.

Saturday, May 29, 2010

μετά έφυγα.

στην ζουγκλα εκει που είδα έναν, σε μια σπηλια φ*λουσε ενα κορίτσι, για να μην το φάνε τα άλλα αρσενικά.
και οπως έβλεπα με πόσο ζήλο την φ*λούσε απο τους άλλους, καταλαβα οτι στο τέλος θα την φάει πρώτος αυτος.

μετά έφυγα.

Thursday, May 13, 2010

λειπει η φωτογραφια (και το τέλος)

έχω κάτι να μου λείπει τα βράδυα
και έτσι νιώθω πως δεν μου λείπει τίποτα
πάντως αυτο νόμιζα πάντα, και ας είναι το παράδοξο.
όχι οπως ο σκύλος που περιμένει στις σκάλες τον αφέντη
που τιποτα δεν του ελειψε απολυτως
ομως παρ'ολα αυτα εφυγε κι ίσως παντοτινά
μα φροντίσε και για το ζωντανό
να μην του λείψει εξίσου το παραμικρό
αφηνωντας περισότερη τροφή
στο τέλος, στο τελευταίο σκαλί

πίσω απ' την πόρτα που ένας σκύλος αντικρύζει το κλειδί
λιμοκτονεί, μα όχι απ'την πείνα.
απο την θλίψη.

μου λείπει απόψε η Λοέλα
όπως ένα πουλί που του λείπουν τα φτερά
ή πιο απλά μου λείπει το χάδι και το αφού
όπως θα έλεγα στο σκοτάδι, μου λείπει ο ηλεκτρισμός
αφου πίσω απο το φως των μεγα τηλεοράσεων
μου λείπει η απόλαυση ή το τηλεκοντρόλ
μου λείπει το κουμπί να ακουμπήσω στο δάχτυλο
αφού λείπει το τέλος απο το κατακάθι του τίποτα
λειπουν οι ρόδες κάτω απο τον καναπέ που βολευτηκα
ή λειπει η απόφαση για το αν θα αποικήσω εδώ
ή δεν βλέπω την ώρα ξανα, να ξαναφύγω

στις δωδεκάμιση ή και λίγο πιο αργά
μου λειπουν οι δείκτες απο το ρολόι
ή λειπουν οι αριθμοί απο την μνήμη
ή λειπουν τα μάτια μου σε εκείνον τον καθρέφτη
ή λειπει ο τοίχος για να απλώσω μια υπενθύμιση
ή λειπουν τα καρφιά και πρέπει πάλι να κοιτάξω κάτω
για να δω αν ήρθε εκείνη η στιγμή
που ανοίγει για το τέλος, επιτέλους η πόρτα

(λείπει η συνέχεια)

Sunday, May 02, 2010

Αγγούρι



Οταν μέσα στην νύχτα καποιος μας χτυπησει την πόρτα μα δεν υπάρχει κανεις πισω απο αυτην παρα μόνο ένα γράμμα που αναγγέλει το τέλος, τότε ευλογο θα είναι να τρυπώσουμε, κατα προτίμηση σ'ενα τροπικό δάσος, να ανάψουμε φωτιά πλάι στο πιο άπατο ποτάμι του, που ολημερίς στις πέτρες ξανασαίνουν νηστικοί οι αλιγάτορες, να απλώσουμε μια κρεμάλα πάνω στο πιο γερό κλαδί ενός δέντρου και με όση δύναμη μας έχει απομείνει να σκάψουμε έναν λάκκο τόσο βαθύ όσο και τα κατορθώματα μας.
Μα και αν δεν προφτάσουμε να κάνουμε τα μισά απο αυτά, γιατι δεν υπάρχει αρχικά το δάσος, αντ' αυτου ένα άγονο μονοπάτι καταλήγει ξανά σε μια δευτερη πόρτα, κανένα ίχνος ζωής, παραμόνο ενα ανεπαισθητο αεράκι που τρεμοσβήνει την φλόγα, είτε γιατι τα νύχια μας ματώσαν σκαλίζωντας το ακαμπτο χώμα, μα τέλος, έστω κι αν πιστέψαμε για μια στιγμή οτι μπορούμε να εξαπατήσουμε τον αγγελιοφόρο, δεν θα είναι δα και κάτι τόσο το τρομερό!
Και τι ωραία που με την φρίκη μας καθως περήφανα ξημερώνει, η φωτιά ξεφυχά, πάνω στην θηλιά ακροβατεί ένα πουλί και μέσα στον λάκκο μια ελαφίνα είναι έτοιμη να καλωσορίσει τα μικρά της. Τότε μπορούμε να ζητήσουμε μετάνοια, εκείνη την στιγμή δάκρυα ειλικρίνειας θα σκεπάσουν το χώμα.
Η μητέρα γη θα πει ευχαριστώ. Ευχαριστώ που με δρόσισες.