.

Thursday, September 16, 2010

Ξανθος φρεσκοκομμένος καπνός




Ενας ανθρωπος μιλάει. Ενας μιλάει κάπου μακρύα και θα'θελα να τον ακουσω. Ομως αντι γι'αυτου περισσότερο μου έρχεται μια αναγούλα. Πλησιάζω να δώ. Σχεδόν ανέβηκε πάνω απ'τους αλλους γιατι λιγο πριν ολοι τους ηταν σε μια φάση. Αλλα τι λεω διχως περιγραφές, ακομα και τωρα αυτο να μην ειχε συμβει, παλι κατι αντιστοιχο θα γινοταν. Εσεις δεν θα καταλαβαινατε τιποτα γιατι δεν σας εδωσα την ακριβης εικόνα. Ολοι τους ομως, όμοιοι, θα ηταν σε μια φαση. Ξεκάθαρα οπως το ειδα και μην αρχισω απο τωρα να σας λέω τι εχει συμβει, θα ειχε συμβει. Περασε απο πανω τους και εκεινο θα αναπαραστησω με τα λογια, σαν μια μαιμου (αυτος) με σκοπο να φτασει στο απολυτο της οπτικής μας, οπως και εγινε στην μικρη μας παρέα. Ποιός να είναι; Ένας αυτόχειρας; Ενας σοφός; Ένας λαθρεπιβάτης; Φασίστας; Αναρχικός; Ένας αγαπητος σε όλους που σε λίγο θα εισπράξει το πιο ζεστό χειροκρότημα;


Ενας ανθρωπος μιλάει. Ομως γιατι εδω που τα λεμε να αναλωθω σε αυτον ή γιατι περισσοτερο να αναλάβω αυτον τον ρόλο που θα με βαλει σε διαδικασίες να αναγράψω επιγραμματικά το τι έκανε; Και για να σας πω την αληθεια, αυτα ηταν μονο η αρχη, σιγουρα θα εχει και συνεχεια, ναι και μετα απο αυτο αυτα και πολλα αλλα μετα. Ουφ κουράστηκα. Προφανώς ήδη γύρισα στο συγυρισμένο μου σπίτι. Ευτυχως που δεν έχω ξυλοσομπα. Βαριέμαι να μαζευω ξύλα απο το μπαλκόνι. Και αν με δει κανεις;

Καπου εδώ αποφασίζω να ανεβάσω ένα βιντεο και να κλειδώσω το ασυρματο μου ιντερνετ. Εν'ολιγης για οτι και αν σας εκανα να πιστεψετε, αυτο δεν θα γινει. Δεν ξέρω μάλλον πως προεκυψε, αφερέθηκα. Ακουω φωνές. Απομακρύνομαι απο το γραπτο μου και παω να κλειδώσω ωστόστο και την έξω πόρτα. Βράδιασε. Θα κλειδώσω την εξώπορτα και θα αποκοιμηθώ. Ή δεν θα απαντήσω στο τηλέφωνημα του γνωστου απ'τα παλιά. Καπου τον συνάντησα αλλα δεν ξέρω τι εντυπωση δημιουργισα. Αγχωτικό να μου θυμήζει και πως περνουσα τότε καλά. Χορευαμε κινηματογραφικά οπως εδώ θυμάμαι. Πολυ πιθανόν να ανταμώσω τον εμπιστο φίλο μου για να συζητήσουμε ορισμένες ώρες το πρωι. Αυριο σίγουρα αυτο. Καλυτερα. Για σημερα να φάω πολυ ζαμπόν. Να μην δώσω τα λεφτά που χρωστάω στον εργάτη. Να απομονωθώ στο σπίτι και να αγοράσω το πρωί ένα βίντεο. Να με ξαναδώ στις ασπρομαυρες μου κασέτες. Για μένα και για το εργασιακό μου εγώ. Μόνο δικό μου: απο το εργοστάσιο. Τουλαχιστόν θα περάσει ο χειμώνας ετσι. Παρέα μ'ενα χαρτινο κουτί. Αρκει να ντύνομαι ζεστά και καθαρά. Θα βγω απο την κρίση. Οποιος άντρας χορευει μπαλέτο, ειναι πούστης.

Οποιος τοτε ακουγε cure

ήταν Κιουράς

1 Comments:

Blogger pandiony said...

γειά σου καβλιάρη--

September 16, 2010 at 7:26 PM  

Post a Comment

<< Home