.

Saturday, February 23, 2008

00:30










Δωδεκάμισι. Ενα βραδυ χωρις να το πολυκαταλαβω καταφέρνω να κερδίσω κατι ξεχωριστα ομορφο. Εκεινη ακριβως την στιγμη, στις δωδεκάμισι. Διχως ιδιαιτερα να το προσπαθησω θαρρω πως ειμαι πανευτυχης για οτι μου εχει δοθει.Το επομενο που ερχεται,απο αντιδραση σκεφτομαι οτι θελω να απομονοθω, σχεδον εχω αποφασισει οτι θα ηταν καλο ακομα και να κλάψω αν αυτο χρειαστεί. Κλεινω τα τηλεφωνα με μοναδικη εγνοια να μην μου θυμισει κανεις το παραμικρο για οτι χαρακτηριζει το χθεσινο βραδυ. Δεν μένει τιποτα αλλο απο το να μεινουμε μονοι εγω το σκοτάδι και η σιγή. Κατευθυνομαι με βραδυνά βηματα προς το δωματιο μου αφου εχω αφησει στο διπλανό ενα γράμμα για να το δεί η κυρία του σπιτιου, αν επιστρέψει. Με σεβασμό γραφω: "Τωρα εγω να ξερετε πως θα αποσυρθω μεχρι και το ξημερωμα καλη μου κυρία. Παρακαλω πολυ να μην με ενοχλησει καμοια απο τις ομορφιές σας γιατι σιγουρα θα αποκοιμηθω μετα απο τοση κουραση. Το ιδιο θα σας συμβουλευα να κανεται και εσεις." Τσουζουν ακομα και τα μάτια μου. Αν μπορουσε να μπει καθως γυρνουσε θα το εβλεπε. Μα την πορτα την εχω κλειδώσει με σιγουριά, εχω αφησει ακομα και το κλειδι εκει να ησυχάζει στην κλειδαροτρυπα, ξερωντας οτι δεν θα το στριφογυρίσω μεχρι την χαραυγή. Αναζητώ στα πόδια μου τα σκεπάσματα και κατω απο το λιγοστο φως του καιριου ψαχνω τις λέξεις. Γραφω: "Υπηρξαν δυο βραδυα. Ενα βραδυ καποιος ατυχος ηθελε να μεινει μονος. Ενα βραδυ καποιος τυχερος ήθελε να κλάψει".

Μετα ασυναισθητα αρχίζω να κλαιω και δεν καταθετω τιποτα αλλο σε εκεινο το τετράδιο. Ειμαι ειλικρινης. Μονο τις τελειες σας κρυβω και αυτο επειδη ειναι υπερβολικές να τις κάνω επικόληση. Τόσες πολλές που δεν μπορω με βεβαιότητα να τις χαρακτηρισω αποσιωπητικα. Μετρονόμος. Σιωπη στο δωματιο που κλαιω σιωπηλα. Δωδεκάμισι. Το μονο που συλλογιζομαι ειναι να σκουπίσω τα ματια μου με ενα απαλο χαρτομαντηλο. Δεν σκεφτομαι αληθεια κατι συνταρακτικο εκτος απο την νυστα μου. Με περνει ο υπνος συνεπως. Ξημερωνει και υπάρχει η μαρτυρία για οτι εκανα το βραδυ που περασε. Διαβαζω: "Ενα βραδυ καποιος ήθελε να κλάψει". Νιωθω δικαιωμενος που δεν εγραψα περισσοτερα. Ισως και πληρης αφου μπορω γραπτά να αποδειξω οτι τιποτα το ατυχές δεν εχει συμβει εκτος απο την θλιψη μου. Τυχερος που καταφερα να την κοιμήσω. Τα ματια μου θα ειναι πρησμένα, τα φαντάζομαι μεγάλα μα με περιορισμένη οραση. Τα επεξεργάζομαι με τα δαχτυλα προσεκτικα, τα κατευθυνω στα γυαλιά μου. Αγαπάω για καποιον παραδοξο λογο ξανα την φωνή. Εχω στόμα. Χρειαζομαι καποιον να μου πει "Καλημέρα. Χθες το βράδυ σε ακουσα που εκλεγες". Ανοιγωντας την πορτα αναζητω μεθοδικα τον νιπτηρα. Διασχιζω αυρά τα δωματια. Καποιος θα υπάρχει σε αυτο το σπίτι. Θελω απ' τον πρωτο που θα συναντησω να πεσω στην αγκαλια του και να του φωνάξω: "Χθες το βραδυ εκλεγα. Με ακουσες; Μήπως ετυχε να με ακούσεις;;;". Οι πορτες στα δωματια ολες ορθανοιχτες, στο ενα απο αυτα οι κουρτινες ισοροπουν στα παραθυρα και ποτε διπλωνονται τρυφερά απ'τον αερα.

Ισορροπια. Κανεις δεν υπάρχει να ανταλαξω μια κουβέντα. Λυπημενα να του ανακοινωσω την αιτία που εκλαψα. Το σπιτι ειναι αδειο χωρις βηματα μα δεν αναρωτιεμαι τον λογο που δεν περπαταει κανεις. Θα περιμενω πάλι να βραδιασει και ισως τοτε καποιος να ρθει. Τραβάω πισω μου την πολυθρόνα και καθομαι στο παραθυρο ,τυλιγμένος ζεστά στην μοναξια μου. Κοιταω με ασφαλεια το διαζωμα. Προσμονή. Περναει μια αμαξα οπως και χθές ,ο ίδιος καβαλάρης χτυπάει με μανία τα αλογα. Σωπαίνουν και ας πονάνε, συνεχίζουν να την τραβάνε ατάραχα. Τον ίδιο πελατη διακρινω μεσ'το βαγονι της αμαξας, τον φανταζομαι γεμάτο ζωντάνια, μα και λιγο νυσταγμένο απο τους κραδασμους της βαριας ροδας στο πλακοστρωτο. Σε λιγο καποιος που ξερω θα φανει απ'΄την γωνια αυτου του δρομου. Καλοντυμενος σημερα που ειναι Σαββατο. Μαυρα γάντια, παλτο τοσο χαμηλο που ερωτευεται τις γαμπες του, φρεσκογυαλισμένο παπουτσι λουστριν. Σαββατιάτικο καπέλο. Γοητευτικός ακομα και με το αναλαφρο βαδισμα του. Θα κρατάει στο δεξι του χέρι εναν φάκελο, στο αλλο κατω απ΄την αμασχάλη θα ξανασαίνει διπλωμενη εφημεριδα. Ισως να δω και καποιο αφοσιωμένο ζευγάρι μα δεν θα κοιταξω τα ματια τους, συλλογιζομενος πως στα δικα μου μπηκε καπνος. Θα αναψω αρκετά τσιγάρα, ισως να καπνισω και ολο το πακέτο. Κανεις απο αυτους που θα δω, ξερω πως δεν θα ερθει εδώ με φρόνηση. Καταφερα σιγουρα να ειμαι μονος αλλα δεν μου καιγεται καρφι. Ειναι ακομα απογευμα.

Απλωνομαι περρισοτερο στην καρεκλα στοχαζόμενος την ερμηνεία της μοναξιας. Περιμένω ξανα να βραδιάσει και μου αρκει αυτην η σκεψη. Οταν αδειαζεις αστραπιαια, με τον ιδιο γρηγορο τροπο που γεμισες ειναι τρομερο. Ξεχυλίζεις/Ξαναγενιεσαι. Οταν βρεθηκα σε αυτον τον κοσμο δεν ηξερα με ποια σειρα θα μου δοθουν οι ομορφιες. Δεν τις προγραμματισα μα ουτε ποτε τις εβαλα σε ταξη. Ουδε ποτε τις αξιολογησα. Απλως ήρθαν για καποιο δικο τους λόγο που σιγουρα θαρρώ οτι δεν γνωριζαν και αυτες. Παραδοξο το οτι δεν κερδισα τιποτα εγω. Η μεγαλυτερη κομπίνα ενος χαρούμενου ανθρωπου που έχει το ιδίωμα της μνήμης είναι να τα ξεχναει ολα. Δεν ξέρω τιποτα λοιπον αυτην την στιγμη και μου φτάνει. Ισως μοναχα την ωρα αν κοιταξω το ρολοι. Εξη ακριβως θα δειχνουν οι δεικτες μα και πάλι δεν είμαι βέβαιος έτσι οπως εχω απλωθει. Μηπως δωδεκάμισι και το εξετάζω ανάποδα; Σηκωνομαι αξαφνα και με γοργές κινήσεις πλησιάζω το ρολόι. Ειναι πράγματι εξη ακριβώς. Ξαναγυρνάω στην καρέκλα μου σίγουρος. Ειναι χειμώνας στην πολη μου, αρα οπου να΄ναι θα βραδιάσει.

16 Comments:

Blogger salvador said...

θα αφήσω λιγο ανοιχτά να ξεμυρίσει, καλά;

February 23, 2008 at 4:18 PM  
Blogger Talisker said...

This comment has been removed by the author.

February 23, 2008 at 4:20 PM  
Blogger Talisker said...

Θελω λεφτα ..
θελω πολλα λεφτα
......να τα χαλασω ολα ..
να ξεπουλησω τα γραπτα σου και να σε σπονσoραρω!!!

Θα γινω πλουσια !!!

κι εσυ θα γνωρισεις τη δοξα!


Να της βγαλεις τη γλωσσα γιατι εισαι κακομαθημενο κι ατιθασο διαβαταρικο παιδι...


το στελνω το σχολιο ..
κι ελπιζω να φτασει!!
χωρις να ενοχλησει τον καλομαθημενο κυριο που κατοικει εδω!

February 23, 2008 at 4:24 PM  
Blogger salvador said...

δεν ειμαι καλομαθημένος
ισως απλα καλώς καθούμενος
μα σιγουρα πολυ αμαθής

πάω να φάω μπεικον και μια τομάτα

February 23, 2008 at 5:10 PM  
Blogger ilya said...

πώς?αν είμαστε σελιδες μυθιστορημάτων?
μεταφράσεις,φίλε μου.
fernando pessoa

February 24, 2008 at 3:45 AM  
Blogger sorry_girl said...

Στις δωδεκάμισι γάλα.
Να δώσουμε κάτι στο κορμί να μεταβολίζει.
όλη τη νύχτα να μεταβολίζεται.
Μέχρι τις 6.
Που τα μάτια θα ξανακουμπήσουν στα γυαλιά.


Purple Clem

February 25, 2008 at 12:37 PM  
Blogger kostas_patra said...

Την ώρα που το κουδούνι χτύπησε
Την ώρα που τα μάτια αγνάντεψαν τα χέρια,
Την ώρα που οι ανάσες έγραφαν πρελούδια,
Την ίδια ώρα που φιλιά φυλλορροούσαν σε κορμιά,
Την ώρα που οι μοναξιές σχεδόν ακούμπησαν σαν τους δείχτες του ρολογιού μια φορά στην ώρα,
Την ώρα που η γύμνια της ψυχής δεν συνοδοιπόρησε με κείνη του σώματος,
Την ώρα εκείνη που τα συλλοιζόμουνα όλα αυτά στην πολυθρόνα,
Ένα σαράκι ξεκινούσε και σταμάταγε το κολατσιό του κάθε λεπτό της ώρας, ώσπου το πόδι του πιάνου τσάκισε και έβαψε το απόβραδο με αρμονικές, μέσα από το άδειο σπίτι.
Φωνές δεν ακούω, μα ποιος είμαι εγώ;

February 26, 2008 at 1:06 PM  
Blogger maya said...

τα μεγάλα κείμενα
με χάνουν συνήθως...
ειδικά στο νετ που ακουμπάμε απο δω κι απο κει σαν μέλισσες.

κι όμως με καθήλωσε το κείμενο σου
και είχα την αίσθηση απο την μέση και μετά οτι διαβάζω fernando pessoa (πολυαγαπημένος στοχαστής)

χάρηκα διπλά που είναι δικό σου
νοιώθω τυχερή σαν να σε 'ανακάλυψα'
:)

μετά όταν τελείωσε
ήθελα κι άλλο
κι αυτό είναι "μπράβο σαλβαντορ!"

πολύχρωμη καλημέρα!
χχχχχχ

February 27, 2008 at 8:59 AM  
Blogger alicia said...

"Δεν ξέρω τιποτα λοιπον αυτην την στιγμη και μου φτάνει."

!!!!!

δεν χρειαζεται να ξερεις τιποτα καλε μου σαλ.
μονο οπως λεει και ο cummings
να αισθανεσαι, να αισθανεσαι, να αισθανεσαι. κι εσυ το κανεις.

καλα εκανες και αφησες ανοιχτα.ηταν καιρος και φανταζομαι σου λειψαμε οσο μας ελλειψες :)
φιλια

February 28, 2008 at 12:37 AM  
Blogger music is my drug said...

''Ενα βραδυ καποιος ατυχος ηθελε να μεινει μονος. Ενα βραδυ καποιος τυχερος ήθελε να κλάψει''


....αυτό θα το κρατήσω

February 28, 2008 at 3:38 AM  
Blogger αχτίδα said...

Τυχαία πέρασα απο το μπλοκόσπιτο σου και μου άρεσε τόσο ώστε σε έβαλα στα αγαπημένα. Αυτή είναι η ομορφιά των μπλοκς ,ξεκινάς για μία απλή καθημερινή βόλτα και τυχαία βρήσκεις στο δρόμο σου ένα ακατέργαστο διαμάντι,Σ' ευχαριστώ γι' αυτό που διάβασα, να είσαι καλά!

February 28, 2008 at 4:52 PM  
Blogger Surrealist said...

Το θυμάμαι ακόμα "που να στα λέω" ...
Όλα όμορφα! Την καλησπέρα μου σε πέρασα Link!

February 28, 2008 at 5:32 PM  
Blogger salvador said...

Καλησπέρα
σας ευχαριστώ όλους

February 29, 2008 at 7:04 PM  
Blogger dada said...

η επινόηση της μοναξιάς είναι ένα εκκρεμές μέσα στο κεφάλι του χειμώνα/το να κλειδώνεις μια πόρτα που αύριο δεν θα είναι εκεί, έχει το ίδιο νόημα με το να απαιτείς από έναν τοίχο να σε ξεχειμωνιάσει/όσο αδειάζεις από εικόνες και στη θέση τους τοποθετείς λέξεις, τόσο ο Λόγος θα σε εκδικείται περιφέροντας το όνομα σου στο σκοτάδι/τα δάκρυα μιας επινοημένης υπαναχώρησης, είναι όπως οι εφευρέσεις του αυτονόητου, σου αφήνουν μια γεύση ήττας στον ουρανίσκο/είναι νωρίς ακόμη γιαυτό, αλλά είναι κιόλας καλοκαίρι/αδελφέ, ο ουρανός δεν είναι μπλε, μπλε είναι η καρδιά σου

February 29, 2008 at 9:49 PM  
Blogger δεν υπαρχει κατι για το οποιο τιθεται θεμα said...

"Η μεγαλυτερη κομπίνα ενος χαρούμενου ανθρωπου που έχει το ιδίωμα της μνήμης είναι να τα ξεχναει ολα"

μμ..


καλησπερα σου.

April 13, 2008 at 8:57 PM  
Blogger mariel said...

xtypa ksana kai ksana to roloi
viaios ixos,
ws ta mesanyxta.
leptodeiktes fantaroi ypakououn stin aoristi maza tou xronou
ta matia varenoun
ta vlefara kalyptoun tin kori
to kefali gernei panw sto pliktrologio
einai 2
ksypnaw kai niwthw san alphavitari
an eixa grafomixani isws kai na aemoiaza me ena
koitazw tin othoni kai peftw panw sto keimeno sou
anarwtiemai....
anoikses kapoia porta i kapoio parathyro?
to dwmati myrizei ksylo, i sova i mipws levanta?
i akoma,mipws myrizei akoma mia parapoiimeni myrwdia tou xthesinou sou deipnou?me ayti ti skepsi na aiwreitai sto afirimeno mou myalo to kormi mou metakinithike me vimatismos moumias kai analafra,opws peftoun ta fylla to fthinopwro akoumpise sto strwma
i othoni akoma anameni
ixos kaneis
ksexasa stis 3
den thymamai pote thymithika
diafevgei tis diavgeias mou

July 29, 2010 at 2:21 AM  

Post a Comment

<< Home