. Όταν κάνεις κάτι λάθος θα το αφαιρέσουν απ' όλα τα άλλα τα σωστά ετσι ωστε το αποτελεσμα να είναι ένα. Ξέρουν καλά τις διαιρέσεις. Τελεία. Ότι να΄ναι λέω. Δεν μου λές πιστέ μου φίλε ,θα τους πείς. Εχω κάνει κάτι λάθος και μου α/φερεσαι έτσι; (Τους ρωτάς τώρα μόλις) Ενα λάθος ,έκανες, είναι η απάντηση. (όλοι μαζί) Ενα λαθος και ένα ακομά που δεν το αναγνωρίζεις. Μετά θα φύγουν ,καποια φορά θα σας ετυχε. Με τα δυο τους πόδια που είναι πόδια λάθος ,σωστά θα απομακρυνθούν προς τα εκεί. Στην γωνία της Προξένου, στο κέντρο του κόσμου. Θα τους ξαναδείς άλλη μια φορά. Είσαι χάλια. Θα σου πούνε ,καλημέρα. Είσαι χάλια! Θέλεις να ακουσεις τι σκέφτηκα για τον χειμώνα; Θα σου πούνε: "Κρατάς ομπρέλα;"

Βρέχει. Οι λάθος ανθρωποι σιγουρα βιάζονται να (με) μεγαλώσουν οταν βρέχει. Μου χτυπάνε το κουδούνι οχι οπως παλιά. Δεν περιμένουν στην πόρτα μπας και τους ανοιξω. Φευγουν. Οι λάθος ανθρωποι φευγουν και βιάζονται να μεγαλώσουν. Δεν κοιμούνται στα τραπέζια, δεν μου λένε καλημέρα. Δεν κοιμούνται στα τραπέζια. Οι λάθος άνθρωποι θεωρούν πως το μεγαλύτερο λάθος που ίσως να εχουν κάνει είναι οτι κάναν μεγάλα διαδοχικά λαθη. Δεν ξέρουν να μετράνε ως μεγάλοι ,να προσθέτουν σαν παιδιά τα μήλα, σε καμοια περιπτωση να πολλαπλασιαζουν ή να διαιρούν. Δεν υπάρχει διαδοχή ακόμα και στα λάθη τους. Ένα. Δεν ξέρουν να ψάχνουν ανάμεσα στους αριθμούς τις λέξεις. Στα μάτια ,στην έκφραση ,μεσ΄τα βαγόνια τι φωλιάζει. Γκάβλα.
Οι λάθος άνθρωποι λάθος ονειρευονται ολα αυτα που είμαι. Καταφέρνουν μετα απο χρόνια να μεγαλώσουν ,να δουν ονειρα ανησυχητικα. Δεν μου λένε καλημέρα. Μόνο επιμένουν να ρωτάνε :"γιατι είσαι γυμνός και γέρος;"

Φαίνομαι γέρος γιατι είμαι γυμνός.
Είμαι γυμνός γιατι γέρασα.

70

2007-11-28T01:09:00.000+02:00

Στις 11 Σεμπτεμβρίου αιώνες πρίν , ο βασιλιάς Γκρεογόρ Φεραγίμ τότε ήταν παιδί μόλις 18 ετών ,όπως και άρχισε να γράφει τα παρακάτω:

Οταν τελειωσει και αυτο ολοι θα αποσυρθούν απ΄τον πύργο μου προβληματισμένοι. Μερικοί κλέφτες με άδεια χέρια ,τίμια πρόσωπα με φουσκωμένες τσέπες και άλλες αφοσιωμένες ψυχές επίμονα θα παραμείνουν στην πύλη να είναι αυτοι οι τελευταιοι που θα καταρευσουν βουρκωμένοι στην κρύα αγκαλιά μου ....

Τον καιρό εκείνο καθώς προετοιμαζόμουν να τελειωσω και αυτο με βάραιναν οι υποψίες των αυλικών στον πύργο, ο τρόπος που με κοιτούσαν σίγουρα δεν εξέφραζε εμπιστοσύνη. Τις περισσότερες στιγμές τις περνούσα κλειδωμένος στο κελάρι μου ,το μόνο μέρος του πύργου οπου κανείς απο δαυτους δεν τολμούσε να ζηγώσει. Κάποιους που είχα όρισει άξιους της ευγνωμοσυνης μου κτυπουσαν την πορτα και με φτηνες δικαιολογιες αποβλέπαν να μαθουν λεπτομερειες για τις ενέργειες μου. Η πρόφαση πάντα ήταν οτι ο λαός αμφιβαλει για τις πράξεις μου και η εμπιστοσύνη στο προσωπο μου έχει κλονιστεί. Δισταζα να τους απαντήσω, να τους αντικρυσω στα μάτια και να τους πω ναι είμαι έτοιμος ή όχι δεν σκοπευω να ανακοινώσω τα νέα μέτρα, τουλάχιστον όχι άμεσα. Ήτω αυτοι που είχαν ορκιστεί πίστη εφ' όρου ζωης και δεν είχα το σθένος να απογοητευσω. Ωστόσο δεν εμπιστευόμουν κανέναν. Σίγουρα όχι εκείνους που επιμέναν να με κρατάνε ζωντανό ως σύμβολο. Αρχισα λοιπόν να δουλευω μονος τις νυχτες και κατω απο λιγοστο φως επεξεργαζόμουν σχολαστικά τον τελευταίο νόμο μα ποτε δεν εβαζα μια τελεια. Μια υπονια τέλους οτι αφου στεγνώσει η μελάνη θα είναι η διανόηση που κολυμπάει στα μάτια μου λυτρωτικά. Οταν ξημερωνε τρύπωνα υπόγια ξανα πίσω στον πύργο μου ακολουθώντας το κελαρι , φορτωμένος με τις χειρόγραφες σημειώσεις για τον νόμο που θα 'πρεπε να ανακοινώσω στον λαό μου σύντομα.

Πριν αρχίσω την συγγραφή του νόμου που θα απελευθέρωνε το βασιλειο μου απ'την θλίψη ήξερα το βασικότερο. Οταν γεννηθηκα δεν γεννηθηκα πριγκηπας. Δεν γνώριζα το καθήκον στο να αγγιζω συνανθρώπους μου σχεδον με εμπιστοσυνη , δεν είχα τρόπους μα ούτε και μόρφωση επιπέδου να μου τους επιβάλει , συνάμα δεν ήμουνα βάτραχος. Σαν ένα κανονικο παιδί πίστευα στα παραμυθια και ειχα δυο αδερφες όπως όλοι ανόητες με μοναδικη μέριμνα πως να στολιστουν ,να αρωματιστουν και να γινουν πιο θαμπωτικές η μία απ΄την άλλη ,μήπως έτσι καταφέρουν να ξελογιάσουν κάναν νεαρό ιππότη. Ο πατερας μου ηλπιζε σε αυτο ,τις αγαπουσε οχι περισσοτερο απο εμενα ,μα ήθελε να τις παντρέψει καλά. Ηταν ο πατερας που ξυπνουσε νυσταγμενος και μεχρι να καταλάβεις οτι βρίσκεται στο σπίτι κατέφθανε η νύχτα ,σιωπηλά τρύπωνε κάτω απ΄τα κουρέλια να τον ξανακοιμήσει. Δεν τον συναντούσα σχεδόν ποτέ στο φτωχικό κατάλυμα, όσες φορές τον γύρεψα στην αγορά για να με καθοδηγησει ήταν απασχολημένος με τις πωλήσεις , μπορώ να δηλώσω με σιγουριά πώς δεν με θεωρούσε αξιο συνεχιστή της φτώχειας του. Την μητερα δεν την ένιωσα σαν μάνα όπως εσείς, μονο κατι αυτοσχέδια πορτρέτα ήξερα που μου φέρναν στο νου οτι τα μαλλια της θα ηταν διαρκώς φροντισμένα ,σιγουρα μακρυα και μαυρα , φορουσε φαρδυά φουστάνια, βαμβακερές ποδιές και παντα πόζαρε ευλαβικά με το κεφαλι σκυμμένο, ποτε δεν αντίκρισε κατάματα τον δημιουργό της, πόσο μάλλον έναν άνθρωπο με επιβολή ,την μεταμόρφωση εμού στις επόμενες γραμμές , τον ιό της έναν ικανό και άξιο πρίγκηπα. Για τον ζωγράφο ηξερα τα πάντα, γνώριζα πως ήταν ατάλαντος και οι προθέσεις του πονηρές . Ενας στρογγυλοπρόσωπος μεσήλικας με μούσια ,άλουστα μαλλιά ,στην ηλικια του πατερα που ερχόταν συχνα στην οικεία μας ,αναστέναζε στο κατώφλι φορτωμενος με τα σύνεργα της δουλειάς. Μετα τον συνόδευε η μητέρα μέχρι το πατάρι οπου οι δύο τους συζητουσαν υπο το λιγοστό φώς του καιριού, ισως για ποίηση εκείνης της εποχης που όλους μας ανυσηχούσε. Η μητέρα νομίζω πως λατρευε την ποίηση .Το λυρικό τραγούδι και τον θάνατο.

Σε ηλικία 15 χρονών η μητέρα που δεν γνώρισα απεβίωσε. Ο πατέρας τότε με εγκατέλειψε μαζί με τις δύο αδερφές μου ,μια νύχτα ψυχρή δίχως την στοργική καληνύχτα και ας σημαίνει αντίο. Τότε ο ζωγράφος ο οποίος εκτελούσε χρέη για τον βασιλιά με πήρε υπό την φροντίδα του οπου σιγα σιγά κέρδισα την έγνοια ολονών στον πύργο. Έτσι έφτασα δίχως να το καταλάβω ψηλά στην βασιλική οικογένεια και μάλιστα ο μοναδικός επίσημος διαδοχος του βασιλιά Φεραγίμ ΣΤ' που τώρα ήταν νεκρός, σειρά ανεξήγητων θανάτων. Το μόνο που γνώριζα να κάνω ορθά απο μικρός ηταν να γράφω. Τότε στον πύργο μου ζητήθηκε να επινοήσω έναν νόμο ο οποιος ρητά απαγόρευε τον θάνατο. Ακόμα και ένας βασιλιάς σε καμοία περίπτωση δεν θα είχε το δικαίωμα να πεθάνει. Αυτος που θα τολμούσε να απαλλάξει τον λαό απο την κακοτυχία, θα κέρδιζε το στέμμα μονομιάς, αφου θα ξεκινούσε την σύνταξη του σωτήριου νόμου.

Δουλευα λοιπον ολημερίς ως προς την άρθρωση του νόμου, κάτι που υποσχέθηκα στον κλονισμένο λαό μου. Οι τελευταιες μερες που έφτανα στο τελος για να τον ανακοινώσω ήταν οι πιο δύσκολες της ζωής μου. Οι επισκεψεις απο αγνώστους στον πύργο έγιναν πιο εντατικές ,πρόσωπα που δεν τα ειχα ξαναδει ζητούσαν εγγυησεις, ανέβαιναν τις σκαλες με κάθε ιδιότητα για να τρυπώσουν ακόμα και στις προσωπικές μου στιγμές που δεν συγκάλυπταν τίποτα παραπάνω απο την απογοήτευση, τον φόβο προς τον λαό μου καθώς πρώτος με φοβήθηκε αυτος. Βούιζε όλη η αυλή με φήμες και κουτσομπολιά για εμένα τον πρίγκηπα ,κακολογίες πως θα εγκαταλείψω τον θρόνο και θα κατευθυνθώ στα ορεινά να αναζητήσω τον πατέρα. Ο πιο ανήσυχος και επίμονος δουλευτής του πύργου ήταν ο ιερέας ,οπου πρώτος προφτασε να με καθοδηγήσει. Τακτικά με πλησίαζε, κρατωντας σε φυλλάδια τις οδηγίες του Θεου προς τους άπιστους, φτηνος μεσίτης της δυστυχίας εις το μέλλον. Ο γάτος ήταν ο μονος που δεν του καιγόταν καρφι για ότι αλλαγες ετοίμαζα. Ήταν πιστος και λάτρης του τίποτα ,πάντα προθυμος να δοκιμαστεί αν κάτι διαφορετικό συμβεί. Ακόμα και η υπηρέτρια δεν εργαζόταν με αφοσίωση όπως παλιά ,τωρα μονο ψευτοσκουπιζε τα σκονισμένα επιπλα και εφευγε προσεκτικά ,στις μύτες των ποδιών. Να μην την ακούσω πως λιποτακτεί. Δίχως την καλυνηχτα την συνηθές ,που ποτε δεν φρόντισα ως αποχαιρετιστης. Χωρίς μιαν ερώτηση και ας προσκαλεί την σιωπή. Εφευγε και αυτη σαν έτσι να διάταζε ξένος αφέντης να γίνει. Η φωνή μου πλέον δεν θύμιζε φωνή ενος πριγκηπα που με τα χρόνια θα ανέβαινε στον θρόνο. Ήταν φωνή αδύναμη και σίγουρα απείθαρχη.

Στο εξηκοστό μου έτος έγινα βασιλιάς όπως και προέβλεπε η νομοθεσία του πύργου. Ομως ακόμη δεν είχα καταφέρει να τελειώσω την συγγραφή μου. Και με ξεχάσαν όλοι στην χώρα μου γι' αυτό. Θέλεις οτι δεν είχαν νέα για τον νέο νόμο που υποσχέθηκα, θέλεις να υπέθεσαν πως έτσι βαρετά καλείτε να ζεί ενα βασιλιάς, δεν μπορώ να γνωρίζω. Ίσως τους αρκούσε πως ο βασιλιάς τους είναι ζωντανός και η κακοτυχία μάλλον κόπασε. Απαρνήθηκαν την πίστη τους οι ανυπόμονοι που θέλησαν να είναι παρόν σε οτι σκαρώνω, να μάθουν το βασικότερο, τί έκρυβε. Σαν να μην τους ένοιαζε με εγκαταλείψαν στην τύχη μου. Κανείς πια δεν μου χτυπούσε την πόρτα ακάλεστος, κανενας απο τους αυλικούς δεν τρύπωνε ύπουλα ακόμα και εις το κελάρι. Η υπηρέτρια τηρούσε με ακρίβεια το συμφωνητικό μας και ακόμα χειρότερα υπήρχαν μέρες που το υπερτιμούσε. Καληνύχτα της φώναζα απο τις σκάλες , είσαι ελευθερη τώρα να φύγεις και αυτη παραμιλούσε πως χρειάζεται γυάλισμα η στρογγυλή τραπέζη καθώς τα άνθη δεν κάνουν σωστή αντιθεση με το χρώμα του ξύλου όταν σουρουπώνει. Και όσο κρεμόμουν απο το παραθυρι μου δεν την έβλεπα να τραβάει το μονοπάτι που σε βγάζει έξω απ'τον πύργο. Στις οκτώμιση ακριβως συνήθιζε να το περπατάει, φορώντας μέχρι και να φτάσει στο φτωχικό της την φορεσιά υπηρεσίας. Μαζί μου επέμενε να επαγρυπνεί ωσότου τα τελειώσει όλα με σιγουριά. Δίχως να μου αφήνει τον χρόνο να απασχοληθώ δειλά με την συγγραφή του περήφανου νόμου. Και αν νύχτωνε θα συνέχιζε ατάραχη μέχρι και η πρώτη ηλιαχτίδα να μην φανερώσει ψεγάδι σκόνης στα σανίδια του πύργου.

Για μέρες μετρούσα αληθώς τα χρόνια γαλήνιας βασιλείας μου. Ολη η χώρα άλλαξε οταν αντίκρισα ενα πρωινό την ογδοηκοστή άνοιξη της ζωης μου απ'το παράθυρο ,ως βασιλιάς με στέμα, μούσια μα καθόλου επιμονή. Ολα ειναι ωραια έξω συλλογιστηκα ως γέρος. Τόσο ομορφα ,καταπράσινα, λαμπρά χωρίς εγώ να φρόντισα την γή μου. Δημιουργείτε ζωή ,δημιουργεί ζωή, άνευ νόμους και επιβολές. Συλλογίστηκα το επακόλουθο:

Όμορφα ειν΄ όλα έξω.
Οταν τα κοιτας με απόσταση, απο μέσα.
Ανήκω στην ωραία μέρα ,την μοιράζομαι
Ομως δεν νιώθω ωραίος και'γω σαν αυτην.
Κατι μου θυμίζει αυτο το σώμα
Ο βασιλιάς σε δούλο πως εκφυλίζεται
Πίσω απ'το τζάμι στέκει φοβισμένος
Μέσα στους στύλους του πύργου κρυμμένος
αγνοεί την ομορφιά στις όμορφες λέξεις.
Όπως πνοή ,οπως ζωή , καθώς οχι.

Περάσαν περισσότερα χρόνια οπου παρέμεινα κρυμμένος στον πυργο και τις ομορφιες ολες τις λατρεψα απ'το παραθυρι μου. Δεν έκανα τίποτα το δραστικό, είχα αγαπήσει την ιδέα οτι είμαι ενας βασιλιάς δίχως σκοπό. Άλλοτε κατεβαινα στο κελάρι για να εξετάσω πως ο οίνος ωριμάζει με τον χρόνο, γινεται πιο γευστικός και το χρώμα του απαράμιλλο μοναδική ταύτιση βρίσκει στο αίμα. Που σημαίνει ζωή. Μοναξιά καθώς όχι. Ημουνα πλέον σίγουρος πως κανεις δεν με σκέφτεται όπως παλιά. Όχι απο φόβο, όχι απο σεβασμό μα ούτε κι απο συμφέρον. Κάνεις δεν θα ενδιαφερόταν αν πράγματι διαμένω σε αυτον τον πύργο με αφοσίωση ή τα έχω εγκαταλείψει όλα ηττημένος. Γέρος και βασανισμένος γύρεψα τις σημειώσεις απο εκείνο το τετράδιο. Το σφηξα στα χέρια μου και γύρισα τις σελίδες σχεδόν στην αρχή. Εξαντλημένος με μνημη σφαλερή θέλησα τουλάχιστον τώρα να μάθω τι ήταν αυτο που ήθελα να κάνω τότε και δεν πρόφτασα. Φύσηξα με όση δύναμη μου είχε απομείνει την σκόνη και ξεχώρισε δειλά ο γραφικός μου χαρακτήρας. Άρχισα να διαβάζω:

Οταν τελειωσει και αυτο ολοι θα αποσυρθούν απ΄τον πύργο μου προβληματισμένοι. Μερικοί κλέφτες με άδεια χέρια ,τίμια πρόσωπα με φουσκωμένες τσέπες και άλλες αφοσιωμένες ψυχές επίμονα θα παραμείνουν στην πύλη να είναι αυτοι οι τελευταιοι που θα καταρευσουν βουρκωμένοι στην κρύα αγκαλιά μου....
.... Θα στεγνώσουν τα δάκρυα απ'ολους μας το ξέρω ,εξω όλα θα συμφωνούν οτι ειναι χειμώνας θλιμμένος και οδηγεί στην κάμψη .Η υπηρέτρια σιωπηλά θα υπηρετήσει το τέλος και θα μου φέρει τον γάτο που συμπαθώ,μήπως θελήσω να τον καλοπιάσω με χάδια. Και τότε θα ερωτήσει ιπποτικά αν χρειάζομαι άλλο τις υπηρεσίες της ,με μια ταπεινη υπόκλιση θα εξαφανισθει. Η βαριά θύρα στον πύργο μου αενάως θα κλεισει διατάζωντας την σιωπή ,θα φύγει και αυτη να χαθεί εισ 'το σκοτάδιν όπως τούτοι που αναφέρω βιαστικά μεσ 'την οργήν μου. Βέβαιος τοτε θα νιώσω πως δύναμαι να αναπαυθώ με ασφάλεια και ολάκερα μόνος. Αφου τελειώσω πρώτα αυτο το γραπτον, τότε θα αποκοιμηθώ νηφάλιος. Στον πύργο μου, το απέραντο κλουβί που υπηρέτησα. Μόνος θα ανεβαίνω τα σκαλιά και θ'ανοίγω τις βαριες ξύλινες πόρτες στο περασμα μου,μόνος θα τις ασφαλίζω. Μέχρι να φτάσω στο τέλος του διαδρόμου και ας μην περάσαν τα απαραίτητα χρόνια, θα έρθει πρόωρα η λύτρωση για έναν πρίγκηπα που πρέπει πρώτα να λυτρώσει τον λαό του απο το αδιέξοδο. Τον χειρότερο δεσμό. Την ζωή ,καθώς όχι.

Πλέον ήξερα τι έιχε μείνει ανεκπλήρωτο. Ξεχώρισα ανάμεσα στις λέξεις την ζωή οπου υποσχέθηκα σε αυτους που θέλησαν ανευθυνα να τους δωθεί. Είχα καταφέρει να συνθέσω τον νόμο μα ο φόβος της δοκιμασίας με νίκησε. Είδα μεσ'τα γραπτά μου να φωλιάζει η εγκατάλειψη και ο πόνος περιγράφωντας τον. Ο νόμος συνοπτικά πρόσταζε:
"Κάθε ανθρωπος έχει το δικαίωμα να επιλέξει αυτος την μοναδική στιγμή που επιθυμεί να τερματίσει την ζωή του. Αν ένας δευτερος προσπαθήσει να τον μεταπείσει ,θα τιμωρείτε παραδειγματικά με αποκεφαλισμό.".
Έκλεισα τον βαρύ τόμο και με αργές κινήσεις ανηφόρισα τα σκαλιά του πύργου. Εφτασα στο πιο ψηλο σημείο και κάθισα να ξαποστάσω στο αμίλητο καμπαναριό. Το ελαφρι αεράκι κυμάτιζε αυρά το έμβλημα της βασιλείας μου ,ορθωμένο περηφανα στο κοντάρι σάλευε. Ήταν άνοιξη. Ίσως η τελευταία της ζωής μου με σκοπό.
Ενας βασιλιάς πρέπει να είναι ο πρώτος που εκτελεί τους νόμους του.